Poëzie van de dag

De hoelahoep

"hey moeke kijk eens wat ik gekregen heb?
een hoelahoep" roept de oudste kleindochter
en samen met haar jonger nichtje stappen ze in het gras
moeke volgt en zegt zo fier " maar dat kon ik vroeger goed
wil ik jou eens tonen hoe het moet"
"ik kan het al een beetje hoor" zegt ze
maar na enkele pogingen geeft ze de hoepel toch aan mij
"nu mag jij het eens proberen, we doen het om de beurt
en we tellen wie het langst kan hoelahoepen"

het is zeker al vijftig jaar geleden dat ik nog gehoelahoept heb
toen ging het heel soepel, maar nu die verdomde hoepel
hij zakt steeds naar beneden en na enkele rondjes ligt hij al in het gras
"mijn beurt" wordt er geroepen, na enkele ijverige pogingen
lukt het haar al goed en de hoepel blijft rond haar lenig lijfje draaien
we blijven nog een poosje oefenen en na enkele verwoede pogingen...
van moeke opeens hup... de hoelahoep en ik blijven maar draaien
en draaien ik blijf maar tellen ik krijg het onder de knie
al had ik het liever op mijn heupen gekregen
want nu ligt hij terug op de grond

" nu mag ik en jij moet tellen moeke" zegt de jongste kleindochter van vier
ze gooit de hoepel rond
gauw tel ik één, twee, bij drie ligt hij op de grond
ik tel er nog een rondje bij en zeg haar dat is al flink,
ze wil het nog een keer proberen
maar de hoepel is véél te groot voor dat fijne lijfje
ze raapt de hoepel op en zegt dan pienter tegen mij
"ik wil het nog eens laten djaaien maaj we gaan ni meej tellen (haha)
en terwijl mijn patatjes stonden over te koken
werd mijn record toch wel eerlijk verbroken.

Neske