Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

veel langer dan ‘t geween

een wervelwind droeg, smeet
een chaos om zich heen
- het duurde slechts seconden
veel langer het geween

jij bleef bij mij
totdat het vonnis kwam
mijn sleutelbeen gebroken
rechts hangt mijn arm nu lam

Italië moet wachten
er is geen weg erheen
toch blijft het opgeluchte danken
veel langer dan ‘t geween
**********
sunset 03-05-2015
**********


mensen komen, gaan

de droefheid blijft, zelfs als gezichten bleken
glinsteren nog tranen in de ogen om ’t verlies
en zuchten doen bijna de harten breken
door ’t levenslot dat niemand kan ontwijken

in duizeling spreken diepe gevoelens
’t geluk gestolen is nu echt niet meer
de tranen vloeien hopeloos door het droeve
alles is troosteloos en doet ontiegelijk zeer

de loop der jaren onderbroken door ’t gebeuren
bij elk vaarwel verandert zich de dag
want waar eens liefde was rest enkel treuren

en tijd vergeel op het gelaat de lach
als in ’t herinneren pijnen blijven zeuren
en er niets is wat werkelijk troost vermag
**********
sunset 05-05-2015
**********

[sunset]

in spiegelglas van waterplas
ligt vijver in een bruine rand
van aardefijne regensluier

de mei, bedroefd, zijn grijze glans
druppelt nu traag van slanke twijgen
waarop de lentevogels rillen

kleuren lichten niet meer op
alleen de hoop in d’ ogen
**********
sunset 06-05-2015
**********

[sunset]

ik wil de rust zijn om je heen

wiegen wil ik jou en innig strelen
wanneer het duister soms weer roept
jouw hunkering naar licht wil ‘k delen
de blues die hees zingt in jouw bloed

waar toonladders de hemel smeken
met stemmen schor door het geween
hun zang de harde buitenwereld breken
wil ik de rust zijn liggend om je heen

jou wil ik door jouw nachten dragen
en elke droefheid met mijn liefde stillen
**********
sunset 07-05-2015
**********

[sunset]

mijn kinderlach tegemoet

toen tijd stil bleef staan
bloeiden viooltjes, helmkruid en sleedoorn
naast meiklokjes aan borderrand

schemering wilde niet wijken
waar steeds hetzelfde water
dezelfde oever raakte

een hond achter zijn staart joeg
en mensen, mensen naar wapens;
enkel de clerus kastijdde zichzelf

glinsterend brak het kristal van de spiegel
toen ik wegging om de kraaien te zoeken
raven en uilen,

begeleidde ik wolven op hun jacht
liep de echo van mijn kinderlach tegemoet
tot tijd stil bleef staan
**********
sunset 08-05-2015
**********



liefde blijft ons vangen

waar ‘k wandel door mijn herfst
ben jij nog steeds mijn liefste
in ’t spoor van al jouw schreden
blijft ‘t denken fris en scherp
klinkt in jouw diepte steeds
de echo van mijn woorden

[‘k kan niet bewegen, adem
sluit mijn ogen: jouw huid
vluchtende bladeren als teken
van nabije vertes die zich openen
donkere wolken als stortvloed
stervende seconden]

zomerbloed vloeit uit de bomen
naakt in het zwijgen
- ooit komt de winter, wordt het koud
al blijft de liefde elke sluipende kilte
uit onze harten fluisteren
ons in haar warmte vangen
**********
sunset 09-05-2015
**********

[sunset]

moederdag 2015

een frêle bloem ligt op mijn weg
in 't donkerrood van roos
elk bloemblad als een heel mooi kleed
van honderdduizend dromen
iedere doren een kleine onbewuste dood;
als jaargetijden komt en gaat het leven

zelfs nu, nu 'k naar je kijk
speelt herfst een melodie voor ons
laat winter ons reeds beven
toch is 't alsof zij beiden ook
zich innig koppelen aan elkaar
waaruit de lente wordt geboren

op onze weg bloeien nog steeds
in donkerrood de rozen
**********
sunset 10-05-2015
**********

