Gedichten-allerlei"van de hak op de tak"-hondjes-

[ninjavincent]

Na veel wikken en wegen
hebben wij haar rust gegeven
Donderdag is de dag
waar zij voor eeuwig slapen mag

Zij heeft veel liefde gegeven
en zullen haar dan ook erg missen
maar wij moeten door met ons leven
wij vergeten niet haar naam die ZINA is.

Rust zacht lieve meid

[ninjavincent]

Baasje houdt veel van zijn hondje.

Ik hou van Ninja, mijn hond,
Zij heeft ook een schone kont
Haar mooie witte/zwarte vacht,
Is een pracht en zo zacht

Genietend loop ik met Ninja even langs het water
De zee geeft haar geheimen prijs, ik hoor het gekakel.
Ze springt vrolijk in het rond
Wij vormen samen een echt verbond

Twee ogen in een ondeugend snoetje
Vier pootjes in een modderpoeltje
Vies klein hondje, je moet in het bad
Modder op je poten en modder op je gat

Mijn hondje is overal bij mij
En dat hoort erbij
Steeds houdt ze me in de gaten
Ook een snoepje geven kan ik niet laten

Met Ninja om me heen
Blijf ik goed te been
Aan de buren moet ik niets vragen
Die denken alleen maar aan plagen

Jammer kan ze niet spreken als een mens
Dat was mijn vurige wens
We gaan vaak ook vaak wandelen in het bos
Daar mag ze even lopen, zo maar los

Ninja heeft het soms ook warm
Ze zit zo graag op mijn arm
We zijn dikke vrienden zij en ik
Wij zijn altijd samen en heeft zo geen schrik

Een vrolijk kwispelende staart
En rennen kan ze in volle vaart
Een flinke aai over haar lollige snuit
Ik moet terug, mijn verhaal is uit

[ninjavincent]

Hondenverhalen



Als kleine puppy van acht weken, verkocht ik Zina, een Jack Russell, aan een alleen wonende oudere mevrouw in Gent. Zina zag de humor van zijn nieuwe leven wel in en vermaakte zich dan ook uitstekend bij die mevrouw.

Eens in de veertien dagen had ik wel telefonisch contact met het vrouwtje en ze kwam ook weleens met hem op visite bij ons.

Zina's baasje deed haar uiterste best om hem tot een voorbeeldige Jack Russell op te laten groeien, maar beide partijen hadden niet echt dezelfde ideeën over de inhoud van het woordje 'voorbeeldig'. Het leven was voor Zina een aaneenschakeling van avontuur en pret maken, kortom één grote kermis.

Ik werd goed op de hoogte gehouden van zijn 'misdragingen' en zo gebeurde het weleens dat 't vrouwtje mij 's morgens om 7 uur opbelde omdat hij, terwijl zij onder de douche stond, er met haar bustehouder vandoor was gegaan en als een dolleman met het kledingstuk door haar tuin liep te rennen.

Als zij dan de tuin in kwam om haar eigendom op te eisen, dan gooide hij het ding in de lucht en ving het met zijn kop weer op waarna hij heel hard rondjes om haar heen ging rennen, maar dan wel net zo, dat zij het niet te pakken kreeg.

Zina sliep altijd bij mevrouw op bed en zag natuurlijk zo haar dagelijkse rituelen. Om eens wat variatie aan te brengen, besloot Zina dan ook op een mooie lentemorgen om eens te kijken of een kunstgebit hem ook zo leuk zou staan.

Hij stak zijn snuit in het kopje wat altijd op haar nachtkastje stond en viste het kunstgebit eruit. Het vrouwtje stond nog onder de douche, dus besloot Zina om alvast maar eens buiten te gaan kijken.

En zo is het niet ondenkbaar dat op een mooie lentemorgen een nog half slaperige voorbijganger zich heeft afgevraagd of hij misschien nog droomde, toen hij een hondje in een tuin zag lopen met de nek fier naar voren en de staart vrolijk kwispelend, maar hem wel erg veel tanden liet zien.

Ook kwam 't vrouwtje hem tegen in de tuin, keurig stappend en met geheven hoofd liep hij daar, de overwinnaar zelf! Maar toen er aan zijn show een drastisch einde dreigde te komen omdat zij haar gebit graag terug wilde, zocht Zina zijn heil wat verder weg in de tuin en zo begon op de vroege morgen een ware veldslag om een kunstgebit in de tuin.

