Verder afdwalen

[Gast]

De eikenbomen hangen door van de bezwangerde sneeuwtakken. Hun kruinen buigen door tot bijna op de grond. De verse sneeuw die gisteren gevallen is, behoort bijna weer tot het verleden. Wat eerst een sprookjesblik was, is vandaag maar een smeltkroes van druipende bladeren. De kleinzoon vroeg zich af of de kabouters onder de struiken het warm genoeg hadden. Ze legden immers geen donsdekens op hun verkleumde ruggen, onder struiken staan biedt de enigste bescherming. Ik verzekerde hem dat hij zich geen zorgen behoefte te maken. In de kelder stonden de meeste dwergen netjes op een rij opgeborgen te wachten op het nieuwe voorjaar. Paddenstoelen die een vorm aannamen van heksenkringen waar waarschijnlijk de lieflijke heks Annabella Caramella heeft tussengedanst, hielden hun kopjes dicht tegen elkander. De natuur zou hen wel beschutting geven, geen wind of sneeuw die de lichaampjes aantasten. Onze kersverse sneeuwman die gisteren het levenslicht zag, neigt naar rechts. Ook hier kunnen we uit afleiden dat we weldra sneeuwloos verder moeten tot de nieuwe lading uit de lucht valt. Mollen die groter en groter hun bergen omhoog duwen om een maanlandschap op het gazon te verkrijgen, ze zitten diep in hun gangen, in hun ritten verscholen. Gesmolten sneeuwballen die gereed lagen om de buurkinderen te belageren, vielen deze morgen van de vensterbank. Ze deden niet meer mee aan het witte gevecht, ze droopten af. Eikels die toch nog waagden om af te vallen tussen de struiken die zorgvuldig dichtgeplakt liggen met stro, dienen nu voor voedsel voor de eekhoorntjes. De voorraad van hazelnootjes hebben ze al binnengesmikkeld, nu mogen ze de eikels voor mijn part komen opruimen. Wandelingen door de purperen heide zal een hele knus vergen, de heide ligt er verlaten bij. Niet dat het volk wegblijft, integendeel, het woekert er van de dagjestoeristen van buiten ons landje. In groep wandelen geeft een hele voldoening er is er altijd eentje bij die iets meer weet dan een ander, dat is mooi meegenomen, toch!? Van heide kan men thee maken. Nu is het niet de bedoeling dat plots iedereen naar de paarse hei vliegt en met pak en schaar de heide tot zich neemt. Van het bos en heilandschap moet men afblijven, het behoort aan de natuur. Crossers die met hun stoere winterbanden de heuvels op en af willen, glijden in alle bochten, ze krijgen nu waar voor hun geld, een gratis slipcursus. Langs de kanalen is het een echt trekgat geworden. Wie niet goed gekleed is krijgt binnen de kortste keren een flinke valling cadeau. Hier biedt zich dan een andere oplossing aan, we gaan met zijn allen bowlen in een arena. De kegels meppen we met een strike ondersteboven om de resultaten achteraf weg te spoelen met een hapje in datzelfde complex, mooi meegenomen. Alternatieven zijn er genoeg om ’s winters niet de godganse dag achter je pc te hangen, men moet ze wel zelf toepassen. Ons mama, die breide vroeger alle truien en sokken zelf. Het arme mens hield er blauwepaarse vingers aan over om telkens die breipennen tegen en over elkander te laten kletsen. Breien dat zie ik nog niet zo zitten, behalve bedsloefen, daar krijg je tenminste warme tenen van in dit gure winterweer. Opgewarmde brikken ingedraaid in een oude krant lagen in de oertijd aan onze voeten. ’s Morgens konden we nog het lettertype herkennen, grote slonzige letters in krullen gedraaid met blauwe en zwarte inkt. Tegenwoordig steek ik mijn koude voeten tussen de voeten van mijn eega, moet je die eens zien opspringen. Maar voor het naar bed gaan drinken we nog een goede en heerlijke warme glühwein. Je rijft er de warmte onmiddellijk van binnen tot in het topke van je tenen en het is die toch die we warm willen hebben, niet? En dromen doen we van een Kerstbos, vol met lampionnekes, van gebraden kalkoen opgevuld met vers fruit, van een menu van zeven gangen tezamen met het gezin. Laat de koude dagen maar af komen, we wapenen ons met dagdromen en vriendschap geven. Vergeet niet een ‘eenzame’ uit te nodigen, iemand die zich niet durft aan te melden maar toch hoopt op een uitnodiging. Gedeelde vreugde is tenslotte dubbele vreugde als is het dan maar vriendschap geven. Verder nog een fijne zondag, geniet ervan, hij is zo weer om.

[Gast]

