Verder afdwalen
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Ze had weer niets in huis, zei ze. Natuurlijk was ze weer heel de namiddag inkopen gaan doen en had zoveel uitgegeven dat haar beursje zelf aan scheurbuik ten onder zou gaan. 's Vrijdags moet je trouwens niet meer op een bank aankomen om nog enkele groene briefjes om te wisselen tegen het positief saldo op je rekening. Moet je dan ook het zo lang trekken tot ook die instellingen gesloten zijn ?
Goed, jij hebt toch ook een Mastercard... wil je me dittem en dattum voor mij oplossen ? Neeje, ik kén dat liedje al langer dan vandaag; je hebt me al iets te lang daarvoor leren kennen hé... Wat ik afhaal van mijn spaarpot, daar zie ik nadien niets meer tegenover terug, tenzij die bruine brij die jij maal al te graag doorspoelt... Kortom, deze polemiek lostte niets op, geen poen én ook geen eten.
Het gevoel rond het naveltje werd evenwel een ietsje te sterk, de gromgrom-geluiden haalden de overhand. "Goed, 't is al lang geleden... we gaan naar de Grill" zei ik, iets verbergens van onvrede... "mijn kaart zal het weer wel oplossen !"
Jaren geleden had ook zij een kredietkaart, een Visa. Maar na de perikelen die men in een Antwerps corps ondervond, heeft zij ook dat afgehaakt. Haar getallekens, op haar rekening bij haar bank, vertoonden ook steeds een andere kleur dan wat men normaal gewend was. En dan kon den dezen weeral, met een ander kaartje, zorgen dat die getallekens een normale kleur kregen. Noem het beroepsmisvorming, ik kan er niet onderuit; jaarlijks controle van én budget én begrotingen hebben me verworden tot de kritikaster van ongebreidelde uitgaven. Zelfs op rust ben je dan, als gewezen boekhouder, de pineut. En of ik het wel goed gezien had, of ik me niet misrekend had... en meer van dat onfraais werd me vanaf mijn schoolse tijd tot opruststelling naar het hoofd geslingerd; ik, die altijd plichtsbewust en nauwgezet de getallekens meermaals nagecheckt had. Dat affront heb ik me niet laten welgevallen; zij géén kaart meer, ik wel !
Maar zoals dat in elk huisgezin gaat -veronderstel ik toch- zijn niet alle gebroken potten onvervangbaar. Wij zouden dus gaan grillen...
Kan er geen wijntje af ? Ja toch, een vin du patron -dat smaakte daar toch zo goed- in een karafke van vier "Is dat niet genoeg ?" ... en of... ik had tot een half uur voordien misschien wel twee flessen achterover geslagen, maar dat zag ik nog wel zitten; we waren tenslotte te voet.
Nu moet ik zelf geen tee, ook geen koffie bij spare-ribs... Ik nam al aanstoot van de raamschildering voor de gelagzaal "Spare-ribs à volonté..." dat ik daarmee de waard al uitnodigde dat te noteren, maar dan zonder tee. "Heb jij alweer teveel gedronken ?" neuriede mijn ega...
Op dat liedje reageer ik al lang niet meer, want dat is steeds haar ontkenning op de kwinkslagen die ik anderen uitdeel. Zij snapt de clou daarvan niet, de waard wél... en zodoende heb ik na een uitgebreid maal met een karafke rode huiswijn toch ook mijn kaart mogen bovenhalen...
Eens benieuwd of de volgende kwinkslag, bij de afrekening van Eurocard voor haar ook zo zal overkomen...
TLL
Goed, jij hebt toch ook een Mastercard... wil je me dittem en dattum voor mij oplossen ? Neeje, ik kén dat liedje al langer dan vandaag; je hebt me al iets te lang daarvoor leren kennen hé... Wat ik afhaal van mijn spaarpot, daar zie ik nadien niets meer tegenover terug, tenzij die bruine brij die jij maal al te graag doorspoelt... Kortom, deze polemiek lostte niets op, geen poen én ook geen eten.
Het gevoel rond het naveltje werd evenwel een ietsje te sterk, de gromgrom-geluiden haalden de overhand. "Goed, 't is al lang geleden... we gaan naar de Grill" zei ik, iets verbergens van onvrede... "mijn kaart zal het weer wel oplossen !"
Jaren geleden had ook zij een kredietkaart, een Visa. Maar na de perikelen die men in een Antwerps corps ondervond, heeft zij ook dat afgehaakt. Haar getallekens, op haar rekening bij haar bank, vertoonden ook steeds een andere kleur dan wat men normaal gewend was. En dan kon den dezen weeral, met een ander kaartje, zorgen dat die getallekens een normale kleur kregen. Noem het beroepsmisvorming, ik kan er niet onderuit; jaarlijks controle van én budget én begrotingen hebben me verworden tot de kritikaster van ongebreidelde uitgaven. Zelfs op rust ben je dan, als gewezen boekhouder, de pineut. En of ik het wel goed gezien had, of ik me niet misrekend had... en meer van dat onfraais werd me vanaf mijn schoolse tijd tot opruststelling naar het hoofd geslingerd; ik, die altijd plichtsbewust en nauwgezet de getallekens meermaals nagecheckt had. Dat affront heb ik me niet laten welgevallen; zij géén kaart meer, ik wel !