Na een achtervolging van een half uurtje, gaf 't vrouwtje de pijp aan Maarten en ook Zina hield het wel voor gezien.

Samen zaten zij binnen uit te puffen, tot dat de bazin zich plotseling afvroeg waar haar kunstgebit was gebleven. In ieder geval was het niet meer bij Zina want die lag alweer heerlijk te slapen.

Zachtjes sloop zij naar buiten en begon aan haar zoektocht door de tuin. Het kostte haar veel tijd voordat zij het bemodderde hulpstuk keurig begraven weer terug vond.

Maar mevrouw had ook hartklachten. Dat kwam niet door Zina hoor! Die had zij al voordat Zina bij haar kwam wonen. De uitputtingsslagen die zij regelmatig moest leveren en het feit dat Zina wel erg groot was gegroeid, begonnen uiteindelijk een probleem voor haar te worden.

Niet de 'misdragingen' van de Jack, want dat vond zij prachtig en daar had ze veel lol om. Maar een feit was, omdat Zina een nogal flink uit de kluiten gewassen Jack Russell was geworden van zo'n slordige 7 kg , en ook bepaald niet een hond van het rustigste soort, gaf dit voor haar behoorlijk wat lichamelijke problemen.

Zij heeft Zina toen hij anderhalf jaar was, omgeruild voor Ninja die drie jaar was. Dit was een hondje wat goed bij haar paste, klein en maar 3,5 kg woog. En wat er verder gebeurde met Zina, ik heb er niets meer van gehoord.

Jammer

[redpoppy]

hij's klein in zijn formaat
vergis je echter niet
zijn karakter is reusachtig
vaak zingt hij het hoogste lied

daar sta ik makk'lijk boven
dat word al gauw gedacht
maar als je niet goed oplet
grijpt hij razendsnel de macht

dan neemt hij een loopje met je
met zijn borst heel stoer vooruit
geef hem kans te overbluffen
dan deelt hij de lakens uit

rein rasebos

[ninjavincent]

[/b]


Lieve Zina


Je vindt het leuk om te knuffelen
Je kijkt met je lieve ogen me zo hartverwarmend aan
Je kunt heel hard rennen in de canicrosswedstrijden
Je kunt je helemaal inrollen in je mand.

Je zit heel graag in de fietsmand
Zina ik vind je lief
Je bent zo warm, gezellig
Ninja plagen en bijten in z'n staart

Gaat je naar buiten
Dan loop ik altijd met je mee
Zo ben je nooit alleen
Maar altijd gezellig met z'n twee.

[AMY]

Mijn hond die heeft nu puppies
dat is een werkelijk feest
het is in mijn kamer
nog nooit zo'n zooi geweest.

Ze plassen en ze poepen
precies waar of ze staan
er is er echt geen eentje
met mijn tapijt begaan.

Toch weet ik wel heel zeker
dat ondanks poep en pis
dat als ze straks weer weg zijn
dat ik ze vreselijk mis.

[AMY]

De pluisjes van je oren
Kriebelen aan mijn wang
Je ogen overspoelen mij met rust
En je blik laat me niet los

Mijn hand streelt je kopje
En meteen rek jij je uit
Want ons samen-zijn
Vind je prettig, en ik ook.

Wij zijn meer
Dan mens en dier
En zonder woorden
Troost jij mij.

[ninjavincent]

Mijn vriend


Ik ben blij dat ik je ooit heb gekend,
en dat je nog altijd in gedachten bij mij bent,
er ging geen dag voorbij,
we waren bijna altijd samen , zij aan zij,

lekker samen dollen in het park was ons favoriet,
maar vergeet het spelen met een bal niet,
toen ik je voor het eerst zag,
was het gelijk raak geschoten die dag,

een speciaal gevoel van binnen was geboren,
en was door niets meer te verstoren,
de eerste dag was het ijs al gebroken,
en was er een vriendschap voor het leven ontloken,

al ben jij mij reeds weer ontnomen,
hoop ik je ooit weer tegen te komen,
het gevoel voor jou zal nooit overdrijven,
jouw vriendschap en trouw zullen mij altijd bijblijven,

