zondag en de zon scheen zo mooi, het was een uitnodiging om te wandelen,
maar ben gewoon in de tuin beetje rondgegaan, dan tasje binnen gedronken,
samen met zoon naar begraafplaats gereden, wilde niet dat ik de fiets nam,
omdat hij daar zelf ook wilde zijn, er was bijna niemand daar te zien,
ja onderwegen een paar wandelaars, en eigenlijk geen bekende gezichten,
daarna terug naar ons kot, daar is het misschien nog het veiligste,
alhoewel je weet nooit, zoon die gaat werken moet chauffeurs helpen vertrekken,
die materialen naar de winkels doen, dus hij komt in contact met mensen,
verder zie je echt niemand, hier is het een straat die verlaten is,
al wonen hier wel verschillende gezinnen, maar ze blijven braafjes in hun kot,
mijn dochters komen niet, die wonen te ver, schrik om gepakt te worden,
bellen doen ze wel, maar zoon neemt op, kan niet horen wat ze zeggen,
dus hou het vol ooit zal er wel een eind aan komen, en kunnen weer genieten,
aan allen nog vele groetjes van krakje,

ik hou van het leven, het is jou maar eenmaal gegeven.