Voor degenen onder ons die nog aan noeste arbeid doen, komt dit misschien bekend over. Je opent je dierbare boterhammendoos en zonder dat je het merkt, valt er een briefje uit. Een kleine nota, enkele letters of enkele zinnetjes die je dag weer vrolijk maken. Akefietjes, iets wat een mens op het ogenblik dat hij er door zit zo goed kan gebruiken. Het hoeven niet altijd grote daden te zijn om iemand op te monteren, leuke gezegdes van twee zinnen zijn al voldoende. Eentje wil ik jullie niet onthouden: klein en fijn stond erop, je bent een echte lady, tot strakjes. Soms vind ik ook een letter van die slungel van een zoon die nog onder moeders vleugels hangt. Bedankt mam, de trui is lekker warm, hoop dat het eten straks ook zo mag zijn. Als dat geen fijne heerlijke woorden zijn om te lezen tijdens de dagelijkse sleur, wat moet een mens nog meer hebben om er gelukkig uit te zien? Het is zo vlug gezegd tegen iemand, dat hij of zij bedankt is voor het weinige dat hij of zij deed voor die iemand. Geven we niet te weinig schouderklopjes? Nochtans mogen we er gerust meer geven aan een persoon die het op zekere moment moeilijk heeft. Zo wil ik hier iedereen bedanken die me af en toe een klopje geven per pm. Het wil niet zeggen dat je hier eigenlijk niet thuishoort, dat je niet een vriendelijk woord kan gebruiken, helemaal niet. De mensen die me toch toelaten hier op het seniorennet, beschouwen me dan ook als één van hen, gewoon een mens van vlees en bloed met ook haar strubbelingen en slechte dagen. Dikwijls heb ik al me afgevraagd: ja, wat doe ik hier eigenlijk, wat brengt me toch telkens weer opnieuw naar dit forum. Misschien omdat ik me hier prettig voel onder mensen die ouder zijn dan mezelf. Wellicht ben ik op zoek naar een moeder- of vaderfiguur maar dan in de goede zin. Tenslotte is de mens niet gemaakt om alleen te zijn, we zijn groepsdieren in de natuur. Er zijn dagen dat ik aan iets leuks denk en dan wil ik dit delen met de mensen die hier komen lezen. Niet dat ze daar deugd aan hebben, gewoon om het te delen, om vreugde met een ander te delen. Het hoeft niet altijd het verdriet te zijn dat we met elkander kunnen bespreken, het mag ook een blijdschap zijn. Denk iets goeds, denk aan iets lekkers, denk iets te gek, denk nog iets gekkers. Denk aan iets aardigs of iets liefs maar hetzelfde wat, denk aan iets en doe iets positiefs ermee. Wat je ook doet in het leven, maak je dromen af en toe waar voor zo ver het gaat, maar laat zeker je dromen niet varen of verglijden met de tijd. En als je iets doet, het maakt niet uit wat dat ook mogen zijn, probeer het dan goed te doen. Voor diegenen die het moeilijk hebben in het leven, door omstandigheden zich benadeeld voelen, geef de moed niet op. Eens komt er een dag, dat je dan met een glimlach zegt: “wat was het toch fijn, om erbij te mogen zijn, al was het maar virtueel.” Mijn wensen voor iedereen zijn, dat je minstens elke dag één fijn moment beleven mag. Een ontmoeting, een lach, een uitgestoken hand mag ontvangen. Iets schoons, iets goeds, iets dat je boeit, iets waarbij je herademt. Iets dat je stil maakt, iets dat je ontroert. Ook zou het mooi zijn, dat je minstens één mens gelukkig mag maken, door je verschijning, door je spreken, je luisteren, je goedheid, je aanwezigheid en je vriendschap hier. Het zou ook prettig zijn, dat je elke avond voor het slapen gaan zachtjes zeggen kan, dit hier was vandaag fijn, het waren fijne mensen, ik heb weeral iets bijgeleerd. Beschouw het een beetje als op kamp gaan, een groot kampvuur om ons te verwarmen en ons doen weg te dromen. Dromen dat je naar de sterren vliegt, citroenen aan de bomen ziet hangen, gewoon dromen dat je droomt. Dit moest me even van het hart, bedankt lieve mensen, bedankt Zandmannetje.

[telloorlekker]

Nee, het is geen afscheid, het is een groet aan allen hier nog aanwezig. Afscheid nemen valt te zwaar, zeker als je hier je trekken vindt. Aan de wijze woorden van Kwezel valt niet te tornen, zij kan dat zo goed verwoorden dat menigeen een traan wegpinkt, een lach onderdrukt. Maar in haar dankwoord sluit ze, misschien ongewild, een boodschap in. Mij lijkt het dat wij, de overgeblevenen, aan het kortste eindje trekken. Ik ben geen waarzegger, geen wichel- of pendelaar, maar voorvoel wel dat we hier binnenkort maar met z'n elvendertigen zullen zijn; de twaalfde gaat afhaken. En daarom is een wederdankwoord hier wel op zijn plaats.
Bedankt Kwezel dat je ons zovele mooie tekstjes heb voorgeschoteld, al dan niet met diepere inborst. Bedank Kwezel, dat jij hier zovelen nieuwe hoop hebt gegeven. Bedankt Kwezel, ons te doen inzien dat niet alleen de hobby, passie, gedrevenheid op dit forum het einddoel niet is, dat er belangrijker zaken in het leven zijn. Kortom, bedankt en een dikke afscheidszoen.
Maar laat me anderzijds niet vooruitlopen op deze droeve mare; ze zal nog terugkomen, zéker weten -zij het sporadisch- want waar bemoedigende woorden worden neergepent, daar is zij niet ver weg, dat hulpvaardig wezentje van de maaskant.
Er waait een nieuwe wind door SeniorenNet-land; er komt jeugd opdagen, ja zelfs jeugd van voor de 50+. Mij mag het, zolang ze er geen boeltje van maken... tenslotte is onze webmaster ook nog geen senior. Hem mag het bedankje dan ook niet ontbreken; dankzij hem zijn heel wat senioren nu mondiger en hebben ze hun eigen stek gevonden, een nieuwe uitlaatklep...
Zolang we dit nog mogen meemaken, zullen we er dus maar van profiteren...
Het ga je goed Kwezel...
TLL

[Gast]

Oeps TLL, ik ben er nog altijd, misschien jammer voor anderen, voor weer anderen een welgekomen ontspanning, aan ieder de keuze.

