Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

bijt in bevroren aarde

grijs overvleugelt blauw
in schemerlichten van
herfstige dagen

trekt grauw over grijs
in druppelend bloed
van ‘t vroege avondrood

bijt in bevroren aarde
**********
sunset 05-11-2016
**********



en zo verstrijken de seizoenen

[zijn wij dat hier in woningen
belaagd door zware hypotheken
in schaduwstrepen van huizen
die breken met onze woorden

de stilte kraakt onder het lover
en luisterend naar de herfst
horen wij steeds het janken
van krolse katten op de daken]

het voorjaar denken wij als zon
die langzaam stijgt aan d’ einder
met op het natte asfalt ‘t snikken
van reeds lang vergeten dagen:

een sinterklaas met witte pieten
vredige kerstfeest op de aarde
aan alle mensen van goede wil
- al zal dat heel beslist niet lukken -

en dan nog nieuwjaarswensen
met kleffe zoenen op de wang
wijl reeds de messen in de rug
hun plekje ijverig zijn aan ‘t zoeken
**********
sunset 06-11-2016
**********

[sunset]

dezelfde adem nu

hoe jij mij vasthoudt, in onze slaap
mij vangt terwijl jij reeds mijn woord bezit
neem jij mij toch mee in jouw droom
die uit de wolken valt

dezelfde adem nu, daar waar jij bent
wordt mijn gezicht het jouwe

toch ben jij het
die wiegend balanceert op allebei mijn armen
mij zo in jouw ban houdt
met elke beving van je lijf

jouw naaktheid dekt
verlangend steeds het mijne
**********
sunset 07-11-2016
**********


ook, herfst

en om dan te schrijven
wanneer spinnen waken
water druppelt op naakte huid
wanneer de pen zich zacht
in ‘t voorhoofd boort

wanneer niemand meer
een woord verliest
de hand verkrampt
door pijn verstard

[avondlijke zon
valt door het raam
maakt de herfst voelbaar
op naakte huid]
**********
sunset 08-11-2016
**********

[*Joy*]

Heel mooi Sunset.

Het stormt, het waait het giet .....
Dus even de computer aangezet om mijn bewerking af te werken.
Ik ga Sinterklaas tegenmoet.
De kleintjes worden ongeduldig.

Tot gauw,

Lieve groet,

*Joy*

[sunset]

*Joy*
Ik heb het toch wel wat druk gehad de laatste tijd (en dat valt af te lezen aan mijn afwezigheid hier)

We gaan langzaam naar december (voor mij in herfst en winter feitelijk de enige dragelijke maand) toe, dan wordt klein en groot ongeduldig denk ik.

Dank je voor je lezen en reageren en geniet verder van een heel vredevolle zondag (Binnen veertien dagen is het al de eerste advent).
Lieve genegen groet,

[sunset]

en die blijft eeuwig

‘s nachts sta ik aan de slaapkamerdeur
houd de klink nog even in mijn hand
luister naar het ademen van jou
- er ligt een tover achter
die nooit echt vergaat

en ik kijk naar deze hand
hoe zij de toekomst in de hemel hangt
de sterren aansteekt in het moment
dat ik mij spiegel in jouw ogen
die door liefde stralen

nu, fluister jij in je slaap
is het onze vrede

en die blijft eeuwig
**********
sunset 09-11-2016
**********


reeds nu houden wij onze adem in

er wordt weer regen aangekondigd
onze lijven liggen licht in ‘t bed
zó dat wij het bijna vergeten

opgelucht luisteren wij
naar het kloppen van onze harten
tekenen vol vreugde
regenschermen op de muren

wie echter draagt ons uit ’t bed
zet ons op stoelen
gaat met ons naar buiten
in deze nieuwe veranderde wereld

waar wij nu reeds de adem inhouden
terwijl nog niets begonnen is


________________________________


bereits jetzt bleibt uns schon die Luft weg

es ist mal wieder Regen angesagt
unsere Körper liegen leicht in Bett
so dass wir es beinahe vergessen

erleichtert lauschen wir
das klopfen von Herzen
malen voller Freude
Regenschirmen an die Wand

wer aber trägt uns aus dem Bett
setzt uns auf Stühle
geht mit uns hinaus
in diese neue veränderte Welt

wo uns bereits jetzt schon die Luft wegbleibt
obwohl noch nichts angefangen hat
**********
sunset 10-11-2016
**********



