Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

nu reeds ontkiemt verlangen

de zwaarte van dagen
gemorst licht
niets dat er aan denkt
zich inschikkelijk op te stellen

altijd vervelt er wel iemand
en wanneer wij niet kijken
sterven bossen
zelfs voor wij hen betreden

met naakte voeten
over afgekoelde bodem
die ver zich uitstrekt
zich tergend traag vervormt

en zich op mijn hand legt
de hand die mij hier brengt
en onderdompelt in wenende
vertrokken gezichten

in de herfst sluit ik
ramen en deuren
ook al bloeien meubels donker op
verlang ik al de volgende lente
**********
sunset 19-08-2016
**********

[*Joy*]

.

"wij tatoeëren stranden

Prachtig ...
Ook je laatste, bijzonder mooi Ingo.
Graag komen bijlezen.

Lieve groet én verder nog een rustige avond.

*Joy*

[sunset]

*Joy*
Dank je voor je lezen en reageren hier en geniet van een heel rustige zondag verder.
Warme groetende genegenheid,
sunset

[sunset]

*Joy*
Dank je voor je lezen en reageren hier en geniet van een heel rustige zondag verder.
Warme groetende genegenheid,
sunset

[sunset]

ik heb je lief

soms spreekt kroniek van twijfels
van bevende utopieën en meditaties
- zelfs in mijnenvelden van gevoel -
en van wolken in kamers
in jouw onmiddellijke nabijheid

voor mij is, ben jij niet fictief
nooit verloren in wat je betekent:
jij verft bomen blauw, beslaat spraak

mijn gedicht is de plaats
waarin wij ons telkens weer ontmoeten
dat zich langzaam vormt, het licht dimt
en jij kunt mij geloven:
het gedicht en rode rozen zijn één

ach, laten we aannemen dat jij die roos bent
nooit meer vergeet wat je al weet
- je kunt niet doen alsof er niets is -
en dat de laatste zin in mijn gedicht
– ik heb je lief – ook jouw zin is

ik lief jou ook
____________________________________

ich liebe dich

manchmal spricht Chronik des Zweifels
von zitternden Utopien und Meditationen
- sogar in Minenfeldern der Gefühle -
und von Wolken im Zimmer
in deine unmittelbare Nähe

für mich ist, bist du nicht fiktiv
nie verloren in was du für mich bist:
du färbst Bäume blau, beschlägst Sprache

mein Gedicht ist der Ort
in dem wir uns immer wieder treffen
das sich langsam formt, das Licht abblendet
und du darfst mich glauben:
das Gedicht und rote Rosen sind eins

ach, nehmen wir doch an das du die Rose bist
nie mehr vergisst was du schon weißt
- du kannst nicht tun als ob da nichts ist -
und das der letzte Satz in mein Gedicht
– ich liebe dich – auch dein Satz ist

ich liebe dich auch
**********
sunset 20-08-2016
**********


ochtendlijk zwijgen

hoogstammige bomen
hemel-groeiend langs de randen
naast mij een murmelend beekje

boven mij grauw melkige lucht
waaruit hier en daar
wat hemelblauw lekt

tijd zwemt als een scheermes
door de eerste uren van de dag
scheidt het kaf van het koren

in werkelijkheid is het stil
in dit ochtendlijk zwijgen
- alsof de zon-dag zich nog bedenkt
**********
sunset 21-08-2016
**********

[sunset]

ik heb je lief

soms spreekt kroniek van twijfels
van bevende utopieën en meditaties
- zelfs in mijnenvelden van gevoel -
en van wolken in kamers
in jouw onmiddellijke nabijheid

voor mij is, ben jij niet fictief
nooit verloren in wat je betekent:
jij verft bomen blauw, beslaat spraak

mijn gedicht is de plaats
waarin wij ons telkens weer ontmoeten
dat zich langzaam vormt, het licht dimt
en jij kunt mij geloven:
het gedicht en rode rozen zijn één

