de tijd van toen: 70 plussers - TE BEWAREN

awel sylvaintje, 'k zal er dan nog komen vertellen als ik weet dat ze welkom zijn ...

Je kent johan hé, heb je ontmoet op veertje haar trouw met falcon, wel je weet dat hij in afghanistan zat en misschien heb jij een antwoord waarom hij zo veranderd is sinds hij terug kwam...

Mijn dochter was op MSN met een vrouwelijke militaire die daar ook was zelfde periode als johan oktober-februari en zij zegt dat de militairen spreekverbod hebben zelfs tegen partners over wat ze er allemaal gezien hebben en dat het daarom kan zijn dat hij er een trauma aan over gehouden heeft?
Hij is me ineens heel erge verwijten beginnen maken, heel mijn familie verwijten dat papa rijk is enzo, misschien omdat hij ginder met die armoede in aanraking kwam?
Ik versta niet waarom wij opeens uiteen zijn in zo'n korte tijd! Die vrouwelijke militaire zei dat ik sociale dienst had moeten bellen en hij begeleiding moet krijgen?

Het probleem is gekend dat Militairen na zulke zendingen er een trauma van overhouden en dat er heel wat nevenefecten naar voor komen zoals echtscheidingen en zelfmoord.
Er is dringend noodzaak aan bijstand voor deze militairen wat zijzelf geheel niet realiseren.
Tevens het feit dat zij met niemand er kunnen over spreken is een groot probleem.
Ik heb gelijkaardige veschijnselen waargenomen bij dodelijke ongevallen van collega piloten in het verleden.

Toen ik bijna 18 jaar werdt mocht ik een wagen leenen van een der vrienden uit het wielrennen en reed ik voor de eeste maal met een HILMAN door Antwerpen Stad, ik had vroeger tijdens mijn verblijf bij mijn nonkel en tante in Frankrijk reeds wat leeren sturen in de bossen met een citroen en een kleine vrachtwagen.
In October 1954 vervoegde ik de Luchtmacht als kandidaat MP en tijdens de opleiding vroeg men wie er kon autorijden toen ik mijn hand opstak met gevolg ik werdt aangeduid naar de kursus motorijden met de BSA en leerde daar met sleuren, rijden en zelfs crossen, gezien dit snel verliep mocht ik ook nog het laatste deel van de kursus autorijden doen met een DODGE en bekwam een militair rijbewijs tot 3,5 TON
Gevolg later in de luchtmacht mochten we met ,een GMC en een BEDFORD rijden, en na een brommer en SAROLEA moto alvorens naar het buitenland te worden overgeplaatst bij de NATO
Tijdens ons verblijf als militair in Frankrijk kregen wij een SF rijbewijs en mocht met de Amerikaanse MP wagens rijden en kocht ik na een tijdje mijn eerste eigen wagen een tweedehands FORD ( ik was de 22e eigenaar), later wedt dit zelfs een AUSTIN-MARTIN en bij onze terugkeer in Belgie een VW waarna ik steeds kleine wagens heb gekocht, maar toch regelmatig met grote wagens kon rijden in de depanage bij het zweefvliegers op te halen met een lange speciale aanhangwagen
Later in BELGIE kreeg ik een RIJBEWIJS gewoon op een verklaring dat ik de wegcode kende en kon autorijden.
Zo verliep dat vroeger.
Waren wij zo handig en slim, natuurlijk heeft het verkeer van toen en heden geen vergelijk hoor, de maximaal snelheid die ik kon halen was rond de 90 KM/U met volle gas te geven !!!

DAT WAS DE TIJD VAN TOEN ????