[sunset]

ooit waren de dagen eensgezind

luister niet naar mannen
die grenzen gesloten houden
voel je niet gevangen door lippen
die op monden valse broederkussen drukken

laat strijdliederen weerklinken
over de steeds weer gebroken beloftes
geef de naamloze massa een stem
op alle wereldplaatsen

leiders lachen slechts
wijl zij met scherpe tanden
kelen openrijten en niemand meer veilig is
voor alle zogenaamde wijzen

vandaag denk ik na over zomerse tijden
en een niet te scheiden hemel
op al die dagen
die ooit eensgezind waren
**********
sunset 11-05-2015
**********


droef elk afscheid

jij springt woorden tegemoet
in vrije val
naar echo’s in graven

hier bewaar jij jouw doden
wacht op wederopstanding
hoopt dat zielen nog leven

waar liefde aan kracht wint
zich inprent in lijven
spreken harten
en dat wat zich eeuwig noemt
**********
sunset 12-05-2015
**********

[sunset]

alsof wij hier de heersers zijn

waar zich wegen buigen, rondjes snijden
verbindt zich wat zich scheidt en drinken ogen
die er niet genoeg van krijgen, de lijnen, volgen
de velden tot aan de verste horizon

brengen rustig orde in wat slechts chaos kent
trekken grenzen waar niets is begrensd
de paden uitgegomd alsof wij nimmer
daar ooit zijn geweest, het niet meer is

dan slechts wat vrome wensen, misleiding
alsof het wij zijn die hier de meester zijn
zien wij de wijde vogels die op winden rijden

en ons verwaaien in de tijd en einders
die afgronden verbergen jagen nachten
telkens weer de dag, wegen uiteindelijk recht
**********
sunset 13-05-2015
**********

[sunset]

nog steeds

de sneeuw heeft reeds
zich met mijn haar vermengd
tal kan ‘k nog steeds
genieten van de vruchten
van mijn hart

en sedert enige tijd
voel ik het doven van het vuur
waaraan ik mij
zo dikwijls heb gebrand
toch kijk ‘k nog steeds
verwonderd naar de dagen

terwijl de wereld
langzaam in mij verbleekt
brengt ’t leven mij nog steeds
een dagelijks verbazen
laat mij liefde verlangen
**********
sunset 14-05-2015
**********

[sunset]

een laatste lied voor al die doden

heel zacht, bijna niet eens te horen
wanneer het asfalt van de bruggen valt
hangt over daken maskerade
van donkere nacht, de dag net niet geboren

plots huilen de sirenen dan de kinderen
die zelf nog niet vermoeden
wat er gebeurt wanneer de stilte springt
weerloze lijven oorlogsgod ontmoeten

in ‘t ochtendlicht waarin een zon, verdoofd
reeds warmte schenkt voordat de storm begint
hoor je van ver het inslaan van granaten
als voor de doden een laatste lied weerklinkt
**********
sunset 15-05-2015
**********

[sunset]

lentedagen

hoe groen de wouden nu
en donker diepe kleuren
van late lentedagen

voorjaarsbloemen bloeien nog
in een verleidelijke tooi
zoals jouw gisteren en ‘t begin
van rode mond die in
de schemering verbleekt,
ontbreekt en dan: een ster

ik weet het al
lust steekt als storm op
waarna er stilte heerst
die altijd is
wij twee verloren zijn
in liefde levenslang

- en in de kamer
lamellen die als zeilen
door wind tegen de ramen deinen
naast ’t fluisteren van de kruinen
**********
sunset 16-05-2015
**********

[sunset]

bestaat dat echt:
een woord voor zwijgen
als stilte die
nooit wordt besproken
en kan zoiets wel blijven

en indien ja, hoelang
is er dan stilteruimte
van cijfers, tekens
waar een Pan
op zijn manier
heerst met zijn fluitgespeel
en ik mijn echo vinden kan
**********
sunset 17-05-2015
**********

