Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

nevels van tijd

tijd benutten, mijn tijd
die mij vleugels geeft
aan mijn zijde loopt
in wederzijdse eenklank
- bijna te mooi om waar te zijn

[ kennen wij niet allen angst
voor dat ongewis einde
van die miljoenen jaren
die nog voor ons liggen
naast en onder ons?]

ik herinner mij te zijn
uit duisternis in ’t licht
ontwaakt uit diepe slaap
en dat ik me afvroeg
vanwaar ik kwam - al vanaf
mijn allereerst begin
zelfs voor dat ik spraak kende
of wist dat ik was

sindsdien, over alle tijden heen
vind ik steeds meer mijn midden
nader beetje bij beetje mezelf
in het ontbloten van mijn kern
mijn begin en mijn einde
balancerend op dat smalle koord
van leven en liefde
**********
sunset 16-04-2015
**********

[sunset]

nevels van tijd (2)

het is een in elkander vloeien
dat liefdesbanden smeedt
gevoelens weeft en zweven laat

jij – ik zijn o zo licht

omringd van ’t zijn
en toch geketend aan elkaar
bestaat er geen ontkomen

meer, ’t onvermogen
zich van elkaar te scheiden
laat ons voor hemel neigen

toch dringt steeds het gezang
vol van verlangen
door tralieramen

- soms, wanneer jij slaapt
luister ik in stilte van de nacht
naar ’t eeuwig fenikslied

als ochtend weer ontwaakt
verstrooi ik dan de as
leg ons er midden in
**********
sunset 17-04-2015
**********

[sunset]

nevels van tijd (3)

in mij draag ik blauwe landschappen
vertes, niets dan vertes en wouden
en 'k geef mij over aan de stad
de snelwegen, het lantarenlicht
zwervende honden en katten

het grijs van hemel vandaag
is, ondanks 't gewenste blauw, mooi
en 'k zou niet weten waarom
ik hem niet zou kunnen lieven
ik hou van melancholie van wolken

van stille ochtenden zonder taal
het kijken in schemer van straten
naar de stad die niet vergeet
haar huizen verbindend beschermt
wanneer dagen droefheid verbergen

niets wordt verklaard al blijft 't een raadsel
hoe mensen dit uithouden kunnen
al ademen de stenen muren
treurnis, liefdesgedichten, psalmen
welk van hen zal tijd uiteindelijk kiezen?
**********
sunset 18-04-2015
**********

[sunset]

nevels van tijd (4)

jouw hoofd draagt reeds
de kleine akkervoren
waarin het leven ligt gezaaid
kraaienpoten die zich
ingegraven hebben
in ‘t lachen
rond jouw ogen

in je gezicht
ligt altijd nog
‘t verwonderen
vertelt verhalen
zelfs als het zwijgt
streelt stom
wind uit ‘t verleden
het fijne wangendons

jouw zijn wil ik
in handen nemen
liefdevol rimpels natekenen
en op je lippen zacht
mijn zoenen planten

mijn liefste; mijn
**********
sunset 19-04-2015
**********

[sunset]

mer méditerranée

diep, blauw het water
waarin vissen overgeven
door dit overaanbod
van menselijke lijven
- en nergens een Mozes

hele mensenscharen
bewegen zich op straten
samen met hen
die levend uit zee komen
- ellendige creaturen

gebonden aan dromen
verwarmen zij lichamen
van kinderen en vrouwen
aan brandende vuren
in te kleine asielcentra

wij, in de huislijkheid
van onze woningen
kijkend naar TV
verharden ons hart
en wenden ons af

sluiten de poorten Europa’s
met driedubbele grendels
**********
sunset 20-04-2015
**********