want ook al had ik een rot humeur,
stond je mij zoals altijd op te wachten bij de deur,
nooit liet je mij vallen,
nooit had je mijn dag weten te vergallen,

geen dag voorbij of je liet je horen,
liet je het merken dat we elkander toebehoorden,
dat ik je afsnauwde interesseerde je niet,
neen, nooit deed jij mij verdriet,

je stond altijd voor mij klaar,
daarvoor ben ik je eeuwig dankbaar,
samen zijn was elke dag een feest,
ben blij dat je in mijn leven bent geweest,

niemand kon tippen aan jouw persoonlijkheid,
bijna 12 jaar lang was er voor mij jouw genegenheid,
al verklaren veel mensen mij voor gek,
en zullen zeggen: "je klets uit je nek",

Je was maar een hond,
maar voor mij het mooist die op deze aarde bestond,
Zina, Je zal nooit worden vergeten,
en aan de hemelpoort komen we weer te samen, zeker weten.

met liefde herdacht,

[AMY]

In haar monotone eenzaamheid
heeft zij een hondje bevrijd
uit het asiel gehaald
en ervoor betaald.

Nu wordt zij bij elke thuiskomst
beloond, elke keer als
zij nu binnenkomt wordt zij
begroet met kwispelende
staart en sprekende ogen.

Haar eenzaamheid is vervlogen
voortaan zijn al haar
eenzame monologen
spraakzame dialogen.

[ninjavincent]

Donker bos...

Tweeënhalf jaar geleden
Werd ik gedropt bij een bos
Het was er guur en donker
Ik zocht mijn weg, sloeg er op los

Na al die tijd van ploeteren
Zag ik in de verte licht
Dat moest wel haast de uitgang zijn
Het einde was in zicht

Groot was mijn verbazing
Toen ik er kwam: aan het begin
Groot was mijn verwarring
Had al dat vechten toch nog zin

Ik liet me zakken op de grond
Mijn zicht werd verblind door tranen
Maar na een poos stond ik weer op
Ik zal me een weg naar de uitgang banen...

[ninjavincent]

Ik doe mijn best...

Ik doe mijn best in de canicross
En elke keer
Beter dan dit
Kan echt niet meer...

Telkenmale het naar de zin van mijn baasje maken
Dat lukt me toch nooit
Daar heb ik in mijn kort leven
Al teveel energie naar vergooid

Ik loop gewoon mijn gang
Of hij nu tevreden is of niet
Laat de boel maar waaien
Ik ben gelukkig bij het rennen en geniet.

Ik doe gewoon mijn best
Dat weet iedereen die me kent
Loop ik niet goed, niet mijn probleem
Maar eerder dat van hem...mijn baasje

Ninja

[ninjavincent]

Vanaf het eerste moment
zonder blikken of blozen
heb ik uit vriendschap
voor mijn hond Ninja gekozen

we voelen ons bij elkaar zo goed
beter dan ik dacht
er is veel meer
dan ik had verwacht

je krijgt wat je verdient
en dat is wat ik vond
In Ninja mijn hond
een echte vriend.

[ninjavincent]

Lieve en Darco samen in de canicrosswedstrijden....

In de canicross doe ik mijn best

En elke keer

Beter dan dit

Kan ik echt niet meer...



Maar baasje Lieve naar haar zin maken

Dat lukt me toch nooit

Daar heb ik in mijn leven

Al teveel energie naar vergooid



Ik doe tijdens de wedstrijd gewoon mijn ding

Of zij nu tevreden is of niet

Laat de boel maar waaien

Ik ben gelukkig en ….Marc geniet.



Ik doe gewoon mijn best

Baasje Lieve, moet maar doen de rest

Is het niet goed, niet mijn probleem

Dan zoekt zij maar een ander systeem

[ninjavincent]

Wat betekent "C A N I C R O S S "

C LUB VAN ECHTE VRIENDSCHAP

A MUSANT VOOR BAASJE EN HOND

N OOIT ALLEEN IN DEZE SPORT

I EDEREEN MAG EN KAN DEELNEMEN

C ROSS ZONDER TAALBARRIERES

R ACEN TOT DE EINDSTREEP

O NGELOFELIJKE FANTASTISCHE SPORT

S AMENWERKING TUSSEN BAASJE EN HONDH VEREIST

S CHITTERENDE CANEX DYNAMIC HONDENVOEDING ALS PRIJZEN

[ninjavincent]

“Hoe kon je…..?!”


