Poëzie van de dag

Van hier naar daar
dan weer naar ginder,
Zo snel, zo vlug,
en wip, ze zijn weer terug.

Hun huisje om de hoek
sinds lang niet meer bewoond,
is zonder veel omhaal
door ‘n echtpaar ingetroond.

Vraag niet naar hun naam
zelfs niet naar hun kleur.
Het gaat zo snel, is in
een vingerknip gebeurd.

Twee van de drie huisjes
zijn bewoond, en nesten
die vind je overal, goed verstopt
in bomen, hagen, struiken.

De mezen hebben hun hart verpand
aan woning nummer één.
Jaar na jaar, zijn ze er weer,
honkvast, keer op keer.

Ik ben wel blij
met dat kleine grut,
toch mis ik tot mijn spijt,
het winterkonink-paar
mijn solisten van weleer;
die ben ik kwijt.

Ik zie ze vliegen, af en aan
de toegewijde ouderparen.
Als de jongen straks
hun woonst verlaten,
begint het grote feest.

Zo bleef eens een heel nest
weken in de bomen stoeien.
Af en toe nog bedelend om
een hapje bij ma of pa, die
zich nog enige tijd bemoei(d)en.

Ria