Wij mensen geven onze ogen goed de kost. We zien alles wat rondom ons gebeurd en beleven alle pret wanneer we de hoogste bergen mogen bewandelen of beklauteren. Ook heeft de mens geleerd in stukken of in deeltjes te denken. Het is ons zo aangeleerd, we weten niet beter. Zouden we onder de dieren opvoeding gekregen hebben, blaften vele waarschijnlijk onder ons. Waarom beschrijven dan kinderen en op leeftijd gekomen mensen, alles met hand en tand? Maken we niet vergelijkingen bij alles wat we zien en horen. Als een ukkie het heeft over zijn speelgoed dat dient om tegen te shotten, bedoeld hij namelijk een bal. Anderen denken dan aan een kring, een rond voorwerp, iets zonder einde. Zovele dingen kan men bedenken om een bal te beschrijven. Het is een speelgoed waar men op een voetbalveld zich uren kan aan verknokelen om achteraf vast te stellen, het was de verkeerde bal gegeven. Dus ze bedoelen eigenlijk, als ze een ander voorwerp zouden gehad hebben, was er in feite meer plezier geweest op dat veld. Trap maar eens tegen een vierkant voorwerp, gegarandeerd, dat je tenen het begeven.
Wie als jongen wordt geboren, kan die later als hij in zijn kindertijd met poppen gespeeld heeft, een gedrag van een meisje vertonen? Op latere leeftijd zal dat kind zich wel manifesteren en voor het geslacht kiezen waarmee hij geboren is. Diegene die groot gebracht is tussen meisjes omdat hij de enige mannelijke boreling is, zou die kiezen voor vrouwelijke toestanden. Kan hij het huishouden beter beredderen dan een vrouw of is het hierdoor dat zijn vrouwelijke kant naar boven komt. Omgekeerd kan ook. Je wordt als dochter geboren tussen zeven jongens, je ziet die broers knikkeren en ruwe spelletjes spelen, je doet mee met je broers in alles omdat je niks anders ziet. Hebben we dan hier te maken met aangeleerd gedrag. Gaan de vrouwen hierdoor meer en meer de broek dragen en zich mannelijk opstellen? Komen we dan niet in een eeuwig panta rei terecht waar alles stroomt en voorbijgaat, waar dat wat onveranderlijk is toch veranderd wordt. Kunnen we dan zowel mannelijk als vrouwelijk zijn en andersom, of kunnen we niks van beiden zijn, onzijdig! Bestaat ertussen in ook iets? Kunnen we ook niets zijn maar toch beschouwd worden als alles zijnde, moeilijk op een zondagmorgen. Eén ding weet ik alvast zeker, de mensen zijn een verzameling van organen, wanneer hun binnenste begint te grommelen, is dat geen vulkaanuitbarsting maar een teken dat de innerlijke moet gespijsd worden. Rechtvaardigheid, geluk, tevredenheid, vrijheid, zijn ervaringen, zijn deugden die onmeetbaar zijn maar men kan ze wel delen met anderen. Tot zover deze lezing van Kwezel, die nu ook een reuze honger heeft en gaat genieten van de dag des Heren ons gegeven.

[ED.]

Gisteravond reed ik in een niet verlichte straat. Opeens zie ik een schaduw voor mijn voertuig opduiken. Gelukkig had ik een snelle refleks en kon ik een aanrijding vermijden. Wordt het nu niet stilaan tijd, dat een of andere minister aan onze zwarte broeders (negers mag ik niet meer schrijven) de verplichting oplegt om 's avonds een fluroriserend jasje te dragen? Gelukkig waren zijn ogen open en zag ik toch iets. Dit heeft uiteraard niets met racisme te maken, maar geef toe, in het donker zijn ze een gevaar op de weg.

[telloorlekker]

Ben je zeker dat het een Afrikaanse kleurling was Ed ? Mogelijk heb jij last gehad van een gemuteerde kater. Ik bedoel, niet die door overmatig drankgebruik ook wel eens voor je auto kunnen verschijnen; deze laatsten zijn meermaals met meer dan één...
Laatst zag ik nog een herhaling van voorbijgaande feiten; dat is gewoonlijk zo rond een jaarwisseling. Het ging hier speciaal over dat schaap Dolly (of die naam nu juist is, laat ik in het midden)
Nu vrees ik dat die fluorvestjes voor bepaalde mutanten niet veel verschil zal maken; veronderstel dat je glimworm bent of kameleon. Je zou maar, in het licht van je schijnwerpers veranderen in mr Hyde of dr Jackyl. Och ja, die zijn ook van datum veranderd dan, da's iets voor Halloween.
Soms zou ik wel willen dat er een Afro-amerikaanse voor mijn auto opdook, zo'n ebonyschoonheid is niet te versmaden. Zou je die ook zo'n fluovestje willen aanmeten ? Nee toch ? Je zag ze dan wellicht liever met minder textiel...