In 1954 toen ik afzwaaide als chauffeur van een Willy's jeep
en camion Ford F 6 vond mijn broer het moment om een auto te kopen, het werd immers te gevaarlijk om met paard en kar naar de Brusselse markt te rijden.
In brussel waren er veilinghuizen waar men tweedehands auto's verkocht.
Deze stonden opgesteld in een garage waar er iedere week een verkoop per opbod doorging, zo was mijn broers oog gevallen op een wagentje waar reeds twee weken na elkaar niemand op geboden had, het reglement was, bij de 3e tekoopstelling wordt hij verkocht aan de inzet prijs, zo kwamen we in 't bezit van een camionette Renault Juvaquatre
voor de prijs van 6.000 fr. Zo zijn we dan met onze aanwinst naar huis gereden zonder nummerplaat of verzekering( toen kon dat nog??)
Mijn leven rikerende heb ik hem dan wat stuurvaardigheid bij gebracht, maar dat wagentje was zó versleten dat er bij de minste helling moest overgeschakeld worden naar eerste.
Onze oudste ging dan naar de avondschool" mechaniek" en na een paar maanden haalden we de motor er uit om nieuwe "pistons" te steken.
Toen was het een echte race-wagen geworden, we haalden zelfs 100 km per uur. In 1957 toen mijn broer het niet meer zag zitten om het land- tuinbouwbedrijf voort te zetten gaf ik mijn kleermakersberoep op om
ons boerderijken over te schakelen op tuinbouw en fruitteeld.
Toen kocht ik me in dat zelfde veilinghuis een grotere bestelwagen,
een Austin 500 kg, maar na een paar jaar bleek deze ook te klein en
kocht mijne eerste nieuwe camionette, een Ford- Thames met overname
van mijn oude wagen, sedert heb ik verschillende auto's gehad, grote en kleine,om nu met een Opel-meriva te rijden.
Dit is zowat mijn auto ervaren.

dat geluid van een DODGE blijft toch speciaal hé

Als ik nadenk,... ik ben begonnen met een R15, 10 maanden mee gereden en rijp voor de sloop, klapband mee gehad en ik reed pas 2 10 maand, das kunnen hé niets gebeurd, netjes aan de kant kunnen zetten en ik reed toch 70.

Mijn 2 de was een opel kadetje, nog met zo'n heeeeeele lange vitesse stok. Da beestje was 12 jaar toen ik het kocht en had iemand altijd gazetteronde mee gedaan, dus dat was een heeeeel luie wagen. Nog 2 jaar mee gereden en dan een Opel Ascona gekocht, daarna een Opel Astra Break, daarna mijn Citroëntje Saxo dat ik dit jaar inruilde voor mijn vriend zijn Pick Up Sann Yong en waarvan ik nu hevige spijt heb nu we pas uiteen zijn
Maar geen geklaag ik rijd gratis met het openbaar vervoer als personeelslid.

Zo sylvaintje da was eens geen oorlogsverhaal en bedankt voor je uitleg bij mijn vraag hierboven. Je voelt wel dat ik ermee bezig ben

hierbij een foto genomen op 26-7-08 om 20uur
waar ik de hooiwerkzaamheden deed zoals in de jaren 50

Het hooien,

In mijn jeugd waren er nog geen maaimachines en moest alles met de hand gebeuren.
Wanneer het gras rijp geworden was werd alles in gereedheid gebracht om bij goede weersvooruitzichten aan de slag te gaan. De zeis moest klaargemaakt worden, met hamer met platte kant werd er op een metalen voet juist op de snede geklopt zodat er een snede opzat lijk een scheermes, dit was millimeterwerk en nam wel een paar uur in beslag. Het maaien zelf was zeer zwaar werk, het gebeurde met een lenden-zwaai waarbij het gras juist boven de grond afgesneden werd, gewoonlijk deed men dat in percelen, moest het weer maar eens omslagen dan was alle winterdierenvoer toch niet verloren, na een dagje moest het gras een eerste keer gekeerd worden, hierbij wed met de riek een opwaartse beweging gemaakt waarbij het gras luchtig neerkwam,
zo konden wind en warmte beter hun werk doen Dit werd zo’n twee tot driemaal per dag herhaald, ’s avonds werd het op rijen gelegd om het drogende gras maar niet natter te laten maken door de douw
De volgende dag na het opdrogen van het douwvocht weer met die opwaartse beweging het hooi weer de lucht in gesmeten, de derde dag was het hooi bijna droog
En werd het op “ hoppers” gestapeld, kwestie van het nog wat te laten uitzweten.
Na een tijdje haalde men het naar huis en werd op de hooizolder gestoken.
In die tijd gingen er wel eens schuren in de vlam oorzaak van zelfontbranding .
Later ging dat wel wat eenvoudiger, het gras werd met een maaimachine afgereden en met een hooikeerder werd het hooi opengesmeten en op regels gelegd.
Dan kwam de loonwerker om”botten“ te persen., toen waren het nog balen van
om en bij de 20 kg.en werden met de riek op de kar geladen.
Als ik de boeren van nu bezig zie dan denk ik ; waar is de tijd naartoe toen alles nog met de hand gebeurde.