dromende werkelijkheid

sterren trekken zo dicht aan ons voorbij
dat wij ons spiegelen aan hun dood licht
enkel kijken kunnen, verwonderd zwijgen

zwevend in luchten die verkwikken
ligt verlangen als stof op onze lippen
slapen wij heel dicht tegen elkaar

verkoelen onze verhitte lijven
wijl wij hartstochtelijk in liefde branden
en geen enkel woord uitbrengen

in dromende werkelijkheid

________________________________

träumende Wirklichkeit

Sternen ziehen so nah an uns vorüber
das wir uns spiegeln an deren totes Licht
nur schauen können, staunend schweigen

schwebend in Lüfte die erfrischen
liegt Sehnsucht wie Staub auf unsere Lippen
schlafen wir sehr eng bei einander

kühlen unsere erhitzte Leiber
wärend wir leidenschaftlich in Liebe brennen
kein einziges Wort herausbringen

in träumende Wirklichkeit
**********
sunset 11-11-2016
**********


zo slapen wij

slechts een klein sterretje
waaronder wij liggen
één mager lichtje
in een grauw-donkere hemel

ons verbindt liefde, leven
als eentje slaapt, waakt de andere
en het is zonneklaar
wie van de twee droomt

een hand uit het bed
de andere houdt de borst omvat
- eentje is wakker, waakt
is altijd aanwezig

jij? Ik?
**********
sunset 12-11-2016
**********


zij dragen alledaagse namen
(I.M, Bataclan / Parijs)

daar waar de steden staan
zouden zij kunnen inhuizen in lofts of villa’s
straten zullen weldra hun namen dragen

- wat blijft er te lachen
waar dag na dag
mensen vermoord worden
branden aangestoken -

eindelijk aangekomen in het gezochte paradijs
keren zij na gedane arbeid simpel terug
overlopend van vreugde en overmoed
trekken zij vrolijk verder - of misschien ook niet

het ligt aan ons of zij blijven op afroep
en of wij nog altijd in vrede kunnen slapen
**********
sunset 13-11-2016
**********

[*Joy*]

.
Sunset,

Je weet ..ik kom hier graag lezen.
Deed ik gisteren al, doch geen tijd meer gehad om hier een woordje achter te laten, beter gezegd "ik was erg moe"
Ook op je "Blog" geraak ik niet ...
Hoop de komende dagen toch eens een bocht te maken, om nog wat verder te lezen.
Er is zoveel..

Geniet van een rustige nacht.
Ga ik ook proberen,

Welterusten,

*Joy*

[sunset]

*Joy*
Natuurlijk weet ik ondertussen dat je hier graag komt lezen. En daar ben ik heel blij om.
Hoop dat je nu ondertussen wel weer op mijn 'blog' geraakt. Ik zou niet weten wat er fout is (was).
Ik krijg overigens de indruk dat jij, net als ik, het veel te druk hebt de laatste tijd. Even dus een pas op de plaats maken en aan jezelf denken. Doe ik ook (want ben van woensdag tot zondag in Koblenz en ga Koblenz, Cochem, Monschau bekijken (en terzelfdertijd de kerstmarketen daar bezoeken *glimlacht*).
Nog een heel prettige maandag verder en warme genegen groet, sunset

[sunset]

lang zul je leven

stil ligt de herfstochtend
nog slapend in zijn bed van mist
dansen bonte bladeren door wat regensluiers

jij rust nog, ogen dicht,
in zoete warmte van ons bed
vergeet jij tijd die onbarmhartig tikt

ik trek je naar me toe, kus zacht je lippen
een glimlach laat de zon verschijnen
verdrijft de schemer voor ons beiden

de dag ontwaakt
en jij nestelt jezelf nog even
wijl ik heel vrolijk zing

lang zul je leven
in de gloria
**********
sunset 14-11-2016
**********


spijt om het verkeerde

weet je, sinds gisteren is hij er:
de supermaan, vol, helder
groot en rood hangt hij
aan ik weet niet welke einders
waaraan ik mezelf optrek
mijn handen achter mijn hoofd
dat slaapwarm is en zwaar
en waarin letters leven

tot zinnen groeien zij
die uit hun huizen komen
die geen aandacht krijgen
waarvan de lijven brandden
- sluit maar de ogen, adem
dan proef je hun as in de wind
net als hun bloed in je mond

nog steeds kan ik de maan aanraken
ondanks regen die als tranen valt
over alles een sluier van wolken legt
weet ik dat hij daar hangt
groot en rood als bloed
dat nog altijd in stromen vloeit

