lutim's spiegelkrassen

[lutim]

Als ik dood ben zal ik niet weten
hoe jij in jouw huis rondloopt
met je handen vol vreugde
en vol zang

die van je uitgaat naar buiten
naar de vogels ook naar mij
als ik thuis ben
zal ik niet weten

waar je heengaat met die drukke
glimlach van vriendschap op je gelaat
jij bent zelfstandig in je eenheid
en ik ben, hoe lief ook, voorbijgaand

zal ik niet weten hoe je slaapt
diep weggezonken in een rust
die ik niet bereiken kan, mijn hand
op je schouders is een tijdelijke troost

ook een schreeuw van alleen zijn
iedere dag denk ik dit
en dat ik doodga,
maar ik wil niet
dat jij dat weet.

[lutim]

Het is genoeg geweest
de tranen zijn geteld
en opgesloten in
een witte zakdoek

ik wuif nog met het afscheid
en doe de lichten uit
die mijn denken verlichten

in het donker denk ik
de gebaren van je handen
en je mond die reeds
teruggetrokken lachte

dit is gesloten denken
opgeborgen in verdriet
van steeds afscheid nemen
mijn lippen met je naam.

[lutim]

Jij weet niet wat liefde is
ik weet het en geef het
en zelfs de bloemen nemen het aan

ik doe alsof ik alles heb geleerd
en snij een stenen hart
in peperkoekvorm

ook kweek ik zachte handen
en vingers die weten wat ze zoeken
en ik spreek alsof
ik engelen-talen ken

maar in mij
ben ik met mezelf alleen
een man die niet meer weent.

[lutim]

De merel op het dak
de gele forsythia
de zon
mijn meisje die lacht

morgen bloeit
de paasbloem open
als een schitterende kus
in het gras

en groen groen wordt
alles de bomen
de wind
en ook mijn hand

alleen de nacht
is nog blauw
maar met trillende lippen.
Hij fluistert je naam.

[lutim]

Jij wilt mij
windstil
om in neer te liggen

tot het gras
als een mantel
over je heengroeit

in de tuin
van thijm wandelt
je verdwijnende gestalte.

[lutim]

Ik ben aanwezig als de wind
die in de bomen waait

boven de muren ben ik en in
de hoeken, ik adem jou

en roep je naam
in de vermolmde jaren
die in de mist zijn weggezonken

je bent de snede van een scherp mes
in mijn schreeuwende lippen

ik kom naar je toe
en we doen alsof
en kunnen niet praten

alsof de lente bloeit
in een eeuwige tuin
alsof de tijd niet bestaat

je glimlacht en lacht soms te luid
ik schrei ik loop schreiend
in jou verloren denken.

[lutim]

Plotsklaps is het gedaan,
het verbrokkeld vuur
van de pijl
zijgt neer
in het water
alleen de kringen zijn er nog,

en later
de onbegrijpelijke diepte
van de nacht
waarin het beeld
van mijn zoeteke
bewaard wordt,

alsof het een droom was
en niet heeft bestaan,
alleen de weerschijn
van de wolken
en een gezicht
in het water.

[lutim]

Waarom ik iedere morgen
in gedachte
mijn zoeteke omhels
alsof het de laatste keer is
wat zij niet weet,
ik bedoel wat ik voel.
Ben ik dan zo blij
om haar om mij ?

Toch verloopt de dag
in eendere bedrijvigheid
of niets doen
ook in gedachte
een zoen
is niet eens bedoeld als bewijs.
Ik ben ondanks alles bang
en heel erg alleen,

althans wanneer het even stil is
wat ik vermijd
omdat in de stilte
de overgebleven woorden
luid worden,
nooit geraak ik de angst
van jouw verlatenheid kwijt.

[lutim]

Ook na het definitieve afscheid
wil ik nog bij je zijn
een tedere pijn
in avonden alleen
een vergeten woord
wat je langzaam leest
"schatteke"

denk niet dat dit
voorbij is en geweest
ik was toch nooit
in spreken en zwijgen
dichter bij je dan nu
in dit gedicht

heb geen verdriet
als je dit leest
ik loop nog stil
door de kamer heen
je weet het niet
ik voel me zo vreemd...

[lutim]

Om het geluidloze water
om het blad op het water
om de krokus om de zoembij
om de lippen om de monden
die reikend zich vonden
om de kus van de dauw
aan de jonge dagen
om het lied van de merel
om het licht in de bossen
om het groen worden van bomen
om de rust van het gras
om de ogen die diep werden
als de nachten in maart
om de zonnen in je ogen
om je vreugde om je zingen
om de monden de parende monden
in de stamel van je opengaan
in de wankel van je ontwaken
om de schalen die braken
rond het ingesloten melkzaad
om je ogen je tranen
om de kus op je ogen
om het huiswaarts gaan
in de avond van maart
om je weerkomen en wachten
in de nachten van april...

daarom heb ik je lief.

[lutim]

Zie, ik ben weer
een kind geworden
ik kan weer op mijn vingers fluiten
en heel hard lopen
en er is nog niets gebeurd !

O walgelijk bedrog
van deze geruisloze morgen
na de regen !
Welke geuren in mijn hoofd,
welke rustige vlinders !

Oude man wil ruiter worden,
kon hij geraken aan een paard !
Maar er is geen reis te plannen,
geen te verlangen lief,
geen te stellen daad !

[lutim]

Ik ben een pop
die nog beweegt
met handen dingen doet
met ogen ziet

met oren hoort
soms knik ik met mijn hoofd
ge zoudt denken
dat ik leef

maar binnen in mij
zit een niet te breken veer
een onverschillig
stukje mekaniek

dat met mijn handen duwt
en uit mijn ogen ziet
en wat mij opwindt
weet ik niet.

[lutim]

Een gevoel van liefde.

Het verbrandde alles,
het verslond verleden,
heden, toekomst,
goed en kwaad.

Een grondeloze tederheid
omhulde mij,
met gouden ogen
kon ik je zien.

Wat overbleef
was geur en licht,
warmte, liefde, tijd,
jouw eeuwigheid.

[lutim]

Te drinken jouw liefde.


In een vat van geur
drijft jouw liefde,
tot je mij tot je neemt
en met mij onder
oppervlakte zinkt.

In een drinken
als van essentie van bloemen
drijf ik weg,
in een dronkenschap
van opgehouden zijn.

Als bevruchting van stuifmeel
is jouw liefde,
als doorzichtige wanden geel,
en met trilharen te tasten
vleugels van vlinders.

[lutim]

Gewoon gaan leven tevreden
met het horizontaal bestaan
van opstaan en eten
en de dagelijkse wandeling
tussen de huizen

voor het middag is
heb ik nog niet gedacht
er is wat zon op de daken
ik ga naar de bakker
en soms naar de stad

ik ben glimlachend moe
met koffie en een niet belangrijk boek
de wekker tikt stil-hoorbaar
en wat later
staat de nacht
alweer
heel rustig
voor het raam