[zandmannetje]

Vanmorgen tijdens mijn dagelijkse wandeling kwam ik mijn buurvrouw Ingrid tegen.
Ik weet niet of je wel mag spreken van een dagelijkse wandeling, want als het te koud is of het regent, blijf ik liever binnen.
Maar het is wel aan te raden om niet aan de computer vastgeroest te raken, zo af en toe de beentjes eens uitslaan.
Ingrid heeft een zoon, Marcel, een gozer van een jaar of 23, schat ik.
Hij kampt met een beetje overgewicht...
Of laat mij die beleefdheid achterwege laten, en de dingen bij hun naam noemen, Marcel is zo vet als een varken.
Hij is zo dik dat hij niet in een gewone auto in kan, daarom heeft hij een oldtimer gekocht, een Oldsmobile, zo eentje met van die grote staartvinnen, en een kofferbak die zo groot is dat mijn wagen er probleemloos in zou kunnen. Die neemt een parkeerplaats in beslag zo groot als een camion (vrachtwagen in het Nederlands)
Ik zei tegen hem “Amaai zeg, zo nen bak verstookt wel het een en ander zeker?” Iets of wat aarzelend moest hij dat beamen natuurlijk,
“Maar” zei hij “ik heb het roken opgegeven, voor de prijs van een pakje sigaretten heb ik wel 3 liter naphte”
Een vluchtige berekening leerde mij dat dit wel kon kloppen, met 3 liter benzine kan hij juist zijn motor starten. Om buiten te rijden uit de garage kost het hem nog eens een pakje sigaretten. Zal mij overigens een zorg wezen, ik moet zijn rekening niet maken.
Maar een geluid dat die motor maakt, gewoon om verliefd op te worden. Een 8-cylinder in V-vorm, denk ik. Als je daartegen mijn dieseltje hoort draaien is dat precies een rammelaar (mannelijk konijn).
Omdat hij zo dik is heeft Marcel nog geen lief gevonden, al geeft hij de moed niet op. Op ieder potje past een dekseltje, zegt het spreekwoord. Misschien vind hij op een goede dag eentje die net zo dik is als hij, of juist andersom. Want uitersten trekken mekaar aan, zegt het spreekwoord.
Vandaag ben ik goed bezig met spreekwoorden aanhalen, al zeg ik het zelf...
Misschien vind hij dus een vrouwtje zo mager als een panlat die op hem valt, want wanneer hij op haar vallen zou dat wel eens noodlottig kunnen aflopen. Een panlat zoals dat Engelse supermodel Twiggy indertijd...
In die tijd vond men dat mooi, nu zou men het anorexia noemen.
Zij was vel over het been, een wandelende hoop knoken. Ze moest altijd ferm oppassen als er een hond in de buurt was, die begonnen onveranderlijk te likkebaarden als ze Twiggy in het vizier kregen.
Mijn hond begon zelfs te kwijlen als ze op het TV scherm verscheen.
Persoonlijk vind ik dat een vrouw er aan de voorkant enigszins anders moet uitzien dan aan de achterzijde!
Maar laat mij stoppen met uitweiden over Twiggy, want daar ging het niet over. Over wat ging het dan wel?
“Dag Ingrid"zei ik.
“Dag François” antwoordde Ingrid.
Wat een hoop gelul weeral. Mijn buurvrouw heet niet eens Ingrid, ze heet Josfien.
En ik heet niet François...

[telloorlekker]

Hoewel mijlenver uit mekaar, schijnen wij ook wijkbewoners te zijn. Tenminste als die Ingrid, zandmannetjes' buurvrouw, de mijne zou kunnen zijn. Evenwel, mijn buurvrouw heeft drie zonen en twee dochters.
En kwa omvang lijken ze, met uitzondering van de oudste blondine, bijna als twee druppels op Ingrid. En hetgeen ze, die dochters én moeder, tentoonstellen mag er best zijn. "Ze dragen voor ... " zou Toon Hermans gezegd hebben... "zo'n vestibule, weet je wel..." De dochters zijn de deur uit, daar heeft een en ander wel voor gezorgd. Maar die zonen ? Hoe die aan een lief moeten geraken ? Ondanks hun leeftijd hebben ze nog geen wagentje gevonden; en een slee zoals Zandmannetje aanhaalt... die kan niet door onze servitude. Daarom zie ik die nog niet zo direct een vierwieler aanschaffen; hem buiten op straat laten staan is hier te riskant.
Er zijn hier in de buurt al een aantal voertuigen naar de Noorderzon vertrokken; één ervan is zelfs al teruggevonden in Delfzijl... Maar de overigen zijn waarschijnlijk al lang verscheept naar zonniger oorden.
Nu moet ik wel erbij zeggen, dat onze overbuur -een bakker- zijn knalgele Firebird wél buiten durft tentoonstellen. Die cabrio heeft een alarminstallatie om U tegen te zeggen; geen handige jongen die het waagt daarmee te vertrekken, tenzij hij geluidsdichte oorwarmers op heeft.
Mijn buurvrouw noemt wél Ingrid, en niet Josefien...

[Gast]

