Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

waar zou de liefde zijn gebleven?

hoe ‘k uit de dag kruip
de dood een zucht verwijderd
draag ik in mij als schat
warme genegenheid en uit haar groei
trek ik mijn dromen in het licht

langzaam legt ’t duister zich
over dit leven, zie ik niet meer de hemel
vergelijk het schijnen van de maan
met bedelend verlangen

in deze dolgedraaide wereld
wordt ’t gouden kalf nog steeds aanbeden
klinken woorden hol en leeg
uit harten die uit steen gehouwen

hoop uit de ogen laat verdwijnen
nu alles in ‘t moeras verzinkt
en het geschreeuw van hatelijkheden
opnieuw de ander geselt met zijn gisteren

waar zou de liefde zijn gebleven?
**********
sunset 02-01-2016
**********



mijn muze

slechts in de stilte
kan ik jou ontmoeten
jij leidt mij met moed
naar jouw woorden toe

het ritme, de tonen
leg jij mij op lippen
kijkt met geduld
naar de zin die ontstaat

ontglijdt jouw gelaat mij
in schemerend verdwijnen
ik mij twijfelend vraag
wie jij toebehoort

kan ik enkel knikken
in wetend begrijpen
jou steeds altijd voelen
en dat jij bestaat
**********
sunset 03-02-2016
**********

[sunset]

zomerdroom in februari

wanneer ik in de schaduw zit
op blauwe weiden, leg ik mijn oor
tegen het hout en luister naar
de jaarringen van bomen
het fladderen van zilveren vissen

in de takken schuifelen slangen
schreeuwen bonte vogels
en kronen verslinden de maan
in de ogen wimpers van twijgen

drijf ik in een kano voorbij
in zachte golven van licht
zink langzaam naar benee
en zie in het riet een geboorte

van muggen boven mij
hoor ik een muziek uit wind
en ook wortels groeien
wanneer ik mijn hoofd ophef
**********
sunset 04-02-2016
**********


eeuwig leven

wandelend in woorden
als ik niet meer ben
het zachte zien en verzinken
in dagslaap van de ziel

en met mijn overgaan
alle liefdeswoorden
verwaaien in het al

[karig is het kozen
van ijzige blikken
en doodkoude lippen]

mijn zijn, enkel nog voel
in het zoet-warme hart
laat eeuwig leven
**********
sunset 05-02-2016
**********

[sunset]

nachtelijke rapsodie

wijl nacht opbloeit in jouw ogen
zweeft de maan door de kamer
omcirkelt het stille zwijgen van wanden

de wolken in de lakens balanceren op onze huid
openen het raam en zoenen de sterren
**********
sunset 12-02-2016
**********


PS: Wegens mijn carnavalsdrukte was ik tijdelijk afwezig.

[sunset]

en al te dikwijls

ik schrijf zon in regen
zaai onkruid langs
randen van harten
- rode papavers en
blauwe bloemen
in ‘t opkomend graan

aan einders heimwee
wachten angsten eenzaamheid
- vreemd en toch zo
vertrouwd als het weten
dat meestal vogels
niet in ’t oude nestelen

en al te dikwijls
wild groeiende distels
de kop opsteken
**********
sunset 13-02-2016
**********

[sunset]

de nacht en zij

voor dat je achter oogleden verdwijnt
je eigen ogen ooit hun licht verliezen
bloeit als liefste herinnering op: de nacht
waaronder jij met opgeheven hoofd gaat
wijl onder jouw voeten ’t leven zich ontrolt

maar eerst knaag jij je voldaan aan haar
bijt jij je vast in dat wat niet te houden is:
teder strelende handen, hazenslaapjes
volrijpe vruchten van winterbomen

en ik bekijk ontroerd ‘t gelaat van jou
haar die 'k niet eeuwig houden kan
de engel die slechts weet te lieven;
door mij heen de hele wereld en altijd
**********
sunset 14-02-2016
**********




daarmee begint het

en het begint daarmee
dat ik stop dagen te tellen
of het nu regent of vriest
‘t blijft mij allemaal eender

nerveus wandel ik heen
en weer met gesloten ogen
alles doet mij pijn
ook al stap ik, lichtvoetig
door de uren van de dag;

ik kus de bloemen
rol door het jonge gras
vlieg dan weer hoog en diep
in de koelte van de nacht

tranen snijden door mijn ziel
zo dat ik zelfs niet weet
of ’t nevelt of de zon reeds schijnt
of dat ik simpel droevig ben
**********
sunset 16-02-2016
**********

