Poëzie van de dag

Allerheiligen

Een herfstdag als een andere
maar met een tikkeltje meer verdriet!
De hartenpijn die niemand ziet
ingesloten in het diepste van mijn ziel

Langzaam slenter ik langs de zerken
Aangelegd in mooie bloemenperken
Maar doodstil, alleen verstoort
door een pot chrysanten die zich
ergens in de aarde boort.

Ik kijk naar vele mensen,
die er nu even zijn.
Lachend en keuvelend,
hebben zij dan geen pijn?

ɦeacute;n maal per jaar
Is die massa daar.

Vele jonge mensen zijn mij al ontvallen
door ziekte of ongevallen.
Even sta je er bij stil
Het is dan even koud en kil

Jullie hoeven niet die ene dag naar die
laatste rustplaats te gaan.
Doe het ook op een andere dag
denk even na, hoe het zou zijn,
wanneer jij daar lag!

Jullie denken misschien, ik nog niet
Gelijk heb je, tot je ziet
Dat je beste maat een ongeluk had
Hij had dat ook ….niet verwacht!

Claire Vanfleteren