Gewoon, gedichten - 4

[Sita]

sunset,

Hier heel graag komen lezen.
Hopelijk verloopt het herstel van de sleutelbeenbreuk voorspoedig.

een vriendelijke groet,
Sita

[sunset]

Sita,
Dank je voor je bezoekje hier en je vriendelijke woorden en geniet van een rustige dinsdagavond.
Warme groetende genegenheid,
sunset

[sunset]

alles blijft overschaduwd door het eindige

mijn zoeken naar jou
een warm fluisteren
van onze eindigheid

alles zou ik willen geven
om een enkele zandkorrel eeuwigheid
om een woord, één enkel woord slechts
waarin alles besloten ligt
dat jij mij bent

en ik fluister het in je oor
bijna als zaad dat zich spoedt
naar het diepste van je hart
ook al blijft alles
overschaduwd door het eindige
**********
sunset 10-06- 2015
**********




liefste,

gekleed in bescherming van nacht
schoot en schaam in zijde
misleiden wij wachters en engelen
wanneer wij de hemel ingaan
waar wij geen vreemden zijn
bijna voor altijd blijven, eeuwig
tot een verdrinken in ’t vallen

diep in elkaars hart
**********
sunset 11-06-2015
**********

[sunset]

ik denk mij de kaders

ik kijk in een leegte
denk mij een kader
om de innerlijke ruimte
die ik begin in te kleuren

in ’t middelpunt van
mijn kosmosuniversum
staat een stralende zon
wiens licht alles verguldt
en daarover de melkweg
fel turkoois gekleurd

beneden de blauwe planeet
als één grote oceaan
bevolkt door dolfijnen
die uit het water springen
ronddollen als kinderen
tot hoog in ’t heelal

zij vliegen door ’t al
en laten zich vallen
diep in hun eigen wereld
en vanop een lachende maan
kijk ik nadenkend in het lege
denk mij een kader
waar de buitenwereld begint
die mij langzaam vult
**********
sunset 12-06-2015
**********

[sunset]

liefste,

net heb ik je gezien
aan ’t venster staande
jouw ogen helder, diep

plots vliegt een engel
wit, sneeuwwit
en zet zich op jouw hoofd

en jij klimt op de vensterbank
omarmt mijn silhouet
die in de nacht geschreven staat

brengt ons de hemel dichterbij
**********
sunset 13-06-2015
**********


en weent haar leven weg

de naaste verklaart
brult de berg
steen na steen

afgewend, stil
valt de heldere ster
uit de hemel

weet van elkaar
vindt in het verstaan
een samen lieven

ook al schreeuwt wereld
luid liefdeloos
geen enkele toon

en weent zij stil
haar leven
weg
**********
sunset 14-06-2015
**********

[sunset]

liefste,

simpel tussen deze wanden uit glas
gaan onder een fel kleurende hemel
in jouw voetstappen met eenvoudig
in onze handen deze kleine dood
als geboorte van lieven en leven
**********
sunset 14-06-2015
**********



liefste,

in boezem van de nacht
verzamelen dauwdruppels
leggen zich ’s ochtends
op vingers van troostende zon
drinken het nat van de tranen
kussen gezichten met hete lippen

na nachten waarin bliksem flitst
handen altijd weer de huid strelen
blijven enkel slechts littekens
van oude geslagen wonden
geheeld door jouw liefde
**********
sunset 17-06-2015
**********


liefste,

stappen in 't licht vinden jou
al ligt een wereldlast
op mijn schouders
jij hebt jouw kompas
in mijn hart geëtst

achter nevels klanken
van zoetgevooisde violen
waar 't verlangen
tijdens gezamenlijke uren
een merkteken zet

dromend schrijd ik
voorwaarts
houd mij vast
aan beelden
van jouw liefde
**********
sunset 20-06-2015
**********

[sunset]

midzomer 2015

in de dag gestruikeld
over droomgestaltes en
engelenvleugels
de middag in gestrompeld
op stelten en krukken
verfrommeld onder
de verkreukelde
verregende hemel

in het hart kloppende
op lover roffelende
druppels op stenen
paadjes kletterend
stralen spiegelglad
in de zomeravond

aan groene einder
wacht beschroomd
in de nacht
lichtend onweer
onder verstoken
sterren zonder
glans van maan
**********
sunset 21-06-2015
**********

[sunset]

liefde laat eeuwig leven

zwevend en in goud gedrenkt
wijlen gedachten, keren weer
in zee waar zon te pletter slaat
zeilen, kustnabij, snel worden ingehaald

naar vertes reikt verlangen
herinnert zich het onbekende
waar een oeroude walvis
zijn levertraan deelt

ziltig maakt boter het brood
wacht de meeuw op afval
en ook al denkt hij solistisch
de zwerm schreeuwt het geërfde

in de hemel vloeit blauw in de nacht
zwalpt water tegen de romp
en vertellen ouden van steden
branden pijn in de wonden

hun tranen zijn stenen van deze tijd
die zakken vult, harten vermaalt;
ik sta vogelvrij aan oevers en wacht
op de dood van ’t voorbije die langs komt

al laat de liefde eeuwig leven
**********
sunset 23-06-2015
**********

[sunset]

wandelend langs wat waterwegen

spoorwegbruggenbogen stralen
staal-getand groeit 't rond-gespreid
schuim-gekookte golvenwimpers
oliën ‘t alles glanzend in

droomverloren droef de kanogroepjes
door wat frisse windjes-zuchten
ruik ik zachte regendruppels
breek met kracht wat reuzenzwammen