Als ik aan koning winter denk, dan denk ik voornamelijk aan de lange vervelende winteravonden. Ook doet me dat mijmeren over warme chocolademelk bij kaarslicht en vooral niet te vergeten, de heleboel feesten die we te verwerken krijgen. Alleen, je wordt er zo moe van om iedere dag hetzelfde tv-programma te bekijken, dat algauw tot vervelens toe verder gezapt wordt. Men kan ook op een andere basis denken als het over winter gaat. Lange wandelingen door de sneeuwvlakten die je doen denken aan Siberië en de voetsporen van een verloren gelopen hert navolgen om tot de conclusie te komen dat het een haas is, die in zevenhaasten zijn hol terug opzoekt. Zijn we dan bankzitters geworden en durven we onze neus niet buiten laten zien? Binnenzitten en dagen door de vensters turen naar de sombere voorbijgangers die toch een poging durven wagen om het op te nemen tegen de vriezenman. Vertonen die dan meer karakter of zijn ze gewoon gezonder dan wij? Nochtans buiten af en toe een frisse neus halen, lijkt me gezonder dan al die lange dagen door te brengen in het gezelschap van je huisdier of pc. Door alsmaar minder te bewegen worden we ook zo stijf en stram als een oude hark die kreunend achter de staldeur wil blijven staan. De allergenen veroorzaakt door stofmijten en andere onzuiverheden doordat de luchtkwaliteit in huis dikwijls slechter is dan de koude buitenlucht, we willen ons daarmee niet opzadelen. Om geen onnodige astma-aanvallen te verwekken en het minderen van vitamine D tegen te gaan, stel ik voor dat we er iets aan doen. Hier zijn we het beu vanop de hometrainer te tureluren met de zapper in de hand. Kwezel heeft voor de eerste keer vandaag haar koersfietske genomen, de MB staat netjes in de steun en de smalle banden deden hun werk degelijk vandaag. Iedereen verklaarde me voor gek, wat doe je nou toch weer in hemelsnaam, het vriest stukken van je uitrusting af! Nochtans met een goede schoenverwarmer liep het prima. De benen kregen een smeerbeurt, de bodywarmers deden de rest. Eventjes was het wel verschieten, de oortipjes kwamen onder de muts uitpiepen maar daar kan je rustig een mouw aan passen. Je trekt je muts diep over je oren totdat je bril zo vast komt te zitten dat die aanwasemt. Van snotterbellen had ik geen last de eerste 20 km, daarna was het zakdoekenfestijn. Nu pas besef ik wat ik al een tijdje gemist heb, de frisse buitenlucht, het zoemen van de ketting, de schakelaar, maar vooral een beetje vrijheid. Koude dranken die moet men nu thuis laten, de warme choco doet nu meer wonderen dan de frisdranken die je onderweg maar doen plassen. Alhoewel ik gekozen had vandaag voor koffie, was ik toch blij en tevreden dat ik iets warms in mijn lijf mocht ontvangen. Het wil niet zeggen als je cafeïne binnenspeelt, dat je daardoor sneller gaat fietsen. Tenslotte zijn het toch je eigen benen die je dragen en doen draven over de baan. De binnentrainingen hebben vandaag dan toch hun vruchten afgeworpen want ik had goede benen en ik genoot ervan. Mijn eerste kilometers zijn dus al binnen en de gure koude in het gezicht nemen we er gewoon bij. Hopelijk volgen nu geregeld fietstochten en brengen ze ons weer langs paden waarop we nog niet gefietst hebben. Voorlopig houden we het nog in onze provincie maar stilaan bouwen we ons circuit uit om uiteindelijk in Brabant of Antwerpen te eindigen. Goede raad dus van tante Kaat: blijf niet bij de pakken zitten, kom naar buiten, kleed je degelijk en geniet alle dagen van Gods weer. Vermijd voorlopig de drukke banen en de paadjes waarop het nog dicht ligt met verrotte bladeren, dat doet je alleen maar uitslippen en dat is weer niet de bedoeling. Zo kan koning winter ons niet klein krijgen maar starten we in de lente met een goede gezondheid en dat doet de dokter van huis weg blijven. Het ligt dus niet alleen aan een appel per dag of aan een flinke dosis humor maar ook aan wat goede wil en vooral aan een goed opgesteld programma met twee of in groep. Laat de winter nu maar verder hollen, we geraken wel stilaan aan de langere dagen.

[telloorlekker]

Hoewel ik een dagelijkse portie wandelen als voorkeur heb kijk wel eens naar die leeggelopen tubes aan dat koude kader en dat bestofte zadel dat in mijn garage staat te verkleumen. Let wel, ik kijk ernaar... en denk dat het goed was.
Wandelen hou ik er dagelijks in, weer of geen weer, kou of warm; het moét gewoon. Al naar gelang de weersomstandigheden voer ik dan het tempo op, maar zelden van mars tot looppas. Want het schijnt wetenschappelijk bewezen dat je, in de regen, natter wordt met erdoor te rennen dan wel te slenteren. Trouwens in mijn vorig sportief leven had ik meer met nattigheid van doen, wat deren die paar extra druppels dan ?
Een voordeel heb ik dezer dagen wél in tegenstelling tot brillende fietsers; mijn bril beslaat niet. Geen kondens of drupneus tegen mijn hersatzogen. Mocht ik dan al in marstempo toch bewasemde brilleglazen krijgen zijn die efficient in ommezwaai kristalhelder. Misschien onappetijtelijk voor de gewone burger, maar zeer afdoend. Wat voor duikbrillen geldt is ook voor ander lunettes van toepassing. Er zijn van die antismogspuitbusjes op de markt, met een kwalijk riekend geurtje die je vooraf op je brilglazen moet verstuiven; maar die dingen zijn, eenmaal je ergens ben binnengewandeld, dan weer waardeloos. Je moet dat procedé dan weer van voorafaan herhalen. Ik hou het bij 't snot. Een goeie grochel erop spugen en dit uiteenwrijven op het glasoppervlak. Even onderdompelen in een plasje of bestrijken met een laagje sneeuw en laat die grijze mist dan maar komen. Niet eenmaal dat die nog aanwasemt, zelfs niet na verscheidene malen binnen en buiten lopen.
Eén nadeel heeft deze methode wel, vriest het buiten behoorlijk kijk je zo tegen de ijskristallen aan. Maar dit vertroebelde zicht kan bij een fikse wandeling geen kwaad. En na de Lumumba of Jagerthee verdwijnen die ijspegels alweer vanzelf.
Ik getroost mij, dat ik -zoals bovenstaande schrijver- ook voor gek aanzien wordt bij het doorwaden van paadjes, plasjes en grachten in deze winterse wonderlandschap; maar niet als ik nadien in gekende gezelligheidsgelegenheden medewandelaars ontmoet die even zo gek zijn als ik. Dan bedenk ik mij dat wij uiteindelijk zo gek nog niet zijn als die welke aan hun tv thuis gekluisterd zitten te zappen tot de slaap hen overmant... Alleen die op het kerkhof hebben tijd zat... onder hun kouwe steen...
TLL