Aleppo is dood en wij treuren zelfs niet
**********
sunset 15-11-2016
**********


de zomer wordt nooit oud

de zomer wordt nooit oud
hij verbergt zich tussen de varens
en wacht op voorbije jaren
(of misschien wel op komende)

zwermen bonte vlinders
spreiden hun vleugels
in zacht blauwe luchten
(die ik probeer aan te raken)

in de vijver wordt een kikvors herfst
krijgt het water een huid
die uit duizend zilveren tongen bestaat
mij een kleurrijk toverwoord leent
**********
sunset 16-11-2016
**********


in rust geborgen

diep in het riet
slaapt zacht de nacht
’t gekrijs van meeuwen
reeds lang verstomd

het water draagt
in rust geborgen
soms ‘t droef verleden
al ligt als goud
liefde nog steeds
in ’t kloppend hart

_________________


in Ruhe geborgen

tief in das Schilf
schläft zart die Nacht
das Kreischen der Möwen
bereits lange verstorben

das Wasser trägt
in Ruhe geborgen
traurige Vergangenheit
doch liegt wie Gold
Liebe noch immer
ins klopfend Herz
**********
sunset 18-11-2016
**********


in mij leef jij voor altijd en nog steeds

en af en toe dan zie ik jou
op de achterzijde van mijn zomer
speel je vader moeder kind

brouwt dromen in zilveren potten
wijl jij een eigen taal uitvindt

jouw lachen woont in kleurige
gevederde takken waarin de wind
een kasteel uit wolken bouwt
bloesems voor jou laat sneeuwen

vol vertrouwen draag jij hen
met kleine kinderhanden naar thuis
en soms, heel soms

smokkel jij mij enkele
naar mijn slapeloze nacht
laat mij de hemel zien
**********
sunset 19-11-2016
**********


bijna eerste Advent

novembergrijs vloeit
midden door
de orgeltonen

gekruist in het gewelf
blijft ’t eens het nu
en ook de morgen
ondanks registersprongen

zuivere tonen
niet versleuteld
breken de zee van stilte

als ook de harteboeien
maken vrij
voor dat de dag
naar 't duister neigt
**********
sunset 21-11-2016
**********

[*Joy*]

.
Dag Ingo

Ben ik nog op tijd?
Ik wens jou een mooie trip toe ...
Het is er mooi, ik herinner het me nog altijd.
Enne ..proost met een lekker Glühweintje.

Ik had inderdaad wat problemen om je "blog" te bezoeken.
Na meerdere keren proberen, lukte het mij uiteindelijk.
Opluchting.

Graag komen lezen...
Kom behouden terug én geniet.

Liefs,

*Joy*

[sunset]

*Joy*
Een heel prettige maandag wens ik je toe. En neen, ik was al weg voor dat ik je berichtje kreeg / zag *glimlacht*. Maar we hebben mooie rustige dagen achter de rug (al heeft het dagelijkse leven mij weer onmiddellijk in zijn greep).
Dank je voor je bezoekje en je reactie hier.
Warme groetende genegenheid, sunset

[sunset]

mijmeren in mijn herfst

wegen zijn breder nu
want wij rijden met auto’s
door onze herinneringen
langs verwaarloosde ruïnes
en over eindeloze paden
begroeid met glasogenrijen
uitkijkend over hartenhuizen
van toen en ook over fietsen

metalen ribbogen en dunne banden
bezingen smalle straten
’s zomers waar grijze sluiers
vervagen op goudpapier van bonbons
waarin de blauwe hemel boven mij
en ook mijn leven zich spiegelen

op brede gazons knistert
het heden verpakt als aankopen
onder kofferbakkleppen
van Japanse hybrideauto’s
gestapeld als woorden
die men vergeet uit te spreken
nu taal verdrinkt
in ochtendlijke gejaag
op stations en autowegen
**********
sunset 22-11-2016
**********




mijmeren in mijn herfst -2-

vanuit mijn jeugd waait het naar mij:
de geur van braam en kruisbes
wat gesloten woorden als leer
maar ook een honingwind
schilferend vanuit ’t houterig riet
eendengekwaak en het getik
van regen op het lage dak
fijne zilverstofdruppels uit glas

het huis was een grote keuken:
inmaakpotten marmelade
fruittaarten en ander gebak
en buiten in de bakoven
dagdagelijks een zevental broden
naast de zwaar gekookte taal
een moes uit Duits en Vlaams