Maar zoals dat in elk huisgezin gaat -veronderstel ik toch- zijn niet alle gebroken potten onvervangbaar. Wij zouden dus gaan grillen...
Kan er geen wijntje af ? Ja toch, een vin du patron -dat smaakte daar toch zo goed- in een karafke van vier "Is dat niet genoeg ?" ... en of... ik had tot een half uur voordien misschien wel twee flessen achterover geslagen, maar dat zag ik nog wel zitten; we waren tenslotte te voet.
Nu moet ik zelf geen tee, ook geen koffie bij spare-ribs... Ik nam al aanstoot van de raamschildering voor de gelagzaal "Spare-ribs à volonté..." dat ik daarmee de waard al uitnodigde dat te noteren, maar dan zonder tee. "Heb jij alweer teveel gedronken ?" neuriede mijn ega...
Op dat liedje reageer ik al lang niet meer, want dat is steeds haar ontkenning op de kwinkslagen die ik anderen uitdeel. Zij snapt de clou daarvan niet, de waard wél... en zodoende heb ik na een uitgebreid maal met een karafke rode huiswijn toch ook mijn kaart mogen bovenhalen...
Eens benieuwd of de volgende kwinkslag, bij de afrekening van Eurocard voor haar ook zo zal overkomen...
TLL
-
Gast
Prettig toch TLL, zo'n kaart? Je moet nooit geld bijhebben en je bent het kwijt voor je 't weet. Ook een vrouw gaat dat vroeg of laat "beseffen"! 
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Juist Zorro... vrouwen, in het algemeen, beseffen dat maar al te goed. Met hun "uitstalraam" kunnen ze menige harten sneller doen slaan; zeker als dit nog uitgebuit wordt door een diepe halsuitsnijding of decoleté...
Maar een kaart in die gleuf ? Ik geloof dat meerdere mannen dat wel zouden willen, maar uiteindelijk toch niet doen ! Je zou hun "hebben en houwen" wel eens kunne beschadigen.
De dametjes die, welgevormd en daardoor bewonderd, hebben meestal meer haar op hun tanden en je vermoed.
Daarstraks nog, een waardin van een van mijn stamkroegen, werd er op attent gemaakt dat ze "er best wel mag zijn"... Toegegeven, voor haar ouderdom -een beetje ondeugend voor haar jeugd- mocht ze er best zijn, een figuurtje om U tegen te zeggen. Al hoeft mijn vrouw daar niet voor onder te doen, maar dat wist die kerel geeneens. Zij was er trouwens niet bij, of het zou nogal een show geweest kunnen zijn. De waardin was zelfs bereid, om een en ander te bevestigen, een deel te laten zien dat haar ouderom niet zou kunnen ontkennen. Gelukkig waren wij maar met z'n drieën in de gelagzaal. Maar op mijn opmerking, heeft ze daar toch maar vanaf gezien. Ze zou wel gedurft hebben, daar ben ik kwasie zeker van. Maar mijn metgezel aan den toog was nog een snotter, een tiental jonger dan ik, en jeugd moet je ten slotte niet alle ervaring voorschotelen; ze moeten het zelf maar ondervinden. Kortom, de discutie liep uit tot bijna het pornografische.... Alle details van "werkingsmiddelen" werden bovengehaald. Tenslotte kwam het eruit, de waardin verdroeg geen goud, ze was allergisch voor al wat blonk...
Na de bewering van mijn stamineekennis, dat een matte vibrator niet werkt bij vrouwen, viel het gesprek stil... de drank had de bovenhand gehaald...
Maar een kaart in die gleuf ? Ik geloof dat meerdere mannen dat wel zouden willen, maar uiteindelijk toch niet doen ! Je zou hun "hebben en houwen" wel eens kunne beschadigen.
De dametjes die, welgevormd en daardoor bewonderd, hebben meestal meer haar op hun tanden en je vermoed.
