IK was doodsbang.

Mijn echtgenoot kroop onder tafel van schaamte , ik kon er ineens mee
lachen en volgde alles geamuseerd en de anderen gasten wisten niet wat er gebeurde.
Een mooie zomer avond op vakantie in Frankrijk.
Alles zag er netjes en proper uit......lange witte tafellakens, obers
netjes in smoking en de kaart leek in onze smaak te vallen.
Toen we binnen gingen zag ik 'ze' in de hall ...Ik was niet op mijn gemak.....
We namen plaats aan een tafeltje en bestudeerden de kaart met een aperitief.
Ineens voelde ik onder de tafel een pels tegen mijn naakte benen. Ik
verstijfde en dacht dat als ik niet zou bewegen het 'ding 'wel weg zou
gaan. (het was waarschijnlijk binnengeglipt met de andere gasten.)
Niet bewegen hielp niet want het bleef maar draaien rond mijn
benen... het ging even weg en terug was 'het'. Ik was doodsbang. Toen ons
voorgerecht (een gerecht klaar gemaakt in gebakken look) voor mijn
neus kwam kon ik helemaal niet meer genieten want twee poten met een
kop ertussen kwamen op mijn knieën liggen onder de tafel.
Met alle moed duwde ik het beest eraf en gaf het een trap....Ik begon
maar te eten maar was er niet gerust in. Jaja het is alsof ik dat
beest aantrok..... ze kwam terug en zette zich naast mijn stoel en begde om een stukje vlees.
Ik verstijfde nogmaals want ik vertrouwde het niet........maar in een
mum van tijd sprong dat 'ding' op mijn schoot,en ik van schrik, sprong
recht, mijn bestek vloog in het rond en ik vloog naar buiten bijna in de armen van de maître d'Hotel die
net de hall binnenkwam. Ik zei zonder aarzelen en met vele gebaren
'Ou le chat sort ou nous sortons' (ofwel de kat buiten ofwel wij
gaan)
De man kwam terug met 4 obers en binnen begon de jacht op de
kat....terwijl ik buiten bevend stond te wachten.
Ik terug aan tafel en alles leek perfect alhoewel ik toch niet voor
100% gerust was. Maar tijdens het hoofdgerecht gebeurde het......want
ineens zag ik een ober vanonder een grote tafel kruipen en nog een
en zo ging het gans het restaurant rond. Met 5 man op jacht..... Men deed alle moeite om het
dier van onze tafel weg te houden en het te vangen.
Iedereen keek en niemand wist wat er gebeurde alleen 'ik'.
Een echt falwty towers tafereel.
Ik moet er nog altijd om lachen en dit na meer dan 20 jaar. Mijn
schrik om katten ben ik nog steeds niet kwijt sinds mijn kinderjaren.
En wie zegt er dat de klant geen koning(in) meer is ?

 

Anekdote ingestuurd door Joan op 04-10-03 (ID 116)