[Gast]

Gelijk met zovele dingen is ook de oorsprong van ons bestaan een eeuwige vraag of beter verwoord een altijd durend vraagstuk. De dichters van de oudheid verwoorden alles in vertellingen, sprookjes en sagen. Ze zagen dat het begin van alle begin een grenzeloze donkere wereldruimte was en gaven het de naam Chaos. Waarschijnlijk is dat een gepaste verwoording om chaotische dingen zo te beschrijven want wat niet is, kan niet zijn, maar wat nog niet is, kan wel gemaakt worden. De donkerte begon zonder maat, zonder tijd, zonder een aanvang en zonder een einde te hebben, immers de oorsprong van alle begin ving pas aan en het einde kon men nog niet voorzien als ze al het einde wilde kennen. Er heerste in die onmetelijke leegte duistere nevels die de grondbestanddelen van al wat nu bestaat bevatte. In die onmeetbare ruimte was alles nog ongescheiden, aarde en water, vuur en lucht vormden een viertal dat onafscheidelijk wilden blijven. Zo bestond er nog geen enkel levend wezen dat de elementen kon scheiden en wat niet gescheiden kon worden bleef voor altijd bijeen. Het zal wel logischerwijze gebeurd zijn. Uit de vromeloze leegte ontstonden Gaia, niet die van Michelleke, de aarde en de donker Tartaros. Rond de aarde ontwikkelde zich de afgrond die niet met een armlengte te schatten viel. Naast deze beiden ontwikkelde zich Eros, de liefde, de liefde die werkzaam bleef in ons oude heelal en vooral minzaam toekeek. Plots kwam uit het niets een godheid, niemand weet zijn naam het had ook evengoed een vrouw kunnen zijn. Deze was in staat de elementen te scheiden en voelde zich verheugd dat hij dit te werk gesteld had. Het element dat het zwaarste was dat zakte naar beneden, zoals alle zwaardere dingen die naar beneden vallen. Dit vormde zich tot een hele grote blauwe schijf, de aarde. De aarde op haar beurt kliefden uit elkaar en hier en daar werd ze omgeven door water dat wij als oceanen kennen. Boven de donkerblauwe terra, welfde zich een koepel waarin de lucht besloten was, waardoor al wat misschien al in aanvang was te leven kon ademen. Lichtere elementen zoals de ether, geen etter, vertoonde zich beneden als vuur, steeg naar boven om plaats in te nemen in de hoogste hemelsferen. Uiteindelijk zal hier het leven ontstaan zijn want elk element creëerde zijn eigen wezens. Spartelende vissen werden waargenomen in het diepe water en op het land dartelden viervoeters dapper door de modder. Onze lucht werd vervuld met het gezang van kwelende vogels en de ether werd de woonplaats van vreselijke monsters die de zon in haar baan gade slaan. Echter, een wezen dat boven alles verheven was en alles in goede banen kon leiden, ontbrak op dat ogenblik nog. Het wezen moest natuurlijk ook verhevener zijn boven dieren en de monsters en het moest begaafd en beschaaf zijn. Het moest een heerlijke adonis zijn en aan zijn rijk zou geen einde komen. Doordrongen van rede en aanspreekbaar zijn, was in hoofdzaak het kernwoord. Uit aarde en water, uit een hoopje geknede modder, daaruit is de mens uiteindelijk ontstaan. Hij is geschapen naar het evenbeeld der goden die toen hoog boven de ether uit, alles volgden met argusogen. Terwijl de andere dieren de blik op de aarde gericht houden, loopt de mens met opgericht hoofd en aanschouwt de hemel. In die tijd woonden de goden nog dikwijls op aarde. Zij bewogen zich tussen de mensen en verenigden zich met stervelingen. Uit de verbintenis van goden en sterfelijke vrouwen werden halfgoden of heroën geboren, die tijdens hun leven op aarde heersten als machtige koningen en soms na hun dood goddelijke eer genoten. Zo te zien, zijn we dus allemaal een beetje van koninklijke bloede, we hebben blauw bloed door onze aderen lopen. Alleen onze woonplaatsen zijn geen kastelen of paleizen maar gewone huizen waar we gelukkig in zijn en mogen leven met onze gezinsleden. Wij hoeven ons trouwens niet te verantwoorden dat we vreselijke en af en toe haatdragende wezens gecreëerd hebben, het is de schuld van de goden. Daar de goden onzichtbare wezens zijn konden ze dit ook ongestraft verwezenlijken, terwijl wij mensen, gewone stervelingen mogen zijn.