Toen ik een pupje was, entertainde ik jou met mijn bokkensprongen en maakte je aan het lachen. Je noemde me 'je kind' en ondanks sommige kapot gekauwde schoenen en een aantal kapot gemaakte dekens werd ik je beste vriend. Als ik 'stout' was hief jij je
vinger op en vroeg me "Hoe kun je?", maar dan kreeg je medelijden met me en rolde je me om en gaf me buikkriebels. Het kapot maken van dingen in huis duurde een beetje langer dan verwacht, omdat jij het enorm druk had. Maar daar werkten we samen aan.

Ik herinner mij de nachten van lekker tegen elkaar aan liggen in bed, waarbij ik luisterde naar dingen die je me toevertrouwde en je geheime dromen, het leven was perfect op dat moment. Samen maakten we lange wandelingen, renden in het park, maakten autoritten en stopten voor ijsjes (ik kreeg enkel het hoorntje omdat ijs slecht is voor honden, zei je) ik deed lange dutjes in de zon in afwachting van jouw thuiskomst aan het eind van de dag. Geleidelijk aan begon je steeds meer tijd te spenderen
aan je werk en je carrière, ook ging je op zoek naar een maatje uit de mensenwereld. Ik wachtte geduldig op jou, ik hielp je met je soms gebroken hart en teleurstellingen, ik ging nooit tegen je tekeer als je een slechte beslissing had genomen en overrompelde je altijd met mijn vrolijkheid als je thuis kwam, ook toen je verliefd was. Ze is nu je vrouw en geen 'honden-persoon', maar ondanks dat verwelkomde ik haar in ons huis, ik probeerde haar affectie te tonen en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij ook gelukkig was. Toen de mensenbaby's kwamen deelde ik jouw opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze kleur, hun bijzondere geur en ik wilde ook moeder van hun zijn. Maar zij en jij raakten ongerust, waren bang dan ik hen pijn zou doen en ik spendeerde zodoende de meeste van mijn tijd opgesloten in een andere kamer of in een hondenmand. Ik wilde zo graag van hun houden, maar ik werd een 'gevangene van de liefde'.

Toen ze groter werden, werd ik hun vriend. Ze trokken aan mijn vacht, duwden zichzelf omhoog aan mijn wiebelende benen, staken hun vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven me kusjes op mijn neus. Ik hield van alles dat met de kinderen te
maken had en van hun aanrakingen, omdat jouw aanrakingen vrijwel niet meer voor kwamen. De kinderen zou ik verdedigen met mijn leven als dat nodig zou zijn. Ik sloop vaak stiekem naar hun bed en luisterde naar hun angsten, onzekerheden en geheime
dromen, samen wachtend op het geluid van jouw auto die de oprit op zou rijden. Er was ooit een tijd dat andere mensen je vroegen of je een hond had en dat je op dat moment mijn foto nam uit je beurs en hen verhalen vertelde over mij. De afgelopen jaren antwoordde je slechts met "ja" en veranderde je van onderwerp. Van 'jouw hond' veranderde ik een 'zomaar een hond', en je vond iedere kostenpost ten aanzien van mij teveel. Nu heb je een nieuwe carrière kans gekregen in een andere stad, en jij en hun zullen gaan verhuizen naar een appartement waar ze geen huisdieren toestaan. Je nam de juiste beslissing voor je 'familie',......maar er was een tijd dat ik jouw enige familie was. Ik was opgewonden omdat we een autorit maakten totdat we aankwamen
bij het asiel. Ik rook de geur van honden en katten, ... van angst, .... verloren hoop. Je vulde het papier in en zei: 'Ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar zullen vinden'. Ze gaven je een pijnlijke blik. Ze begrepen de realiteit van een hond op middelbare leeftijd, ondanks dat ik er eentje was met een stamboom. Je moest de vingers van je zoontje van mijn halsband aftrekken toen hij schreeuwde: 'Nee papa! Alsjeblieft laat hun mijn hond niet afpakken!". Ik maakte me zorgen om hem en om de les die jij hem net gegeven had over vriendschap en loyaliteit, over liefde en verantwoordelijkheid en over respect voor alles wat leeft.