ergens flakkert een stervende kaars
waar het gisteren vervaagt
**********
sunset 22-11-2016
**********




zing troostvol jubelend

hartspiegels verlangen
geen afscheid van zeven sterren
verdruppelen lettergreep na lettergreep...
in het vergeet mij niet

nooit vergeten melancholie
van ’t liefdeslied dat zich verheft
hoog tot het eeuwig bloeit
en nimmer ooit een lente leeg

zing troostvol jubelend
de wederkeer
**********
Lahnstein an der Höhe
sunset 24-11-2016
**********



iets ligt
in onze handen
ergens tussen het liefdevolle
van de geste
en de gebalde kracht ...
van een vuist

kleine kruimeltjes geluk

iets staat
in de sterren geschreven

en dát wil ik
**********
Lahnstein an der Höhe, 5u40
sunset 25-11-2016
**********



eerste Advent

zwijgend het land
onder een grijs wolkendek en waterlucht
ligt de weerkaart open
naast vorst is het wachten op sneeuw

misschien ligt het aan het licht
dat bleker schijnt
dichter verbonden met ’t afgestorven blad
en het einde van het pad

verlaat een ieder ooit
dit droef kloppend ademen
met zijn momenten van stilte

verlicht opstijgende schemering
elk opgejaagd hart
op deze eerste Advent

_________________________________


erster Advent

schweigend das Land
unter eine graue Wolkendecke und Wasserluft
liegt die Wetterkarte offen
nebst Frost ist es ein warten auf Schnee

vielleicht liegt es am Licht
das blass scheint
näher verbunden mit das verstorbene Blad
am Ende des Pfades

verlässt irgendwann ein jeder
dieses trauriges klopfendes atmen
mit seine Momenten der Stille

erleichtert aufsteigende Dämmerung
jedes abgehetztes Herz
diesen ersten Advent
**********
sunset 28-11-2016
**********

[sunset]

langs burchten en kastelen

als is het een kleine stad
achter muren en kantelen
met onder in het dal
schoorstenen op een afstand van
niet meer dan enkele handbreedtes

wanneer het zicht verandert

als vanuit oude stenen
de gisteren-kreten
ons tegemoet schreeuwen:
zeges en nederlagen

uit vlammen stijgt as omhoog
valt als zwarte sneeuw
op daken bomen en paden
tot wind hen verstrooit

enkel ruïnes blijven
en het vernieuwd verleden
**********
sunset 29-11-2016
**********

[sunset]

als zingend water

en ook: mijn wereld bloeiend
als in een dom van eeuwige liefde
elkaar nader, steeds meer nader
ik, in liefde gloeiend tot op het eind
nog slechts de vonken sproeiend
mij helemaal terug in jou te vinden

met zachte glans op je gelaat
als vrouw jouw liefste zoekend
omkranst zoet zilverkleurig licht
spiegelend op het glas van ruiten
alsof jij door en in de liefde sterft
vallende sterren schitteren buiten

en in een immer dieper neigen
omarmend in schemerschoot
tot één versmelten zoals in ‘t woud
een boom zich neigt van boom naar boom
vanaf de verste rand de berk naar den
en den naar eik en linde

als zingend water van een zee
rolt golf na golf en branden wij
minnend in liefde, dieper, dieper
**********
sunset 30-11-2016
**********

[sunset]

nog kunnen wij dat

[waar liefdeswoorden blijven
verlicht zich horizon in blauw]

op dit moment zucht ik diep
alsof het jou betreft, jij a-poëtische ochtend
die mij vreemdtalig lijkt
ook al zweven verzen toch ergens door de lucht

kan ik gewoon stom blijven in mijn schrijven
mij simpel laten drijven op kleine onrustige golven
of heel eenvoudig liggen op een strand
dat woedend het zuiden wijst

eerst bij jou slaat mijn luid kloppend hart over
praten wij over liefde, dood
met lijven die zich herkennen in alle lagen
tot aan de bewuste onuitputtelijke bron

ademen voorlopig nog verder
worden door elkaar geraakt
en kunnen elkaar nog immer beschrijven
zonder radeloos te zijn
**********
sunset 01-12-2016
**********

[*Joy*]

.
Hallo Sunset

Ik kom je nog even groeten, voor ik inpak.
Het is nu mijn beurt.
Fijn dat jullie genoten hebben.

Heel graag komen lezen.

Lieve groet,

*Joy*