Poëzie van de dag

De toren

er ligt mist over het land
en toch zie 'k in de verte de toren
omslingerd door een hand
van waterdamp uit 't noorden

ik voel me verwant aan dat gebouw
zijn duister verleden trekt me aan
de rotsige stenen kennen mijn berouw
over wandaden die ik er heb begaan

vochtig druipt het verleden langs de muren
weergalmend valt een druppel neer
net als toen, toen in die donkere uren
het schot viel uit het ontbrandend geweer

zijn zwarte bewoners fladderend in zwerm
vullen ook nu mijn hoofd met scherp gekrijs
ik sluit mijn ogen in de hoop dat een scherm
mij zal behoeden voor een kwalijke reis

de mist wordt steeds maar zwaarder
en brengt de toren dichterbij
nooit zag ik mijn wandaden klaarder
als nu, weerspiegeld op zijn stenenrij

natte koude omringt ons nu beiden
als een net dat aangespannen wordt
willoos schuurt mijn geest de stenen zijden
tot ik volledig word opgeslorpt

nu zit ik dit verhaal te schrijven
maar ik gebruik pen noch papier
ik dwaal door de toren met duizend verblijven
misschien zit ik naast jou, in plaats van hier


Rapke