Deze foto om de struktuur van de stelling te laten zien waar het hooi op gestapeld werd.

Van mijn jeugd herinner ik mij nog de geur van vlas. Ik woonde tot mijn 11 jaar in Ooigem, de streek van de vlasboeren. Onze buurman was een vlasboer en wij woonden in zijn vroegere boerderij, als kind was dit heel interessant, veel koterijen en een enorme tuin waar mijn pa prei en sla en wortelen en selder en boontjes en... vanalles stond er....

We mochten als kind meehelpen met het vlas samen te binden en die bolletjes waren lekker, kiloos heb ik er gegeten en da rook zo lekker dat vlas.

We hebben toen eens een put gegraven, mijn broers en ik ... en opeens vonden we plastiek, een heel groot stuk plastiek ... wij verder graven en trekken aan dat plastiek .... bleek er een heel zwijn in begraven te zitten ons ma kwaad natuurlijk, vuile jongs da jullie zijn

We hadden ook een haan toen! Ik weet nog goed dat ons pa en ma altijd zeiden, die stomme haan kan het uurwerk nie lezen zeker ... die kraaide s nachts om 2u en die bleef kraaien tot het licht werd en dan zweeg ze
Dus die haan moest weg! We hadden toen als overburen een raar ménage, da waren precies zigeuners, alleszins raar volk... die oudste zoon ging die haan wel de kop afdoen als hij ze daarna mocht opeten!! Mijn ouders allang blij dat iemand da wou doen, dus zogezegd zo gedaan...
Die zoon legt die haan klaar om de kop af te kappen .... maar in plaats van die kop, kapte die in zijn eigen hand

We hadden toen ook konijnen, een stuk of 60. 't is niet voor niks het spreekwoord "kweken als de keuns"...Konijn dat wij gegeten hebben als we klein waren
Er kwam een oud vrouwtje, Lisa, die keuns dooddoen en wij elke keer wenen tranen met tuiten...tot op een keer die vrouw de moer doodgedaan had per ongeluk. 't was gedaan met konijnen kweken.
We hadden dan een heel klein konijntje, ons flappy en dat ging dood na een paar weken ocharme, en mijn pa heeft ons flappy dan begraven...
We hadden wel gezien waar hij het begraven had en hebben het stiekem weer uitgegraven en ons ma zei ineens "wat stinkt er hier toch zo?" Acht dagen hebben we nog met ons flappy gespeeld zonder dat ze 't wisten.

Ik mag eigenlijk wel zeggen dat ik een heel fijne jeugd gehad heb zolang we daar woonden.
In 1971 zijn we naar de kust verhuisd. Naar Lombardsijde. De mooiste herinneringen heb ik van de tijd in Ooigem.