ach, laten we aannemen dat jij die roos bent
nooit meer vergeet wat je al weet
- je kunt niet doen alsof er niets is -
en dat de laatste zin in mijn gedicht
– ik heb je lief – ook jouw zin is

ik lief jou ook
____________________________________

ich liebe dich

manchmal spricht Chronik des Zweifels
von zitternden Utopien und Meditationen
- sogar in Minenfeldern der Gefühle -
und von Wolken im Zimmer
in deine unmittelbare Nähe

für mich ist, bist du nicht fiktiv
nie verloren in was du für mich bist:
du färbst Bäume blau, beschlägst Sprache

mein Gedicht ist der Ort
in dem wir uns immer wieder treffen
das sich langsam formt, das Licht abblendet
und du darfst mich glauben:
das Gedicht und rote Rosen sind eins

ach, nehmen wir doch an das du die Rose bist
nie mehr vergisst was du schon weißt
- du kannst nicht tun als ob da nichts ist -
und das der letzte Satz in mein Gedicht
– ich liebe dich – auch dein Satz ist

ich liebe dich auch
**********
sunset 20-08-2016
**********


ochtendlijk zwijgen

hoogstammige bomen
hemel-groeiend langs de randen
naast mij een murmelend beekje

boven mij grauw melkige lucht
waaruit hier en daar
wat hemelblauw lekt

tijd zwemt als een scheermes
door de eerste uren van de dag
scheidt het kaf van het koren

in werkelijkheid is het stil
in dit ochtendlijk zwijgen
- alsof de zon-dag zich nog bedenkt
**********
sunset 21-08-2016
**********

[sunset]

ik heb je lief

soms spreekt kroniek van twijfels
van bevende utopieën en meditaties
- zelfs in mijnenvelden van gevoel -
en van wolken in kamers
in jouw onmiddellijke nabijheid

voor mij is, ben jij niet fictief
nooit verloren in wat je betekent:
jij verft bomen blauw, beslaat spraak

mijn gedicht is de plaats
waarin wij ons telkens weer ontmoeten
dat zich langzaam vormt, het licht dimt
en jij kunt mij geloven:
het gedicht en rode rozen zijn één

ach, laten we aannemen dat jij die roos bent
nooit meer vergeet wat je al weet
- je kunt niet doen alsof er niets is -
en dat de laatste zin in mijn gedicht
– ik heb je lief – ook jouw zin is

ik lief jou ook
____________________________________

ich liebe dich

manchmal spricht Chronik des Zweifels
von zitternden Utopien und Meditationen
- sogar in Minenfeldern der Gefühle -
und von Wolken im Zimmer
in deine unmittelbare Nähe

für mich ist, bist du nicht fiktiv
nie verloren in was du für mich bist:
du färbst Bäume blau, beschlägst Sprache

mein Gedicht ist der Ort
in dem wir uns immer wieder treffen
das sich langsam formt, das Licht abblendet
und du darfst mich glauben:
das Gedicht und rote Rosen sind eins

ach, nehmen wir doch an das du die Rose bist
nie mehr vergisst was du schon weißt
- du kannst nicht tun als ob da nichts ist -
und das der letzte Satz in mein Gedicht
– ich liebe dich – auch dein Satz ist

ich liebe dich auch
**********
sunset 20-08-2016
**********


ochtendlijk zwijgen

hoogstammige bomen
hemel-groeiend langs de randen
naast mij een murmelend beekje

boven mij grauw melkige lucht
waaruit hier en daar
wat hemelblauw lekt

tijd zwemt als een scheermes
door de eerste uren van de dag
scheidt het kaf van het koren

in werkelijkheid is het stil
in dit ochtendlijk zwijgen
- alsof de zon-dag zich nog bedenkt
**********
sunset 21-08-2016
**********

[*Joy*]

.
Tot drie maal toe gelezen ....maar wel heel graag !!
Want alweer heb ik genoten van wat ik "talent" noem.

Vandaag was het prachtig weer hier Sunset.
Ik heb genoten.

Ik wens je verder nog een rustige avond.