Daarstraks nog, een waardin van een van mijn stamkroegen, werd er op attent gemaakt dat ze "er best wel mag zijn"... Toegegeven, voor haar ouderdom -een beetje ondeugend voor haar jeugd- mocht ze er best zijn, een figuurtje om U tegen te zeggen. Al hoeft mijn vrouw daar niet voor onder te doen, maar dat wist die kerel geeneens. Zij was er trouwens niet bij, of het zou nogal een show geweest kunnen zijn. De waardin was zelfs bereid, om een en ander te bevestigen, een deel te laten zien dat haar ouderom niet zou kunnen ontkennen. Gelukkig waren wij maar met z'n drieën in de gelagzaal. Maar op mijn opmerking, heeft ze daar toch maar vanaf gezien. Ze zou wel gedurft hebben, daar ben ik kwasie zeker van. Maar mijn metgezel aan den toog was nog een snotter, een tiental jonger dan ik, en jeugd moet je ten slotte niet alle ervaring voorschotelen; ze moeten het zelf maar ondervinden. Kortom, de discutie liep uit tot bijna het pornografische.... Alle details van "werkingsmiddelen" werden bovengehaald. Tenslotte kwam het eruit, de waardin verdroeg geen goud, ze was allergisch voor al wat blonk...
Na de bewering van mijn stamineekennis, dat een matte vibrator niet werkt bij vrouwen, viel het gesprek stil... de drank had de bovenhand gehaald...
-
Gast
Een nicknaam is dat een pseudoniem voor ‘schuilnaam’? Of is een schuilnaam evenwaardig dan een zekere nick te hebben. Zou het niet properder in de oren klinken, ik heb een nicknaam want met een schuilnaam bedoelen we hoogstwaarschijnlijk, dat we willen schuilen achter een bepaald personage. Internet is soms zo lekker anoniem. Op die manier kunnen we onder een schuilnaam anderen het leven soms zuur maken. Soms lijkt het of op internet de waarden en normen wat minder gelden. Je ziet elkaar niet, je kent de ander meestal niet en dan lijken de regels wat te vervagen. Men kan uren chatten met iemand zonder dat die ander door heeft wie er dan wel daadwerkelijk aan de andere lijn zit. Zo kan men ook iemand in de waan laten, dat het een vrouw is maar aan de grieven te lezen dat het een man is en omgekeerd kan ook. Hebben we dan allemaal een dubbele persoonlijkheid en zijn we dan allemaal zonder uitzondering een beetje schizofrenie? Gaan we ons niet verlagen door allerlei dingen uit te kramen om achterna je zo diep te schamen, dat je een andere schuilnaam wil hebben? Soms kan dan een schuilnaam weer goed voor je imago zijn, het krikt je zelfvertrouwen de hoogte in, je kan wat hoger in achting stijgen maar toch, zou het zonder die nick niet kunnen, je bent immers toch dezelfde in wezen geblezen. Zou het ook kunnen dat die twee ego’s in opstand komen tegen elkander? Ben je dan niet bezig je eigen op te zetten tegen je eigen? Dan worden we misschien paranoïde en zien we onszelf ons eigen al vervolgen. Men kan zich zo verpersoonlijken met die nick, dat men het onderscheid niet meer kan zien tussen de twee. Je hangt dan een beetje tussen die twee werelden in. De werkelijkheid wordt dan een gecreëerde wereld en dat is niet de bedoeling. Daarom moeten we met onze beide voeten stevig op de grond blijven staan, ons niet laten ondermijnen door een gespeeld personage. Eenmaal als we de pc afsluiten, spelen we geen internettoneel meer maar dan belanden we opnieuw in de bittere werkelijkheid. Wie is het al niet opgevallen als hij of zij een bepaald document moest ondertekenen hij in de vlugte zijn nick erop schreef of een smilie? Iemand vroeg me om een handtekening te plaatsen onder een belangrijk document en wat deed ik: zonder dralen pende ik er ‘Kwezel’ neer. Achteraf lagen we wel in een vierkantige deuk maar je zit toch maar met de gebakken peren. Het document is dan immers niet geldig want dat personage is maar een schuilnaam en als we met zijn allen nog alleen onze schuilnaam op papier zetten, dan komt de post niet aan. Onze mail komt in verkeerde brievenbussen terecht wat dan ook weer niet de bedoeling is. Nieuwsgierig heb ik de Dikke eens opengeslaan en wat betekenissen eruit gevist van Kwezel, niet allemaal hé, de rest moeten jullie er maar zelf bijdenken. Ik zou dus een begijn zijn, hopelijk ben ik wat lieftallig uitgevallen, een chagrijnige begijn is ook niks. Dat kan je dan vergelijken met een ‘Bruine Pater’ die met de bijbel staat te zwaaien om zijn discipelen tot de orde te roepen. Dus ik zou een begijn zijn en dat is een vrouw die lid is van een soort vrije kloosterlijke gemeenschap. Door sommigen wordt de term ook (spottend) gebruikt voor ‘vrome vrouw’ of kwezel (Zuid-Nederlands). Een lijntje verder vond ik waarlijk dat kwezel (o.a.) ‘lijmepoep' zou zijn, (het uitlegwoord is onbekender dan het uitgelegde woord), of nog beter een masjottel: ‘ouderwetse juffrouw’. Plots durfde ik al niet meer verder na te pluizen, er zouden eens lelijke dingen uit de bus kunnen komen die echter niet van toepassing zijn in het echte leven. Maar je draagt toch de nick mee voor de rest van je leven. Over een ding schaamde ik mij gisteren toch enorm, toen mijn kleindochter oma tegen me zei en ik ondoordacht antwoordde met: “Ja lieve meid, Kwezel ziet die draken ook staan maar Kwezel is bang voor die draken die vuur spuwen. Zij wilde zo graag haar trollencollectie aan mij voorstellen en ik was op dat ogenblik een klein beetje de schizofrene aan het uithangen. Is het dan toch gebeurd met ons allen, de rest van ons leven verbonden te zijn aan een bepaalde nick of zouden we voortaan een andere schuilnaam nemen, ene die als een donderslag in de oren klinkt. Hoe zou het zijn als ik bijvoorbeeld ‘Thor’ zou nemen? Ter heil onze ribbenkast! 