Wel motte, dat is nu nekeer vertellen zie.
proficiat en doe zo voort.
Jadi, ge hebt gelijk hoor, de oppers waren zonder stelling.
hetgeen ik gezet heb zijn ruiters, die werden later gebruikt

Die kleine, da benne kik



De oogst,

Met veel verwachting werd er uitgekeken naar de oogst, er hing immers een gans jaar eten aan vast, wanneer door aanhoudende regen het graan in de stuiken (schoven) niet kon opdrogen begon het te schieten (kiemen), dit gaf plakkerig brood en zou eigenlijk als dierenvoer moeten verbruikt worden maar daarom was het graan te schaars .
Begin Augustus , wanneer de wind uit het oosten of zuidoosten kwam kon men beginnen pikken, gewoonlijk had men dan een periode met vast en droog weder.
Grote boeren hadden toen al een pikbinder, dit was een machine door twee paarden getrokken waarbij gemaaid en gebonden werd, kleine boeren moesten het anders aanpakken, begin van de oorlog konden we ons een maaimachine kopen getrokken door één paard dit diende om gras te maaien en mits een aanpassing ook voor graan,
hier moesten de bussels nog met de hand gebonden worden.
Het in schoven zetten was werk voor het vrouwvolk, met hulp van de kinderen..
Geen graantje mocht verloren gaan, na het in schoven zetten moest het ganse veld opgeharkt worden, dit was ook een werktuig met houten tanden en +- 1,50 breed
daarna moest gans het veld nog eens overlopen worden om toevallig ontsnapte haren te verzamelen., dit was dan kippenvoer.
Over het met de hand “ pikken” valt er ook nog wel iets te vertellen, ik heb het nooit moeten doen maar het zit me nog goed in het geheugen.
Voor dag en dauw was vader al naar het veld terwijl moeder gemolken en de beesten gevoederd had, had grootmoeder ons reeds uit ons bed gehaald, rond negen uur ging moeder met enkele van de kinderen nieuwe mondvoorraad aanbrengen, dit bestond uit een mand met boterhammen met gekookte eieren of droge hesp, de pot met koffie werd gedragen met een koord geknoopt aan den“aas”en den” toot”. Natuurlijk mocht de pot lambik ook niet ontbreken, dit was een stenen kruik van 2 liter die zorgvuldig onder de bladeren in een naburig bietenveld gestopt werd, kwestie van fris te blijven.
Nu kon het binden en stuiken beginnen, tegen de middag , wanneer de zon boven onze kop stond gingen we naar huis, grootmoeder die thuisgebleven was met de kleinsten had het eten klaargemaakt en tot 4 uur werd er gerust.
Wanneer de grootste hitte gepasseerd was kon men aan een tweede” poos” beginnen
nu dikwijls geholpen door een paar buren die na hun dagtaak nog een centje met een “potteken lambik” kwamen bijverdienen.
Wij, de drie kleinsten, moesten rond 7 uur ons bed in, neen niet om te slapen maar kussengevecht te houden en grootmoeder ook een paar uur rust te gunnen.
Ja, die tijd komt nooit meer terug.

Tijdens het kijken naar de opening van de O.S op de TV deze namoddag kwam mij nog een verhaal van toen in gedachte.

Op een bepaald ogenblik in 1960 werdt ik benadert om met een vliegtuig een DO27 om tijdens een Internarionale wedstrijd van vrije val op een Frans vliegveld om parachutisten in vrije val te droppen.

Ik werdt toegewezn aan de Rusische ploeg welk niet over een eigen vliegtuig beschikte maar wel over twee piloten en zeven parachutisten.

Er werdt dus afgzsproken dat ik elke vlucht zou uitvoeren met een der Rusische piloten aan boord en vier para's.

Bij de eerste sprong verlieten slechts drie para het vliegtuig.

Alhoewel de piloot vloeiend engels sprak kreeg ik in vlucht weinig reactie tot ik begreep dat de vierde man eigenlijk steeds bij ons bleef om onze gesprekken te beluisteren gezien hij een lid was van de communistische partij.

Ik bemerkte al snel dat hij al onze gesprekken met zijn headset onze gzspreken volgde ook tegen de wens van de begeleidende Rusische piloot en zodoende had ik snel een systeem ontwikkeld waar ik met de collega piloot kon spreken zonder dat ons luisterend oor deze gesprekken kon beluisteren.