[sunset]

onzekerheid

op ‘t einde ga je door een deur
naar ‘t wenkend licht
onder schaduw-lachen
van een zon die je niet ziet
jij, liefste mens, die verdwijnt
vanaf de plaats waar je staat
en toch naar jouw geluk

ooit zullen wij allen eens gaan
als de ster die ons doorboort
zo langzaam, snel dat de tijd
stilstaat en ons vredig omarmt

met een verlangend lijf
dat plots niet meer telt
**********
sunset 17-02-2016
**********

[sunset]

69 jaar geleden

door de sneeuwval klinken klokjes
en ’t sober gegrom van wolven
mengt zich doorheen het gepraat

ik wurm mij, zonder het te weten
naar de deur van jouw lijf
- de uitgetelde tijd was ik vergeten

een slee buigt om de hoek
jij krijgt een parel
een vossenpels, een zoon

ik, klein mensenkind
volg de geur die aan de bloemen ruikt
verdwijn er in, helemaal
**********
sunset 18-02-2016
**********



zo zingt zij mij

gezangen zonder woorden hoor ik
terwijl ik slaap vallen appels van bomen
en priemende blikken doorboren
de glazen schaal die men aarde noemt
- ’s middags klinkt het slaan van een gong

rijdt zij op bliksemschichten door luchten
zij, de mooiste, rijdt op geur van bloemen
en op de schaduw van reuk

en terwijl ik slaap wordt de steen die zij opraapt
dauw, en de dauw wordt libelle
- een deur valt dicht en een kind in de bron
de nacht de duistere kant van het licht
geeft de wind zijn stem

en in mijn slaap gebeurt er niets
wijl het leven door haar geschapen wordt
om weer te zijn en te schijnen tussen de sterren
- en zij, in beven gehuld, denkt aan de man;
fonkelende liefde haar lijf

zo zingt zij mij
**********
sunset 19-02-2016
**********



liefde

toevallig vind ik de kleur van je huid
in een door mij pas begonnen boek
- en zo wil ik dat de jij eruit ziet
en mij de avond voorschotelt
in de vouwen van jouw buigende
bewegingsvrijheid en zelfs in die stilte

waar ik de maan door het venster zie
en sterren bestijgen, wegdrijven wil
tot daar waar de polsslag van leven
voldoende is als geschenk om te geven
te krijgen, te nemen alsof alles wat gedaan
ongedaan reikt naar een zevende hemel

in ’t diep zwarte blauw van de nacht
staan wij niet op, schommelen verder
en beluisteren de zang van de wind
liggen heel stil in een stroom die blauw
geel en groen in onze liefde ontspringt
- de lijven dansen golvend haar ritme
**********
sunset 20-02-2016
**********

[sunset]

dankbaarheid

het wordt nooit avond
de dag hij blijft, valt uit slapende bomen
op het geasfalteerde pad

de katten jammeren, dwalen door
rijmnatte velden
- ik weet niet waar ik was

kom uit de hoge kronen, zwem door weiden
niets draait zich om
het leven hangt aan hengels

de enkele vroege mensen:
hun verre stemmen werken aan een dank
die lang nooit groot genoeg

en tot in hemel reikt;
ik hoef beslist
nooit naar haar rug te kijken
**********
sunset 21-02-2016
**********


opgeven doe ik niet

buiten is de wereld altijd nabij
bekijkt een grauwe kater
de gelige snavels van de vogels;
hun oogjes blauwe holtes