Je gaf me een vaarwel klopje op mijn hoofd en ontweek mijn ogen, je weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je had een deadline die je moest halen en nu had ik ook een deadline. Toen je weg was, zeiden twee aardige dames over je dat je vast al maanden eerder had geweten dat je zou verhuizen en dat je geen enkele poging had genomen om voor mij een goed tehuis te vinden. Ze schudden beide met hun hoofd en vroegen: "Hoe kon je..." In dit opvangcentrum geven ze je de aandacht die hun drukke schema toelaat. Ze geven ons eten, natuurlijk, maar ik verloor mijn eetlust enkele dagen geleden. In het begin rende ik steeds naar de voorkant van mijn hok als ik iemand hoorde lopen, ik hoopte dat jij het was, dat je van gedachte was veranderd en dat het allemaal maar een nare droom was...ik hoopte dat er misschien iemand was die om mij gaf... , iemand die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik de concurrentie met de vrolijke kleine puppies niet kon winnen werd ik verplaatst naar een hok ver in de hoek en daar wachtte ik. Ik hoorde haar voetstappen aan het eind, ze kwam voor mij en nam me mee naar een aparte kamer. Een heerlijk stille kamer. Ze plaatste me op een tafel en aaide mijn oren en ze me dat ik me niet druk moest maken. Mijn hart bonkte om wat er zou gebeuren, maar er was tegelijk een gevoel van verlossing. De dagen van de gevangene van de liefde waren op. Conform mijn natuur maakte ik mij meer druk om haar dan om mijzelf. Ze droeg een zware last op haar schouders, dat wist ik, net zoals ik van jou iedere stemming kon aanvoelen. Ze plaatste met gevoel een tourniquet om mijn voorpoot en ik zag een traan op haar wang.

Ik likte aan haar hand op dezelfde manier als ik dat deed om jou op je gemak te stellen, jaren geleden. Ze duwde kundig een naald in mijn ader en ik voelde de koele vloeistof door mijn lichaam gaan. Ik ging slaperig liggen en keek in haar vriendelijke ogen en ik murmelde. "Hoe kun je…" En omdat zij mijn hondentaal kon verstaan zei ze "het spijt me zo erg". Ze knuffelde me en vertelde haastig dat het haar werk was om een betere plaats voor mij te bewerkstelligen, een plaats waar ik niet genegeerd zou worden, mishandeld of verlaten zou zijn. Of waar ik mezelf een plek zou moeten veroveren zoals op deze aarde. Met mijn laatste beetje energie probeerde ik het puntje van mijn staart te laten kwispelen om haar te vertellen dat mijn eerdere "Hoe kun je" niet bedoeld was voor haar. Het was jij, mijn geliefde baas, waar ik aan dacht. Ik zal aan je denken en voor eeuwig op je wachten. Ik hoop dat ieder in jouw leven jou dezelfde loyaliteit zal tonen als ik.

Een opmerking van de auteur:
Wanneer "Hoe kun je" tranen in je ogen heeft gebracht tijdens het lezen, net zoals het dat bij mij deed toen ik het schreef, dan komt dat omdat het een samengesteld verhaal is dat opgaat voor miljoenen voormalig huisdiereigenaren die ieder jaar hundieren in Amerikaanse en Canadese asielen brengen.

Het is iedereen toegestaan dit essay te verspreiden voor niet commercieel gebruik, het moet voorzien zijn van de copyright notice.

Gebruik het om mensen voor te lichten, op je website, in nieuwsbrieven,in asielen en dierenartspraktijken op het bulletinboard. Vertel het publiek dat de beslissing om een dier op te nemen in de familie een belangrijke beslissing is voor het leven, dat dieren liefde en goede zorg verdienen en dat het vinden van een nieuw tehuis indien nodig valt onder de eigen verantwoordelijkheid. Ieder dierentehuis kan hierover advies geven. Ieder leven
is kostbaar.
Mensen stop de moord en stimuleer adoptie!