[telloorlekker]

Kom ik net te weten dat, wat bij ons Sinterklaas is, in Spanje -waar de onze toch vandaan komt- de pakjeskrijgerij vandaag aanvangt. De drie wijzen uit het Oosten zouden daaraan ten grondslag liggen. Die brengen de geschenkjes mee voor de Spaanse kindertjes.
Maar wat doet Klaas dan daags voor dat hij bij ons de pannen van 't dak loopt ? Nu begrijp ik wel dat een oversteek uit het Oosten, zowel voor Klaas als voor die Drie Koningen, een hele tijd kan aanhouden; een stoomboot is tenslotte geen Jetfoil...
Dat die drie koningen of wijzen gevierd worden geruime tijd na de viering van de geboorte van de Heiland, tot daar aan toe... maar waarom die Klaas dan zoveel dagen voordien ?
Nu begrijp ik ook meteen waarom wij destijds altijd spullen kregen die reeds een jaar de vervaldatum gepasseerd waren. Die drie koningen kwamen natuurlijk vanuit Bethlehem naar Spanje hun overgebleven waren slijten, en wat ze aan de kleintjes ginder niet kwijt konden doorspeelden naar de reeds teruggekeerde Sinterklaas. Die had dan bijna een vol jaar de tijd om zijn snoep- en speelgoed te ordenen...
Dat aan die braspartij, tussen 5 december en 6 januari ook nog een Finse nar de show steelt, wordt hierdoor niet verklaard... misschien is die jaloerse man uit Nokia via de VS naar hier gekomen om ons met electronische gadgets te overspoelen.... Hij heeft er met zijn rendiergespan in alle geval langer over gedaan dan die anderen met hun steamer...
TLL

[mira]

In Italië kennen ze Sinterklaas niet. Daar ook is 6 januari dé pakjesdag voor de kinderen. Rond die periode zijn de kreetjes "viva la befana!" niet uit de lucht.

De Legende
Drie koningen, Melchior, Balthasar en Caspar volgden een heldere ster, in de hoop het heilige kind Jezus te vinden. Vermoeid klopten ze aan bij een hutje net buiten Bethlehem waar ze de oude vrouw (la Befana) die de deur opendeed vroegen om een verfrissing. Ze vertelden la Befana over hun missie en vroegen aan haar of ze hun wilde vergezellen op hun reis. Ze was echter te moe en had het druk. Nadat de drie koningen weer waren vertrokken om hun goud, mirre en wierook aan het kindje Jezus te schenken kreeg ze een epifanie, dat is een visioen, van het heilige kind (epifania is de naam van het drie koningenfeest, 6 januari). Ze kreeg spijt dat ze niet met de koningen was meegegaan. Ze pakte een paar cadeaus in en ging op zoek naar de koningen. Ze heeft ze nooit gevonden en gaat daarom elk jaar langs de huizen op zoek naar Jezus.
Haar naam "Befana" komt van Epifania (grieks = epiphaneia) wat de "Beffania heks" werd. In de loop der tijd zijn er een f en de i verdwenen.
Het begin van de traditie is onbekend, maar La Befana is sinds de 13e eeuw een van de meest populaire Italiaanse traditionele feestdag. La Befana wordt nu gevierd in Italië, Frankrijk, IJsland, Spanje, Duitsland, Roemenië, Hongarije en Rusland.
In de nacht van 5 op 6 januari vliegt ze op haar bezemsteel rond en vult ze de sokken die zijn opgehangen naast de schoorsteen. 's Avonds zetten de kinderen een mandarijn en een glas wijn voor haar klaar. 's Morgens vinden ze dan het lege glas en de mandarijnen schillen terug.
Alle brave kinderen krijgen in hun sok snoep, de stoute kinderen vinden kolen, uien en/of knoflook in hun sok. Dus elk kind in Italië is de week voor Epifania poeslief!
(uit NRW - Radio Nederland Wereldomroep)

[Gast]

TLL, wellicht waren die gozers familie van elkander. Sinterklaas en Claus leunen heel dicht tegen elkaar. Waarom zouden dan de drie wijzen geen achterneven van hen kunnen geweest zijn? Ze hadden dan wel achternamen maar wat waren nu eigenlijk hun voornamen. Jan Claus of Pieterklaas? Beroemde mensen hebben toch altijd meer dan één voornaam en zelfs durf ik me er aan te wagen om te schrijven haast wel vier. Vroeger hadden de Romeinen al vele namen, ze mochten zich al beroemen op een achternaam en een voornaam, familie- of geslachtsnaam. Degene die tot een uitgebreid geslacht behoorde, voerde vaak nog een derde naam, waarmee dan een bepaalde tak van het geslacht werd aangeduid. Dit noemden ze dan het cognomen of bijnaam, wij houden het bij een nicknaam. Als diezelfde tak ook weer uitgebreid was en vele families omvatte, werd soms nog een vierde naam er aan toegevoegd. Dikwijls zijn die bijnamen erenamen maar ook wel eens spotnamen, niet altijd is de herkomst ervan na te speuren. Als je je geschiedenis herinnert van weleer over Cicero, zou je je kunnen indenken dat er een voorvader met een opvallende dikke puist op zijn gezicht moet zijn geweest. Zijn naam zou vertaald kunnen worden met iets als Erwtmans, bijna erwtensoep of snert. Zo ook de grote Caesar, die tot zijn ergernis vrijwel kaal was, moest, dank zij een voorvader met een welige haardos, het leven door onder de naam Krullebol, en zowel de Duitse Kaiser als de Russische Tsaren dankten hun verheven titel aan diezelfde krullebol. Dan had je weer leden van de gens (familie) Papiria die de bijnaam Praetextatus, vrij vertaald: Kortebroek, droegen, waren niet zonder reden trots op de voorvader die de naam het eerst gekregen heeft. Die voorvader was geboren in overoude tijden, toen het nog gewoonte was dat senatoren hun opgroeiende zonen meenamen naar de senaatsvergadering. Men beschouwde het als nuttig en wenselijk dat jongelieden van aanzienlijken huizen reeds vroegtijdig belangstelling voor en inzicht in staatszaken kregen en zich zo konden voorbereiden op een politieke loopbaan. Maar de witte toga praetextas afgeboord met een brede purperen zoom waren niet welkom in de senaat. Nochtans was dit een kledij dat ook door de priesters en de hoogste ambtenaren gedragen werd. Ze hielden liever van toga’s virilis met smalle zoom, de toga die aan een volwassen man toebehoorde met een kranige bef erbovenop. Sindsdien huizen er geen broekventjes meer in de senaat, de toga is al lang vervangen door een maatpak met stropdas of vlinder als toemaatje. Wie vandaag de gelukzak is om zijn verjaardag te vieren, mag zich rekenen tot een wijze familie. Wellicht waren het ook de eerste uitwijkelingen die met hun woestijnschip hun land ontvluchtten, wie zal het ons zeggen en aantonen? Alleen mijn schoondochter gelooft stellig, als je de kerstversiering laat hangen tot na 3 koningen, je een rampjaar te wachten staat, dus hebben we maar in allerijl alles de zolder opgedragen. En de verklede wijzen die onze deur passeerden vandaag met of zonder hun gekleurde paarse zomen, die kregen iets in hun beugel gelegd voor de moeite.