-
Gast
De klassieke eindejaarsfeesten kondigen zich aan. Niet dat er bij ons al kerstversiering in de winkels hangt hoor, nee, dat nog niet. Maar er zij wel tekenen waaraan je kan zien dat ze eraankomen.
Er zal vermoedelijk weer veel uitgegeven worden, en als je dat van zin zijt moet er plaats in huis komen.
Dus zijn bij ons in het dorp de jaarlijkse tweedehand-speelgoedmarkten aan de gang. 't Is er wel goed weer voor dus uitpakken maar.
Ongelooflijk wat een massa speelgoed die kindern teveel hebben.
Er staat in één schooltje meer"teveel" dan dat er in een middelgrote speelgoedwinkel te vinden is.
Puzzles in de originele verpakking met het etiket er nog op, nog nooit geopend. Boeken die nog nooit gelezen zijn. Rollend speelgoed dat nog nooit de grond geraakt heeft. "'t Is nog nieuw meneer, de originele batterij is wel plat, die zult ge moeten vervangen, maar ge mooft het hebben voor 1 Euro. " Dat is natuurlijk een koopje, wetende dat het nieuw 56 Euro gekost geeft, maar kunnen we het onze kleinkinderen wel aandoen om ze daarmee de straat op te sturen? "Ah, gij hebt mijn oude racewagen gekocht, ik heb er een snellere gekregen van mijne pa."En dan staan je kleinkinderen met hun occasieke daar tussen de groep met rode wangetjes, want daar word op neergekeken.
Nee, we moeten mee met de welvaartstaat. Tenslotte willen we toch niet dat onze kleinkinderen als "arme slorekes die nog geen nieuw speelgoed krijgen" door het leven moeten gaan met alle trauma's erbij.
Waar zijn we mee bezig, vraag ik me dan af, en ik zie op de gezichten van andere mensen van mijn generatie dat ze er ook zo over denken maar ze durven het ook niet zeggen.
Vroeger waren wij kontent met een "reep", enkele bikkels en een zakje knikkers, en daar speelden we dan ook uren mee. En één ding weet ik zeker: Wij waren gelukkig met het weinige dat we hadden.
Er zal vermoedelijk weer veel uitgegeven worden, en als je dat van zin zijt moet er plaats in huis komen.
Dus zijn bij ons in het dorp de jaarlijkse tweedehand-speelgoedmarkten aan de gang. 't Is er wel goed weer voor dus uitpakken maar.
Ongelooflijk wat een massa speelgoed die kindern teveel hebben.
Er staat in één schooltje meer"teveel" dan dat er in een middelgrote speelgoedwinkel te vinden is.
Puzzles in de originele verpakking met het etiket er nog op, nog nooit geopend. Boeken die nog nooit gelezen zijn. Rollend speelgoed dat nog nooit de grond geraakt heeft. "'t Is nog nieuw meneer, de originele batterij is wel plat, die zult ge moeten vervangen, maar ge mooft het hebben voor 1 Euro. " Dat is natuurlijk een koopje, wetende dat het nieuw 56 Euro gekost geeft, maar kunnen we het onze kleinkinderen wel aandoen om ze daarmee de straat op te sturen? "Ah, gij hebt mijn oude racewagen gekocht, ik heb er een snellere gekregen van mijne pa."En dan staan je kleinkinderen met hun occasieke daar tussen de groep met rode wangetjes, want daar word op neergekeken.
Nee, we moeten mee met de welvaartstaat. Tenslotte willen we toch niet dat onze kleinkinderen als "arme slorekes die nog geen nieuw speelgoed krijgen" door het leven moeten gaan met alle trauma's erbij.
Waar zijn we mee bezig, vraag ik me dan af, en ik zie op de gezichten van andere mensen van mijn generatie dat ze er ook zo over denken maar ze durven het ook niet zeggen.
Vroeger waren wij kontent met een "reep", enkele bikkels en een zakje knikkers, en daar speelden we dan ook uren mee. En één ding weet ik zeker: Wij waren gelukkig met het weinige dat we hadden.