't fijn en teer oevergewas
ruist stil vloeiend langs de randen
en als opgeschrikte wolkjes
slaapt het gisteren reeds verdroogde

't vochtig overhangend lover
beloert spichtig middernacht
doordrinkt mij en het verbonden
levenssap als zoete wijn
**********
sunset 27-06-2015
**********

[sunset]

amelanchier lamarckii ballerina

jij tere debutante in jouw witte kleed
het groen aan voeten licht beroerend
verneig jij jou voor jonge melodieën
wiegt in een warme zachte lucht
als hebben oude wintervlokken
zich voor jou in een bloesempracht veranderd

kokette en verleidelijke jij
zelfs zware druppels wagen niet
om jou te buigen, onttrekt je schoonheid ons
verwijlt beledigt onschijnbaar in bont
tot al jouw vruchten rijpen
en een genietend kirren jou verzoent

als afscheid toon jij ons genadig
met koperen gouden purperglans van zon
verrijk jij ons in een plezieren
tot al jouw schaduwen verdwijnen
en ’t stil wordt in de nacht die komt
**********
sunset 28-06-2015
**********

[sunset]

vroege zomerochtend

naakt betasten voeten
bodem van de aarde
zijn niet alle plekjes
reeds door zon gekust

in kleine laatste plassen
spiegelen zonnestralen
waadt de vroege ochtend
door stralend blauwe dag
**********
sunset 29-06-2015
**********


achterbleef slechts ’t rood (uit: gisteren)

zij gaat - hooggehakt
door ’t voortuintje
naar haar auto op ‘t asfalt
het rood van achterlichten
doolt weg tussen struiken
achter hoge gevels

het brandt in ‘t oog

zij gaat – laatste rook
kringelt zwaarmoedig
uit de asbak
en wat mij blijft
is slechts het vage rood
van lippenstift op ‘t glas
**********
sunset 30-06-2015
**********

[sunset]

in woudzwijgen en grasruizen
flikkert hitte doorheen achtergrondgezoem
broeit sterk een geur

breken droge twijgen
dreigen flikkerende bliksems
belichten vogelkrakeel

zacht rolt de eerste donder
**********
sunset 10-07-2015
**********

[sunset]

slechts in liefde van jou

zoutstromen breken
vormen een korst
aan jouw nabijheid
zich wrijven en laven
de lucht te dun wordt
om te ademen
te schreeuwen, te zwijgen

wanneer jouw huid
zich aanvoelt als zijde
het verlangen dichtbij
jouw tere weefsels
in ‘t zonlicht van
verdroomde uren
waar schuld is onthoofd

toppen wortels verbranden
in opstand komen
tegen ‘t begraven van dagen
of vergeten woorden
verdrinken in golven
schommelende tijd
zoutstromen opstappen

een korst vormen
aan jouw nabijheid
zich wrijven en laven
lucht te ijl wordt
om te ademen, te schreeuwen
ik enkel slechts leef
in liefde van jou

----------------------------------

nur durch Liebe von dir

Salzströme brechen
verkrusten sich
an deiner Nähe
sich reiben und laben
die Luft zu dünn wird
zu atmen
zu schreien, zu schweigen

wenn deine Haut
sich anfühlt wie Seide
das Verlangen nahe
dein zärtliches Gewebe
im Sonnenschein
verlorener Stunden
wo Schuld sich enthauptet

Gipfeln Wurzeln verbrennen
sich auflehnen
gegen Begräbnisse der Tage
wo vergessene Wörter
ertrinken in Wellen
schaukelnder Zeit
Salzströme aufbrechen

sich verkrusten
an deiner Nähe
sich reiben und laben
die Luft zu eng wird
zu atmen, zu schreien
ich alleine noch lebe
nur durch Liebe von dir
**********
sunset 14-07-2015
**********

[sunset]

hoe fel brandt 't vuur

als kaars vergloei ik in jouw licht
druppel zachtjes langs jouw zij
tot alle ledematen zijn vergaan

trek je beeltenis met vingers na
zo dat ik jou in alles voel tot jij
warm week wordt net als mij

gedrenkt als lampenpit
zo overlopend vol van jou
spijst ons dezelfde hete vlam

hoe fel toch brandt dit vuur
**********
sunset 15-07-2015
*********

[sunset]

zachte wolken

een lief woord glipt weg
tussen bonte bladeren
de wijsvinger zoekt

de andere hand
ruilt warmte en rimpels
in ooghoeken een

lachen dat monden bereikt
waaraan kleien wolkjes
liefde blijven hangen

ik verlang weer die avond

____________________

zarte Wolken

een liebes Wort verhuscht
zwischen bunten Blätter
der Zeigefinger sucht

die andere Hand
tauscht Warme und Falten
im Augenwinkel ein

Lächeln das Münder erreicht
woran kleine Wölkchen
Liebe bleiben hängen

ich sehne den Abend wieder
**********
sunset 16-07-2015
**********