[sunset]

niets mooiers dan dit blauw

de hemel, kijk, hoe blauw hij is
als gladde spiegel van een zee
straalt hij in schoonheid over ’t land
bijna onwerkelijk blauw
in vroege uren van de dag

heeft alles een oneindige maat
voor ons die denken met ‘t heelal te spelen
zwijgen onpeilbaar toch de hoogtes
van eeuwige roterende planeten

maar hier beneden
niets mooiers dan dit blauw
waarin het wijde
leven zich weerspiegelt

vogels zweven er
heel zacht doorheen
**********
sunset 21-04-2015
**********



wanneer ik de liefde niet voel

wanneer ik liefde niet voel
vergaat de maan
vergeet ik alle golven
die ooit geweest zijn
en alle wolken die -
nu niets meer
dan een zwijgend koor -
de stilte omhoog zingen
naar ’t heelal
dat ik het mijne noem

vergeet ik elk woord
dat gegroeid en geschreven
in mijn gedichten staat
en waarvan ik de oogst hoop
blijft regen weg
verwaait de wind alles
wat nog het veld bedekt
en zou ik eenzaam zijn
als ongebruikt negatief
van mezelf

geen zee meer
die mij als spiegel dient
geen droom, droom genoeg
om hem te herkennen
als de maan vergaat
wanneer ik liefde niet voel
**********
sunset 22-04-2015
**********

[sunset]

wanneer ik de liefde niet voel (2)

in ballet gedanste elegantie
onder zacht strelende handen
vaste zekere vormen tekenen
purperbogen weerstand breken

zoet de vrucht die niet verkwistend
smaakt in wisselstroom van lenden
zich verjongend altijd weer
rijpend lied volmaakt in groei

heupen, monden die zacht spreken
gestes in intens verrukken
op guirlandes onder bruggen
golven die naar oevers smeken
**********
sunset 23-04-2015
**********

[sunset]

mijn ziel kent alles

ongebroken zingt steeds weer
een lied in mij dat niet te verklaren is
blijven dagen niet in 't ongewisse
breng ik toch alles tot een einde

en ook mijn blik wordt niet vertroebeld
wanneer ik bloementuinen zie
in vreemde gezichten een luchtigheid
muren neergehaald en sloten gebroken

spontaan geef ik woorden weer kleur
laat lachen tranen drogen
en gekscheren met mijn smart
ook al kent mijn ziel alles
**********
sunset 24-04-2015
**********

[sunset]

zij echter

jij dwaalt door nacht
wilt opgenomen worden, duikend
in een schoot blauwe hemel;
ongeschonden

jij, kind
dat moederliefde mist, je valt
niet uit de donkere buizen
in,

maar uit in koude schachten

zwijgt het uur
verlangen;
bent niets,
wordt niets
kunt niets

zij echter kennen geen schaamte
**********
sunset 25-04-2015
**********

[sunset]

Zaterdag hadden wij een ontmoetingsdag van een andere gedichtensite die in het teken stond van muziek beluisteren en daarop / van daaruit eventueel gedichten schrijven. Hierna volgen de mijne:

ik luister niet

jij strooit je klanken rond
en rond, je woorden ook
de taal die uit jouw handen spreekt
– ik luister niet, ik luister
niet met oren die ik afgesloten heb
opdat mij niets kan storen
laat ik de tonen in mijn hart
toe, laat mij het jouwe horen
**********
sunset 25-04-2015
**********


*Poëzie gebaseerd op pianospel van pianist Marcel Kooiman te Woerden



ik droom reeds van de nacht

jij fluistert zacht
en weet dat in het stille
sierlijk de beelden rijzen

kijk, ‘k zie een flamencodanseres
hoe zij verleidend lacht
mijn hart plots zwaarder voelt
gevangen, in jouw macht
betover jij de dag

ik droom reeds van de nacht
**********
sunset 25-04-2015
**********


*poëzie gebaseerd op het gitaarspel van Christo van Dijck te Woerden



ik lief muziek

hoe zeg je zon
wanneer de regen druilt
hoe helder licht
waar dag zich schuilt
in schemer ‘t grijze dicht
ligt in de middag

plots snelt door ‘t blikveld
het gele, blauw van een sprinter
die zich niet stoort aan ‘t nat
– fruit bloesemt op een stam
waar tranen zwijgen
dringen jouw klanken door