-
Fikske - Lid geworden op: 16 dec 2003, 12:31
- Locatie: W-O 1970
Ja Smilie de tijden zijn veranderd hé!
Ik weet niet of de grootmoeders anders denken dan wij grootvaders, maar rondom mij zie ik het toch af en toe gebeuren.
Zijn wij dan bullebakken of gierigaards als we niet elke week met een nieuw stuk speelgoed of een briefje van tien Euro staan te zwaaien om de liefde van onze kleinkinderen te ‘kopen’ ?
Onze zeven kleinkinderen hebben niks te kort, integendeel, maar als ik soms zie hoe kameraadjes van hen proberen indruk te maken met dingen die ze absoluut niet nodig hebben en die ze na een paar weken..., wat zeg ik..., een paar dagen soms, al beu zijn.
De tijden zijn anders en het zou crimineel zijn om de kinderen niet te geven waar ze recht op hebben. Maar trop is te veel en te veel is trop!
Vrouwen zijn anders, ik zei het al.
Ik kan het maar niet in mijn eega haar kopje krijgen dat kinderen van veertien à vijftien jaar geen suikerboontjes meer zijn die zullen smelten als je hen vraagt om een of ander klein boodschapje of werkje op te knappen.
Gisteren had ik weer de boter gegeten toen ik aan ons zestienjarige kleindochtertje, die nu een viertal dagen bij ons logeert, vroeg om me wat te helpen bij het oprapen van de walnoten die vorige nacht van de boom gewaaid waren.
Mijn vrouwtje stond dadelijk op haar achterste poten en vroeg of ik niet beschaamd was om dat ‘kind’ te laten ‘werken’ terwijl ze nog werk te doen had voor de school.
Het ‘kind’ lag wel na vijftien minuten ‘nootjes rapen’ opnieuw languit in de zetel naar TV te kijken.
Eigenlijk is het niet de moeite waard om daarvoor een woordenwisseling met mijn wederhelft te ontketenen en vanmorgen heb ik dan maar alleen de noten opgeraapt, ondanks de pijn in mijn knieën.
Ik weet niet of de grootmoeders anders denken dan wij grootvaders, maar rondom mij zie ik het toch af en toe gebeuren.
Zijn wij dan bullebakken of gierigaards als we niet elke week met een nieuw stuk speelgoed of een briefje van tien Euro staan te zwaaien om de liefde van onze kleinkinderen te ‘kopen’ ?
Onze zeven kleinkinderen hebben niks te kort, integendeel, maar als ik soms zie hoe kameraadjes van hen proberen indruk te maken met dingen die ze absoluut niet nodig hebben en die ze na een paar weken..., wat zeg ik..., een paar dagen soms, al beu zijn.
De tijden zijn anders en het zou crimineel zijn om de kinderen niet te geven waar ze recht op hebben. Maar trop is te veel en te veel is trop!
Vrouwen zijn anders, ik zei het al.
Ik kan het maar niet in mijn eega haar kopje krijgen dat kinderen van veertien à vijftien jaar geen suikerboontjes meer zijn die zullen smelten als je hen vraagt om een of ander klein boodschapje of werkje op te knappen.
Gisteren had ik weer de boter gegeten toen ik aan ons zestienjarige kleindochtertje, die nu een viertal dagen bij ons logeert, vroeg om me wat te helpen bij het oprapen van de walnoten die vorige nacht van de boom gewaaid waren.
Mijn vrouwtje stond dadelijk op haar achterste poten en vroeg of ik niet beschaamd was om dat ‘kind’ te laten ‘werken’ terwijl ze nog werk te doen had voor de school.
Het ‘kind’ lag wel na vijftien minuten ‘nootjes rapen’ opnieuw languit in de zetel naar TV te kijken.
Eigenlijk is het niet de moeite waard om daarvoor een woordenwisseling met mijn wederhelft te ontketenen en vanmorgen heb ik dan maar alleen de noten opgeraapt, ondanks de pijn in mijn knieën.
Wie tevreden is met wat hij heeft,
is de rijkste die er leeft.
is de rijkste die er leeft.
-
Gast
Ik zie en lees dat jullie weer allemaal goed in form zijn, blijven schrijven mensen, het lucht jullie op en laadt anderen mee op.
-
Gast
En toch kan ik me niet ontdoen van een zeker gevoel van medelijden met onze kleinkinderen.
Ze hebben de open ruimte gemist, de velden waar wij nog mochten doorlopen langs de kleine paadjes, de propere beek met stekelbaarsjes, op straat kunnen ravotten (onder het toeziend oog van de moeders die zaten te breien of haken voor de deur 's avonds) en dat alles zonder risiko omver gereden te worden.
