Op wandel in de bossen...

Een heertje ging op zek're dag eens wandelen door de bossen.
Hij zocht de stille paadjes op omzoomd door groene mossen.

Hij liep, dat hoorde eenmaal zo, als zoon van een notaris,
kaarsrecht en met een dikke stok, zo één die lekker zwaar is.

Een boer die 'n velo had gekocht wou zich in 't fietsen trainen.
'n Ritje door het stille bos is goed voor stijve benen.

Hij trapte als een dolle man en scheerde langs de bomen.
Maar 't heertje op dat stille pad kon hij niet ontkomen.

De botsing kwam lelijk aan, de stok was zelfs verdwenen.
De boer stond lijkbleek van de schrik te trillen op zijn benen.

Het heertje, boos en diep geschokt, deed 'n stapje achteruit.
Keek woedend op het boertje neer en schreeuwde toen heel luid:

"Zeg vent! Kan jij niet bellen als j'iemand op het bospad ziet?
"Na-na-natuurlijk kan ik bellen, maar fietsen kan ik niet."

 

Anekdote ingestuurd door Fanny Ansoms op 29-07-03 (ID 97)