Poëzie van de dag

Laarzen

't Verste dat ik teruggaan kan in mijn herinneringen,
de eerste beelden die ik ,toen kind, nog vind:
is dreunende kadans van laarzen in de wind
en fiere jonge mensen die over oorlog zingen.

De buren sluiten angstig de ramen en de deuren
en tellen de hoofden na van kind en vrouw en man.
Een eenzame schuift omziend waar hij vluchten kan,
langs huizen die naar dood en vreemde dingen geuren.

Maar 't went, als alles: het dreunen van motoren,
de harde vreemde taal, het schreeuwen van bevelen.
En lachende soldaten die appelen bedelen,
de stahlhelm in de nek, ik kan hun lach nog horen.

En langs diezelfde huizen, we schrijven vierenveertig,
keren ze weer ,in urenlange rijen, hun liederen verstomd.
Doodmoe, met roodomrande ogen, als bedelaars vermomd.
Hun arm of hoofden in verband: der Krieg war fertig!

GIVE