Persoonlijk kan ik er wel inkomen dat de jeugd momenteel ook gelukkig is al was het maar "omdat ze niet beter weten". Languit in de zetel TV of DVD-kes kijken. Moet leuk zijn. Maar ik heb er mijn vraagtekens bij.
De oudste is 13 en "heeft last van hare rug". Verwondert mij niet, blijkt zelfs normaal te zijn bij een "liggend leven".
Mijn kleindochtertje van 7 heeft onlangs voor haar verjaardag een cadeau gekregen in een grote doos. Ik was blij te zien dat ze een ganse week met "de doos" gespeeld had. De inhoud kon haar blijkbaar niet boeien. Die doos maakte echter haar fantasie los. En daar gaat het bij kinderen toch om. Eigen creativiteit i.p.v. al dat voorgekouwde gedoe.
Ze hebben de open ruimte gemist, de velden waar wij nog mochten doorlopen langs de kleine paadjes, de propere beek met stekelbaarsjes, op straat kunnen ravotten (onder het toeziend oog van de moeders die zaten te breien of haken voor de deur 's avonds) en dat alles zonder risiko omver gereden te worden.
Persoonlijk kan ik er wel inkomen dat de jeugd momenteel ook gelukkig is al was het maar "omdat ze niet beter weten". Languit in de zetel TV of DVD-kes kijken. Moet leuk zijn. Maar ik heb er mijn vraagtekens bij.
De oudste is 13 en "heeft last van hare rug". Verwondert mij niet, blijkt zelfs normaal te zijn bij een "liggend leven".
Mijn kleindochtertje van 7 heeft onlangs voor haar verjaardag een cadeau gekregen in een grote doos. Ik was blij te zien dat ze een ganse week met "de doos" gespeeld had. De inhoud kon haar blijkbaar niet boeien. Die doos maakte echter haar fantasie los. En daar gaat het bij kinderen toch om. Eigen creativiteit i.p.v. al dat voorgekouwde gedoe.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Smilie, met die wijsheden moet je hiér aankomen. Ze zullen er nog om kunnen lachen. Wat zeg ik, ze zullen je uitlachen. Missschien omdat wij hier op den buiten wonen, niet in een grootstedelijke omgeving; hier apen ze nog de "oudjes" na, oudjes die zich af en toe ook eens kinderlijk durven gedragen. Cowboy en indiaantje spelen; in theorie althans doen we dat iedere zondag voormiddag. De Gildetraditie getrouw treden wij dan door velden en weien, langs een stilstromend waterloopje met rietkragen en wilgen omzoomd tot aan onze schutsboom. Want dan komen de schutters in actie; niet alleen gildebroeders en -zusters maar ook een hele bende "klein grut" 
't Is voor hen nog een hele belevenis, met pijl en boog trachten die van veren voorziene haartooien te verschalken. Die ingebeelde indianen torenen hoog op hun rotsen en kijken neer op de schutters onderaan. Wie zal de mooiste pluim neerhalen ? En hoe meer jeugdige schuttertjes eraan komen hoe meer er pluimpjes neerdwarrelen. Want wij, ouwe knarren, bakken er niet veel van. Met een beetje geluk valt er wel eens een pluimpke, maar bij die gastjes regent het indianen...
En meestal hebben zij nog niet genoeg met zo'n tweeuur durend spektakel; na de schieting vragen zij afspraak te maken om in de week ook nog te mogen komen oefenen. En dan brengen ze, gewoonlijk nog een aantal andere schoolkameraadjes mee... Hun fantasie is nog niet uitgeput, alleen om échte gildebroeders te worden mogen ze nog ettelijke jaren wachten; ook dat is regel en traditie. En zoals het er nu naar uit ziet, zullen die kleine cupidootjes dat nog wel -tot die tijd- volhouden.
TLL
't Is voor hen nog een hele belevenis, met pijl en boog trachten die van veren voorziene haartooien te verschalken. Die ingebeelde indianen torenen hoog op hun rotsen en kijken neer op de schutters onderaan. Wie zal de mooiste pluim neerhalen ? En hoe meer jeugdige schuttertjes eraan komen hoe meer er pluimpjes neerdwarrelen. Want wij, ouwe knarren, bakken er niet veel van. Met een beetje geluk valt er wel eens een pluimpke, maar bij die gastjes regent het indianen...
En meestal hebben zij nog niet genoeg met zo'n tweeuur durend spektakel; na de schieting vragen zij afspraak te maken om in de week ook nog te mogen komen oefenen. En dan brengen ze, gewoonlijk nog een aantal andere schoolkameraadjes mee... Hun fantasie is nog niet uitgeput, alleen om échte gildebroeders te worden mogen ze nog ettelijke jaren wachten; ook dat is regel en traditie. En zoals het er nu naar uit ziet, zullen die kleine cupidootjes dat nog wel -tot die tijd- volhouden.