[sunset]

jij bent het landschap

neen, echt jong zijn niet meer
al liggen wij nog tussen halmen en distels
maken ons land onder wolkenburchten
en zoeken met handen eenzame wegen
waar wind ritselend waait door het nabije woud
wiegt het korenveld om je haren

zwaluwen zweven moeizamer dan kraaien
en ik kijk je niet rechtstreeks aan
vang liever onverwachtse ogen-blikken
die mij op wolken laten wachten
wanneer schaduw zich over ons uitbreidt

en als wij rillen, vertel jij zacht
over eilanden van eeuwige lente
**********
sunset 18-05-2015
**********


’t woord wacht heilzaam troostend

aan de andere kant van angst
wacht een woord heilzaam en troostend
drijft de hemel door de ochtend
tot het westen weer verdonkert
zoekt de blik in ‘t avondlicht
steeds het einde en met zwaarden
dwingt het tuig van zwarte duivels
ons hun God door onze kelen

hoofden zinken in de kussens
bidden vluchtend in de leegte
herinneren harten zich de slagen
‘t bloedig kolken van de spiegels
enkel hen en ons een antwoord
nu ín ‘t oosten wereld kookt
en de avond grijs door regen
zindert warmte, liefde in de ziel

wachten woorden heilzaam troostend
‘t einde van ‘t voorspelde einde
waar nevels snel verdwijnen
zon zonder morgen is
droogt liefde mensentranen
heelt voor altijd ‘t bloedend hart
**********
sunset 19-05-2015
**********


Luna

jou drink ik uit de nacht
in schalen van mijn handen
de smaak van het ontmoeten
en ‘k dorst altijd naar jou
en naar jouw vale schijn
het zwijgen van de golven
de eb en vloed word ik
door stralen ingezogen

zing stil jouw naam.
**********
sunset 20-05-2015
**********


De genezing van de sleutelbeenbreuk verloopt moeizaam en pijnvol. Maar ook dat gaat wel over.
Vanaf vandaag 20-05-2015 t/m maandag 25-05-2015 ben ik wegens een begrafenis in Duitsland (700 km) niet aanwezig.
Warme genegen en vriendschappelijke groet,

[sunset]

in dierbaar herinneren aan V. en E.

er groeit geen gras
dat littekens verschuilt
geen bloem ontspruit
haar wortels meer
naar 't licht dat schijnt

de aarde haalt je in
jouw schip meert aan
de ruimte, reis
die jou omsluit
zij sluit ons uit

en dat wat blijft
is wat in vazen past
naast kransen, as
en wij: een Golgotha
voor kruis en pijn
**********
sunset 31-05-2015
**********

[sunset]

heimelijk en steels

gisteren spreekt ontzetting
die ik nog steeds ken
elke ochtend kleurend in ’t zijn
blijft toch alles geordend in vakjes

de rug tegen de wand beeft
zoals de klink in ’t lijf gestoken
snijdt door het hart de last
bij ’t eten van ’t dagelijkse brood

en blijft de angst niet ongekend
wanneer stilte zich bij mij zet
en enkel nog alleen maar
druppels naar ogen tasten

pijn vermoordt heimelijk en steels
**********
sunset 05-06-2015
**********

[sunset]

tussen sterren

hoe je haar oplicht en ik denk
aan die open plek in ‘t bos
en ons liefelijk samenzijn
tussen vergeet-mij-nietjes

hoe ruizelende avondwind
uit stille vertes
gouden seconden plukt
moeite doet om onze namen
in ‘t blauwe te schrijven

weet hij veel dat wij hen steels
reeds in koper gegoten hebben
enkel slechts voor jou en mij
‘s nachts leesbaar tussen sterren
**********
sunset 09-06- 2015
**********