Beide piloten waren Rusische militaire piloten en tijdens de vele sprongen ontwikkelde zich intresante gespreken over het vliegen en werden er persoonlijke gegeven uitgewisseld zonder dat onze commisaris daar iets kon van vernemen.

Tijdens deze gespreken spraken wij ook af om later per brief contact te houden via een tussenpersoon in Praag.

Nadien wisselde wij informatie over het vliegen als sport maar nimmer over de politieke of militaire informatie via onze contactman.

Het was intresant te zien dat via de sport er zich over idiologien en politiek vriendschappen kunnen ontwikkelen over deze grenzen heen.

Tot mijn spijt zijn wij tijdens het verdwijnen van de muur ons contactpersoon verloren en hebben we geen kennis van elkaars adres of zelfs elkaar naams en is het contact nu geheel verbroken.

Mijn inziens kan SPORT zoals bij de huidige O.S de toenadering tussen het WESTEN en CHINA in de toekomst verbeteren

In het verleden was ik ook via IAOPA WORLD ASSEMBLY ook betrokken bij de ontsluiting van ZUID-AFRIKA en de doorbraak van DE APARTHEIDSPOLITIEK

Wilgen,
Mijn buurman vond dat er als afsluiting tegen de beek een rij knotwilgen moest komen en ja , vorige winter geplant en nu zien ze er al mooi uit.
Hij heeft liever een paar ponys op de wei dan een groente- of bloementuin, dat jong volk maakt zich niet graag meer vuil en daarbij
ge wordt daar toch zó moe van.
Zijn enige zwaar werk dat hij te doen heeft is zijn gazon afrijden met een zitmaaier.
Binnen enkele jaren zal hij maar pas ondervinden wat het is wilgen te knotten.
Toen ik stopte als kleermaker was mijn eerste werk, patatten de “kiesten” afdoen,
Al moet ik zeggen ’t was een goede beproeving van mijn overtuiging om boer te worden, ja acht dagen lang, van “s morgens tot ’s avonds, echt dat viel niet mee.
Toen was er nog geen kiemremmer, een poeder met als actieve stof
IPC en CIPC beter gekend als “ patattepoeier”(isopropyl-phenil-carbamaat en cloor isopropyl-phenil-carbamaat
Mijn tweede job was wilgen knotten.
Wij hadden een weide tussen twee beken met zomaar twee keer 40 wilgen, volgens mijn vader werk voor ten minste veertien dagen , ik zou eens laten zien wat ik in mijn marge had, toen ik tegen de middag thuis kwam was mij vader nieuwsgierig, hoe heeft het gegaan menneken?, ik heb er al drie gedaan man ! ! da kan niet, da wil ik seffens nekeer zien zie.. Natuurlijk moest ik alles herbeginnen, ik had met kapstokken gekapt en dat kon nu eenmaal niet, alles moest schoon in een knots gekapt worden.
Ja ‘k heb er 14 dagen aan gekapt, het bijl dat vlijmscherp was begon op ’t laats wel zwaar te wegen enn.. handen vol blaren.! !. Zo heb ik dan mijn proef van hardwerken en met volharding afgelegd.
Later, toen ik zelf baas was deed ik het met de motorzaag, dit geeft wel geen gladde knots maar het doel is wel dat de te zwarte spillen er uit moesten om na enkele jaren dit werk te herbeginnen.
Later kreeg ik er de wilgen van mijn schoonvader bij, hier zat ik gevangen in een boom, met een ladder was ik in de wilg gekropen en toen de laatste spil afgezaagd werd viel die op de ladder en ik zat gevangen, van schoonvader of schoonmoeder niets te bespeuren, wat nu , te hoog en te gevaarlijk om er af te springen en blijven zitten tot er hulp opdaagde leek mij ook niet de oplossing.
Mijn “overall” ( sale au pet) zou de redding brengen, de mouwen aan een uitstekende knots gebonden en mij langzaam laten naar beneden zakken, zo had ik dan mijzelf bevrijdt uit deze netelige positie…