[Gast]

Niets is zo pijnlijk als wanneer een of allebei je ouders je afwijzen. Je vader zoekt bijvoorbeeld nooit meer contact met je sinds hij van je moeder is gescheiden of andersom kan het ook voorvallen. Of je krijgt voortdurend afwijzende opmerkingen te horen zoals: dat je nergens voor deugt. Wanneer mensen telkens zeggen en op je inhameren dat je maar een dikke nul bent of een nietsnut, dan ga je je op het laatste ook zo voelen en je er naar gedragen. Men kan echter ook zeggen tegen zijn eigen ego: ik trek me dat allemaal niet aan maar dat wreekt zich bij het ouder worden. Vele dingen die men in zijn jeugd beleefd heeft, worden als men in de veertig is, terug boven water gehaald. Is dit de periode waarin men zich down voelt of komt het dat het menselijk lichaam in de overgangsfase terecht komt? Dikwijls valt deze periode ook gelijk met het drukke tienerleven in huis. De hormoonhuishouden van de vrouw komt in het gedrang en de mannen zijn beu gewerkt. Weinig zaken des levens voelen zo lousy als afgewezen te worden. De ellende is ook dat het je op zo ontzettend veel fronten kan overkomen. Je beste vriend(in) zit de vriendschap niet meer zitten, terwijl jij dacht dat het dikke mik was. Bij het ouderentoneel deed je auditie voor de rol van de beeldschone prinses maar je kreeg de rol van de zwerver of erger nog: zelfs daar was je niet goed genoeg voor. Je werd aanzien als het vagebond van de straat. De allerergste afwijzing is natuurlijk de afwijzing in de liefde. Afgewezen worden voelt zo vreselijk omdat iedereen ergens wil bijhoren. Niets is zo slecht voor je zelfvertrouwen als wanneer de mensen die je leuk vindt, je niet zien zitten of je over het hoofd zien, doen alsof je er niet bent, vreselijk. Je voelt je rot, gekwetst, onbelangrijk en allerlei depri gedachten schieten door je hoofd, zoals: het komt vast omdat ik niet leuk genoeg ben, mooi of bijzonder genoeg. Het is grote onzin om zo te denken. Hoezo ben je leuk en geweldig als je succes hebt en ben je niets waard als je wordt afgewezen? Het is héél belangrijk dat je je zelfvertrouwen niet laat afhangen van het succes dat je hebt of dat je door anderen wordt opgedrongen. Wat er ook gebeurt, afwijzing hoort nu helaas een beetje bij het leven. Echt iedereen maakt het mee, zelfs celebs weten er alles van. Extra ellendig is dat zoiets je niet alleen een egocrash oplevert maar vaak ook een verlies. Je dacht bijvoorbeeld dat je gelukkig kon samenleven met die bepaalde vriend(in) tot je plots tot het besef komt, je bent gedumpt. Het kan heel veel pijn doen als je het niet zag aankomen maar treuren helpt niet. Afwijzingen hebben gelukkig ook een positieve kant. It hurts als anderen je niet willen maar het is wel fijn dat jezelf ook mensen kunt afwijzen. Doe je dat niet, kom je opgescheept te zitten met diegene waaraan je toch niks meer te vertellen hebt. Maar het kan ook subtiel verlopen. Bij subtiele afwijzingen is belangrijk dat je uitzoekt of je echt wordt afgewezen. Deze negatieve gevoelens zitten namelijk in je hoofd en die ander heeft het waarschijnlijk superdruk. Ook kan het zijn waardoor je iets doet heel onbewust dat anderen het niet meer met je zien zitten. Je praat te veel over jezelf en je luistert te weinig naar anderen. Ofwel nog een mogelijkheid, de relatie is niet meer opwindend, saai gewoon. Pas echter op dat je niet alles te kritisch ziet zitten. Je telkens voorhoudt dat: ik-doe-ook-alles-fout-gedachten hebt, dat is zeker niet goed voor je imago. Je hebt nu eenmaal mensen waarvoor je nooit iets goed kan doen en daar moeten we dan maar mee leren leven. Je hebt nu eenmaal types die niet anders doen dan afwijzen, zoals egoïsten, bindingsangstige figuren, super kritische zeuren en eeuwige twijfelaars,niet te vergeten de duffe players. Laat je echter niet ontmoedigen door zulke mensen maar spreek vooral je eigen moed in en laat zien dat je de allerbelangrijkste persoon voor iemand kan en wil zijn.