TLL
-
Fikske - Lid geworden op: 16 dec 2003, 12:31
- Locatie: W-O 1970
Mijmeren over hoe het is geweest helpt ons vandaag niet verder. Wij kunnen, niet meer terug en eigenlijk willen we ook niet meer terug, ook al doet het pijn aan mijn hart om dit te moeten toegeven.
De beken met stekelbaarsjes bestaan in ons, eens zo landelijk, dorp Wezembeek-Oppem al lang niet meer.
Sinds de verkavelingen begonnen zijn en vele open ruimtes, bosjes en veldwegen werden ingenomen door woonwijken opgetrokken in snelbouwstenen, kunnen we niet meer spreken van een dorp maar van een randgemeente (met taalfaciliteiten nog wel!)
De slaapgemeente voor Brusselaars en buitenlandse ambtenaren van EEG en NATO was vroeger een paradijs voor ravottende kinderen en jonge koppeltjes konden toen nog gaan vrijen in het bos of langs holle wegen.
Nostalgie... het helpt ons geen stap vooruit. Ik kan wel beginnen snotteren als ik er te lang over nadenk...(zucht).
Onze kleinkinderen hebben nog geluk. We wonen namelijk in een uithoek en daar kunnen ze nog op straat spelen zonder gevaar voor aanstormende auto’s.
Smilie schrijft:
En toch kan ik me niet ontdoen van een zeker gevoel van medelijden met onze kleinkinderen.
Ik kan je daar goed in volgen Smilie maar we mogen ook niet vergeten dat ze zoveel andere dingen hebben die wij moesten missen!
Ik heb het al eens gezegd. Wanneer we over vroeger spreken zien we dat meestal door een roze bril en worden we door heimwee, naar al de goede dingen van toen, overmand.
Als de tranen me dan in de ogen staan( en dat gebeurt nogal eens ) begin ik met opzet te denken aan de slechte dingen van vroeger. Geloof me die waren er ook maar we zijn ze toch zo rap vergeten...
Voor Telloorlekker ben ik blij dat hij nog zo echt ‘op den buiten’ woont en zich goed kan vermaken met het jongere volk. Houden zo!
De beken met stekelbaarsjes bestaan in ons, eens zo landelijk, dorp Wezembeek-Oppem al lang niet meer.
Sinds de verkavelingen begonnen zijn en vele open ruimtes, bosjes en veldwegen werden ingenomen door woonwijken opgetrokken in snelbouwstenen, kunnen we niet meer spreken van een dorp maar van een randgemeente (met taalfaciliteiten nog wel!)
De slaapgemeente voor Brusselaars en buitenlandse ambtenaren van EEG en NATO was vroeger een paradijs voor ravottende kinderen en jonge koppeltjes konden toen nog gaan vrijen in het bos of langs holle wegen.
Nostalgie... het helpt ons geen stap vooruit. Ik kan wel beginnen snotteren als ik er te lang over nadenk...(zucht).
Onze kleinkinderen hebben nog geluk. We wonen namelijk in een uithoek en daar kunnen ze nog op straat spelen zonder gevaar voor aanstormende auto’s.
Smilie schrijft:
En toch kan ik me niet ontdoen van een zeker gevoel van medelijden met onze kleinkinderen.
Ik kan je daar goed in volgen Smilie maar we mogen ook niet vergeten dat ze zoveel andere dingen hebben die wij moesten missen!
Ik heb het al eens gezegd. Wanneer we over vroeger spreken zien we dat meestal door een roze bril en worden we door heimwee, naar al de goede dingen van toen, overmand.
Als de tranen me dan in de ogen staan( en dat gebeurt nogal eens ) begin ik met opzet te denken aan de slechte dingen van vroeger. Geloof me die waren er ook maar we zijn ze toch zo rap vergeten...
Voor Telloorlekker ben ik blij dat hij nog zo echt ‘op den buiten’ woont en zich goed kan vermaken met het jongere volk. Houden zo!
Wie tevreden is met wat hij heeft,
is de rijkste die er leeft.
is de rijkste die er leeft.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Zal ik jullie nog eens extra waterachtig maken ? Als het ergens regent, dan druppelt het hier hé... Nattigheid was wel mee gemoeid, maar alleen voor dorstige kelen; het Gildenbier vloeide er overmatig. En we troffen het of liever zij, want dit is al de derde keer op rij dat er op dat feest zonneschijn te over was. En niet alleen op mijn kale knikker.