‘s morgens in het vochtige gras
beweeg ik een poosje niet;
miezerige vallende regen
brengt rillingen teweeg

ik laat het leven tot mij komen
in de zo stille luisterende ochtend
mag ik zeggen wat ik meemaak
vragen of een ieder dat verdraagt

evenwicht begint onder de huid
al kun je het op je vel nooit voelen
lever ik dagelijks een gevecht

maar opgeven doe ik niet
**********
sunset 22-02-2016
**********

[sunset]

en aasgieren pikken mij wond

weldra scheurt de hemel zich in stukken
gaan wij op onze knieën;
wie nu zwijgt, kan nooit meer vrede sluiten

zo gaat het ook mij, één op één
als bij het gevecht met de gevallen engel;
nooit brandde zielenpijn ooit intenser onder de huid

en nooit was mijn lichaam zwaarder
dan door het stof van vergane vlinders
zelfs niet toen het glas negen keer negen leger was

vanavond vallen de stonden in postbusgleuven
waarachter zich het diepe duister uitrolt
zoals de wind in wijd wapperende mantels

de zon kan stinkende adem nooit verdrijven
noch stemmen die brullen in haat
alsof concentratiekampen nooit hebben bestaan

bijten mij deze giftige slangen
en aasgieren pikken mij wond
**********
sunset 24-02-2016
**********


verschillende tinten zwart

verloren kinderen spelen graag in de schemer
waar van mijn ik enkel zwart gebleven is
- het zwart tussen snoeren licht, van koffie
maar ook van ramen in leegstaande woningen

op de overloop spreekt mijn buurvrouw
met iemand die ik niet zie, wenst hem
- of haar – een heel fijne dag;
grijze strepen zwerven door ‘t zwart
van haar haar en dunne aders
liggen als draadjes op haar huid

de wind speelt zacht met de twijgen
en het doek aan de balkonreling
beweegt zich niet; het is bevroren;
de bessen vallen veel meer op
dan in de zomer nu zij aan knokige
takjes hangen: rode aan de bomen
oranje en witte aan de struiken

ik vind de witte het minst mooi
ondanks het heldere van hun kleur
die hoop schenkt omdat ik denk
dat ik ze nog uit de zomer ken;
nu is het wit van de berken, van wolken
nooit zo helder als ’t wit van de bessen

zou ik kunnen schilderen
had ik geen woorden nodig
om harten beter te horen
elke mens beter te kunnen zien
**********
sunset 25-02-2016
**********


afscheid van een zus

achter de maan zonder een horizont
voor jouw polders en duinen
mis ik de start van deze dag

binnen naakte treurnis op gezichten
als zwaailicht voor het stilstaan
van je hart dat schemerig wuift
ons troostend in ‘t verlies

voorbij enige aantrekkingskracht
zwevend in ruimtes licht
heb je de aarde verlaten
buiten, zonder maan noch horizont

omarmt het duister
het apocalyptische, de thuisruïne
onder ‘t moederloze pechgewelf

ik zie de weg niet meer
zelfs niet de kortste
**********
sunset 26-02-2016
**********

[sunset]

gebed tot een god

behoeftige mantels
over de schouders
onder de voetzolen
slechts drang om te leven

geopend de handen
in ‘t amper hopen
klinkt smekend help
uit kindermonden

de vrijheid geroken
met ogen die dwalen
zwarter dan zwart
de wimpers geloken

tastbaar hun angst
door ’t lange wachten
achter de draden
op modderige paden

verdwijnt snel het lachen
de vreugde in ’t leven
enkel ’t gefluisterd
shukran jazilan

hun bidden tot god
**********
sunset 10-03-2016
**********


zijn zelfverzekerd weten (Lucas 15: 11-32)

ik ben blij dat God bestaat
zegt mijn kleinzoon
want Hij let heel goed op kinderen

en onderwijl zien wij een vinkje
gevallen uit zijn nest – een jeugdige rebel
als hoopje verfomfaaide veren met kraaloogjes
die om hulp smeken

wat gaat er met hem gebeuren, vraagt hij
terwijl wij verder wandelen
om na enkele stappen mijn aandacht te trekken:

ik weet het, klinkt het zelfverzekerd
dat wordt beslist een volwassen vogel
**********
sunset 11-03-2016
**********


plots opent zich het doek

vanaf de velden nog een nevelige ochtend
over bomen met amper groene takken
licht, lucht voor reeds uitlopende struiken

als lente die ons, één voor één,
naar ’t leven spoelt; nog bleek de huid
maar ‘t hoofd al in de wolken

is ’t een geheim; verscholen
‘t uitbarstend geel en maagdelijk wit
- nog voel ik amper de oases kleurenpracht

als warme plekjes op mijn koude huid
hoor ik het schuchtere gezang van leeuweriken
zó alsof plots het doek zich opent

de winter snel verdwijnt
**********
sunset 12-03-2016
**********

[sunset]

jij toont 't mij telkens weer

wij hebben nog voldoende tijd tot aan de zee
zeg jij; de golven ruisen door 't geopend raam
vullen de kamer met de geur van rozemarijn

wij schrijven lachend onze naam in lente
terwijl jij roept dat jij het zilte water ruikt
dringt 't zoutige tot diep in onze poriën

en op de promenade langs het strand
staan vers geplante bloemen in de bakken
hun bloesems gloeien reeds als kleine zonnen

jij streelt mijn rimpels glad en lacht heel zacht
en weet dat ons de liefde elk moment weer wacht
**********
sunset 14-03-2016
**********

[sunset]

na Brussel nu de lente

ik schreeuw niet meer nu God
mij vastpakt aan mijn haarwortels
hoop op een vliegen snel vervluchtigt
net als de kraaien die weer lijkenresten
pikken van straten waar ‘t blije wegsmelt
op dodenakkers van de schaamte

en er geen Jahweh is, geen Allah
die mij omhoog trekt uit ’t verderf
weg van de lopen van snelvuurgeweren
en van ’t gekrijs van kinderen
die gillen in de krochten van een hel
waar eerst nog metro’s reden

ik al de doden niet meer tellen kan
ze wegveeg samen met de pasen
in ochtenden van droeve dagen
waarin de volgevreten kraaien
het prille lentegroen verzwarten
nu zelfs de bron van tranen opdroogt

en ‘t eindelijk zonnig wordt
met zachte briesen voor het eerste dons
en stralen die de ramen snel verblinden
de kernen strelen van mijn innerlijk
en troostend droge lippen kussen
**********
sunset 26-03-2016
**********

[sunset]

Pasen 2016

zou ik de nevel vragen
om een zoen, schijnen zich
gevels te buigen; als viel
ook het licht hoe zwaarder
hoe dieper en verder

het brood echter is blij
om de ingrediënten
van handen, neemt
de juiste hoeveelheid
honing die ’t leven verzoet

tot het goed is, de regen
geen raadsels meer ontdekt
in een hemel en ja, het leeft zich
zelfs in grijs natte dagen
wachtend op de warmte

al zijn er vogels hier
die mij reeds omarmen
of misschien zijn het wel
slaapbomen van duiven
die regelmatig paren

nog is het woud gesloten
gaat niemand er in
om het uit te dunnen
**********
sunset 27-03-2016
**********

[sunset]

traag bloeit de lelie

anderzijds is de spanning te snijden
en jouw lachen zoet-rood als kersen

hoe dramatisch de spiegel spreekt
waarschuwt het raam te openen
waar de raaf verdwaalt en valt
in een openbloeiend gezicht

vingers tekenen liefdevol
streep na streep de hemel
die nog niet blauw kleurt
- niemand die het echt ziet

jij vlijt je op mijn borst
wit schemert op wit
traag bloeit de lelie in het beeld
**********
sunset 29-03-2016
**********

[sunset]

enkel ons te zien

alsof jij struikelt
naar het moment
dat jij de lucht opheft
seconden slikt
je samen vouwt
met ogen dicht

met in de buik
een afscheid
die niet wenkt
en niet ontstelt
met wimpers
op de wangen

als ogenblik
voor jou, voor mij
is ’t aan de tijd
enkel nog ons te zien
**********
sunset 30-03-2016
**********