Lieve groet,

*Joy*

[sunset]

*Joy*
Het is niet de bedoeling dat het er drie maal staat (weet ook niet hoe dat zo gekomen is) maar ik krijg er geen enkel verwijderd (wil er twee in wezen weg hebben). Ik ben gewoon te dom voor zoiets.

Dank je voor je lezen en je heel fijne rectie en nog een liefdevolle zondagavond.
Lieve groetende genegenheid,
sunset

[*Joy*]

Sunset

Probeer het eens.
Enkel jij of een moderator, kan je posting wijzigen of verwijderen.





Slaap lekker,

*Joy*

NB

Niemand is dom.
We zijn hier om elkaar te helpen, toch?

[sunset]

*Joy*
Het lukt niet. Had en heb daar al tig keren op geklikt. Ik kan dan wel wijzigingen aanbrengen maar niets verwijderen. Dat is dus minder.
Nog een heel fijne maandag en warme genegen groet,
sunset

[sunset]

ode aan de liefde, de liefste

jouw voetsporen zie ik in ‘t zand
op alle wanden en ook in de lucht
vraag ik vogels naar jou
ook die al simpelweg zuidwaarts trekken

de zeeën maak ik boos
wanneer zij zouden wagen dromen te verdrinken
het regenen blijft en voeten vuil worden
tijdens het wisselen der seizoenen

alle dieren, mensen, ja zelfs de planten
wandelen twee aan twee
om niet onvruchtbaar te zijn
ik echter blijf onbebouwd als jij er niet bent

geloof maar niet dat ik iets vergeet
jou ooit uit mijn hart vallen laat
want wie anders dan jij, weet
dat ik zonder jou verdorst

jouw zijn schrijf ik op vleugels van zwaluwen
want jij laat ijsbergen smelten
brengt lente in het leven
mijn handen zijn ook de jouwe

kijk, overal is het zomer
alles kleurt prachtig rood groen en geel


_______________________________________



Ode auf die Liebe, die Liebste

deine Fußspuren sehe ich im Sand
auf alle Wänden und auch in den Himmel
frage ich Vögel nach dir
auch wenn sie schon nach Süden ziehen

Seen mache ich wütend
sollten sie es wagen Träume zu ertrinken
es regnen bleibt und Füße schmutzig werden
während die Wechsel der Jahreszeiten

alle Tiere, Menschen, sogar alle Pflanzen
gehen zwei an zwei
um nicht unfruchtbar zu sein
ich aber bleibe unbebaut wenn du nicht da bist

glaube nicht das ich je etwas vergesse
dich jemals aus mein Herz fallen lass
denn wer sonst wie du, weiß
das ich ohne dich verdurste

dein Wesen schreibe ich auf Flügle der Schwalben
weil du Eisberge schmelzen lässt
Frühling im Leben bringst
meine Hände sind auch die deine

schau, überall ist es Sommer
alles färbt sich prächtig Rot Grün und Gelb
**********
sunset 22-08-2016
**********

[*Joy*]

.
Bizar, maar ach voor mij maakt het niks uit sunset.
Je schreef hier terug een meesterwerk.
Bijzonder mooi,
Ik lees je graag

Nog een mooie Maandag

*Joy*

[sunset]

*Joy*
Toch is het een jubelend liefdesgedicht. Maar misschien anders dan je normaal gewend bent (van mij).
Warme groetende genegenheid en dank je voor je lezen en reageren.
Warme groetende genegenheid en heel fijne zomerse woensdagnamiddag,
sunset

[sunset]

echoën van jouw naam

natte lijven dicht bijeen
het naakte vlees behangen
met een bonte stof
als lampions in zomernacht

hoe zij over badhanddoeken
kruipen naar hun schoenen
ondertussen in het water duiken
als uit glas gegoten vissen

het gelach van de promenade
langzaam ontvlammende verlichting
- ik zing jouw liefelijke naam
die langs golfbrekers echoot

helder klinkende tonen
breken nooit eensklaps af
**********
sunset 24-08-2016
**********