Het Gildenfeest was gisteren al in volle gang, nog voor ik eraan kwam. Ik had er al veel eerder willen zijn, maar plichtplegingen binnen de familie hadden dat belet. Vrouwtje haar geheugen laat het al eens afweten, daar berust ik in. Vorige zon- en maandag had ik haar al ingeprent dat in ons nabuurschap die feesten zouden doorgaan; maar uitgerekend gisteren- zondag- voormiddag moest ze zo nodig die afspraak dwarsbomen; we zouden gaan eten met de familie. Ongelukkiglijk genoeg had ik na die dis geen trek meer in boerepensen, spek met bruine suiker, échte rijstepap, Kempische vlaaien en met stroop besmeerde struif. Het rook er allemaal zo uitnodigend, maar ik kon niet meer. Hooguit een drupke Gildenbier kon er nog in, al was het schuddebuikend. En daarna de "volksspelen"... moet je eens trachten -je kan niet krom door dat gezwel- ringetjes te gooien of te papen, vogelenpik op een liggende roos of dobberende eendjes te vissen uit een ondiep zinken bakje ? Dan toch maar de staande sporten... handboogschieten op allerlei doelen, al dan niet resulterend in het boemerang-effect van projectielen die, eens raak, naar je toe werden geworpen. Op een rodeo-bull trachten roos te schieten, een loopband met nepwild trachten de hoogste score te halen, of de ondertussen welomgekende knalbus; Willem Tell (nee, niet deze forumnicker). Als je de appel raken kon, ontplofte de knalbus en liet die een walm solferdampen op het marktplein achter. Eén knal bezorgde je dan een krablotje... en als je dan geluk had, kon je 25000 Euro achterover drukken. Niet zoals in andere jaren, dat ik daarmee mijn inleg terugverdiende, nu kreeg ik slechts een aandeel in de kosten terug.
En dan had je nog het doel... een kleine roos (zoiets als het blokje bij vogelenpik) op 10 meter afstand én dan nog proberen midden in de roos te schieten. En 't was me gelukt, maar door de onwaarschijnlijke blikken en gejuig van de toeschouwers moest ik dat nog eens herhalen; ze geloofden hun ogen niet. Om ervan af te zijn, heb ik maar kinderlijk gedragen en opzettelijk de overige pijlen naast dat blokje doen belanden; het moet tenslotte lollig blijven, zo'n Vlaamse kermis....
TLL[/url]
Het Gildenfeest was gisteren al in volle gang, nog voor ik eraan kwam. Ik had er al veel eerder willen zijn, maar plichtplegingen binnen de familie hadden dat belet. Vrouwtje haar geheugen laat het al eens afweten, daar berust ik in. Vorige zon- en maandag had ik haar al ingeprent dat in ons nabuurschap die feesten zouden doorgaan; maar uitgerekend gisteren- zondag- voormiddag moest ze zo nodig die afspraak dwarsbomen; we zouden gaan eten met de familie. Ongelukkiglijk genoeg had ik na die dis geen trek meer in boerepensen, spek met bruine suiker, échte rijstepap, Kempische vlaaien en met stroop besmeerde struif. Het rook er allemaal zo uitnodigend, maar ik kon niet meer. Hooguit een drupke Gildenbier kon er nog in, al was het schuddebuikend. En daarna de "volksspelen"... moet je eens trachten -je kan niet krom door dat gezwel- ringetjes te gooien of te papen, vogelenpik op een liggende roos of dobberende eendjes te vissen uit een ondiep zinken bakje ? Dan toch maar de staande sporten... handboogschieten op allerlei doelen, al dan niet resulterend in het boemerang-effect van projectielen die, eens raak, naar je toe werden geworpen. Op een rodeo-bull trachten roos te schieten, een loopband met nepwild trachten de hoogste score te halen, of de ondertussen welomgekende knalbus; Willem Tell (nee, niet deze forumnicker). Als je de appel raken kon, ontplofte de knalbus en liet die een walm solferdampen op het marktplein achter. Eén knal bezorgde je dan een krablotje... en als je dan geluk had, kon je 25000 Euro achterover drukken. Niet zoals in andere jaren, dat ik daarmee mijn inleg terugverdiende, nu kreeg ik slechts een aandeel in de kosten terug.
En dan had je nog het doel... een kleine roos (zoiets als het blokje bij vogelenpik) op 10 meter afstand én dan nog proberen midden in de roos te schieten. En 't was me gelukt, maar door de onwaarschijnlijke blikken en gejuig van de toeschouwers moest ik dat nog eens herhalen; ze geloofden hun ogen niet. Om ervan af te zijn, heb ik maar kinderlijk gedragen en opzettelijk de overige pijlen naast dat blokje doen belanden; het moet tenslotte lollig blijven, zo'n Vlaamse kermis....
TLL[/url]
-
Gast
TLL wist ge dat er kwade tongen zijn die durven beweren dat boogschieten :"één keer schieten en vijf keer drinken is"??
Hoe durven ze.
Hoe durven ze.
-
zandmannetje - Lid geworden op: 02 feb 2003, 23:15
- Locatie: Het land met meer ministers dan inwoners
Indien je dat woordje "keer" vervangt door "pinten" zit je er niet ver naast Smilie!
En vermits de snottertjes nuchter blijven krijg je voorspelbare resultaten.
En vermits de snottertjes nuchter blijven krijg je voorspelbare resultaten.