jou blijf ik steeds genegen
**********
sunset 25-04-2015
**********


*Poëzie gebaseerd op pianospel van pianist Marcel Kooiman te Woerden



ik voel je diep

je vingers tokkelen de snaren
en jij wordt één, versmelt
met haar als met een bruid
zij brengt de hunkering tot bedaren
laat elke vezel trillen

ik voel je diep tot in mijn ziel
alsof ik altijd in je ben geweest
hoor ik de echo van jouw zijn
die over ‘t heden heen vanuit het gisteren
spreekt over liefde, droefheid, pijn
**********
sunset 25-04-2015
**********


*poëzie gebaseerd op het gitaarspel van Christo van Dijck te Woerden

[sunset]

lentezwijgen

tortelende duiven
streven seringen naar het licht
geuren blauwe viooltjes

op vensterglas in regengrauw
bizarre bloemenaquarellen
gelijk lianen stengels
filigraan elk blad
in het aparte waterlandschap

het warmrood van lippen
verlangen hun doel
het naakte aan randen
bliksemt opengeslagen ogen
zonnestralen willen over alles glijden

bloei doet monden zwijgen
**********
sunset 28-04-2015
**********

[sunset]

wandelend over het strand

en over de zee dwingt de wind
woestijnzand naar het strand
waar onder schelpengruis
gebeenten liggen van vrouwen
die liefdes verloren hebben
nog niet waterleliënd aanspoelden

brekers strijden met klippen
schuimkoppen met steenhoofden
van kinderen die uit de branding
wegvluchten voor scheurende golven

gedreven door winden, getijden
gevangen in kracht van de stroming
dansen zij voor eeuwig toch nieuw
hun ritme van ’t aan- en opspringen
boos over het hinderen bij 't lopen van
de één in de adem van de ander
**********
sunset 29-04-2015
**********

[sunset]

en mij zeggen waar ik dit kan zoeken

verleid me zo en zo en begeer me in het licht
vertrouw de adem van de hemel de sterren
't gras en 't zwijgen van de blinde stenen

troost al mijn pijnen tot in het onherkenbare
van littekens uit lang vergeten tijden
gooi het niet weg maar laat dit simpel blijven

verklaar mij 't leven en de liefde en alles wat
je doet in 't hongeren naar en herschep je
tot de stille hartslag van een veilige haven

vergeef het zondig denken van de woorden
die verbleken in elk schrijven en vergeld dit niet
wanneer verlangen mij steeds naar jou hunkert

verlaat mij niet met op je naakte voorhoofd
je naam geschreven in de wirwar van straten
ruw en stoffig als de schorheid van mijn stem

na al je waaroms en wat als die liggen in de rimpels
rond je ogen en je mond laat ons teder vallen
in ons zijn mij zeggen waar ik anders dit kan zoeken
**********
sunset 30-04-2015
**********

[sunset]

vrede slechts een vage streep

op ’t witte blad papier
is vrede slechts een vage streep
zijn mannen in zwarte pakken
echt geen stripfiguren

tovenaars en heksen
ontstaan in duizend boeken
dragen hun daden op
aan zelfbedachte afgoden

wachten op ‘t eeuwige vuur
lost uiteindelijk ook niets op
- spits-puntige potloden
verlenen kleur aan duiven
**********
sunset 01-05-2015
**********

[sunset]

woorden zijn woorden

dat te benoemen
wat uit het niets geboren
nog geen naam heeft
in het waakzaam zijn
dat niet op een dag
woorden vluchten

de zinnen en mij
op het glad ijs van verzen
tot gesprek bereid
eeuwig zoekend
naar balans tussen
hemel en afgrond

zijn woorden, woorden
die jij zelfs niet gehoord
herkent tussen de regels
iets van leven en warmte
dat plotseling opbloeit
uit die bron van liefde

voor jou en voor ons allen
**********
sunset 02-05-2015
**********