cappa schreef:Dat hangt ervan af wat je verstaat onder "denkvermogen".
Ik neig nogal naar een vrij afwijkende kijk hierop. Ik ga ervan uit dat het overgrote deel van ons "denken" volledig onbewust gebeurt. Denken is in die optiek dus de breinactiviteit. Slechts een zeer klein deel ervan worden we ons bewust / dringt door tot ons bewustzijn.
Ik vind ook dat we ons denken (zoals we het alledaags ervaren) ruim overschatten. Zeer veel activiteiten kunnen prima zonder dat bemoeiziek facet. Sterker, ze lopen alleen echt goed zonder. Dat denken heb je nodig om nieuwe zaken in gang te zetten, om ze te oefenen - de eerste breinverbindingen te leggen dus. Eenmaal op weg schakelt het brein over op automatisch. Dat is zeer duidelijk bij talloze activiteiten die we dagelijks uitvoeren.
In ieder geval hoor ik mijn neuronen knetterend vuren, tijdens het "bedenken" van een gefundeerd antwoord op uw stelling!
Ik ga er ook van uit, dat get hegeuhen... euh pardon... mijn westvlaamse roots spelen weer op! (een mooi voorbeeld van "onwillekeurigheid"
)...geheugen en denken (als taal of "inwendig gesprek", wel te verstaan) niet identiek zijn.
Heb je, bvb, denken nodig om je omgeving te herkennen?... Waarschijnlijk niet... Mijn papegaai, bvb, herkent duidelijk zijn omgeving en mij, en rekt zijn hals uit als ik met een "bekend" lekker hapje kom aandraven.
Ik maak onderscheid tussen "aandacht geven" (het woord is een afgeleide van "denken aan", NB), en voor- of nadenken aan een activiteit.
"Voordenken" is dan wat je doet als je je voorstelt hoe je een bepaalde activiteit gaat doen. (De taken die je vandaag wil doen bvb.); en "nadenken" is in wezen: denken over wat er voorbij is. "Ik zou deze activiteit, zo en zo, anders kunnen doen." bvb.
"Aandacht geven" geven is dan: met je zintuiglijk bewustzijn bij, wat je aan het doen bent, blijven.
Als je bvb een nagel in de muur moet slaan, fantaseer je best niet over andere dingen, want dan sla je gegarandeerd op je duim!
Met je aandacht bij je activiteiten blijven, of concentratie (als je het zo wil noemen), vermindert automatisch het inwendig "getetter" over van alles en nog wat.
Dat is wat even in de mode geweest is als "mindfulness", vermoed ik! En in het begin schijn je daar tureluurs van te worden, vooral als je dat probeert te "doen". Dat kan een "schizofreen" gevoel geven. Net alsof je van buiten af je zelf bezig probeert te zien... Gezond kan dat niet zijn!
Over de problematiek rond "automatisering" wil ik het later nog hebben! (Even tot rust komen, want het gekraak en geknetter der neuronen is oorverdovend geworden!"
.
)
). Want die was van mening dat de ware kookkunst er niet in bestaat dat men alleen maar objectief kookt, maar dat men zich ook subjectief van het koken bewust wordt."
