de tijd van toen: 70 plussers - TE BEWAREN

Nee knorretje, we zijn u niet vergeten maar we wachten nog altijd op
een " vertelselken" van u.

Vogels vangen,

Ik weet het, dit zal niet in goede aarde vallen bij de vogelbeschermers maar
wij komen daarom ook uit gans andere tijd
Beschermde vogels bestonden er dan ook nog niet, de natuur hersteld immers zichzelf.
Hoe het nu gesteld is met de zogenaamde vogelbescherming is werkelijk alarmerend.
De eksters en de kraaien worden een echt schrikbewind voor de kleinere vogels,
Neen, het zijn niet de landbouwers die de oorzaak zijn van de achteruitgang van het zangvogelbestand
Het is zelfs hemeltergend hoe deze diertjes opgejaagd worden en de eieren in hun nesten geroofd worden.
ja zelfs de meeuwen beginnen zich meester te maken van andere vogels hun territorium.
De bosduiven worden een echte ramp voor de land- en tuinbouw, en zo kan ik maar doorgaan.
Vogels vangen,
Ja, onder de oorlog was het vlees zomaar niet te verkrijgen zonder zegels, en dit was dan ook het absoluut minimum om in leven te blijven, op de zwarte markt waren het dan ook woekerprijzen en niet iedereen kon zich dat permitteren, om die schaarste wat aan te vullen werden er buiten het kweken van kippen en konijnen,vogels gevangen.
De mussen waren een gemakkelijke prooi, in een ankergat of op een gemakkelijk te bereiken plaats.
De eksternesten in de hoge populieren waren ook niet veilig, met een koord om de voeten werd er
met gemak op deze bomen met rechte stam geklommen.
De lijsters en kamlijsters hun nest stond gewoonlijk hoog genoeg om er van op grond niet aan te kunnen.
Dus moest er iemand laddertje staan, en het was over ’t algemeen een erecode om te wachten tot ze “ vluggetig”
( klaar om uit te vliegen) waren.
De kleine vogeltjes werden met rust gelaten, zij waren het immers die het ”venijn” moesten opruimen.
Het vangen was gewoonlijk een winterse bezigheid.
Het meest gebruikte was het “ musijzer”, deze klem werd verborgen opgesteld onder wat bladeren of
een laagje sneeuw met een graantje of korstje brood als lokaas, het was zelfs toegestaan om onze ijzers
in de tuin naast de speelplaats op te stellen.
Daarnaast konden we een bak of een kader met fijne kippendraad met een stokje eronder opstellen,
natuurlijk werd er wat kippenvoer gegooid en met een koord werd er van op een afstand gewacht tot er
een aantal mussen of merels onderzaten en op het gepaste ogenblik werd met een koord het stokje weggetrokken
En… wie kon er niet de “teerstek”, dit was een graanhalm met een knoop erin, wanneer er aan de korenaar gepikt werd
sloeg het andere eind op de vleugels en konden ze niet meer vliegen.
Hoe teer gemaakt werd? …. Laat lijnolie op kookpunt komen, steek het in brand en laat het opbranden
De plakkerige smurrie die overblijft is …teer.
Na de oorlog, toen we weer met een wapen mocht buitenkomen schoot vader soms met een patroon waar het zaad
uitgehaald was en vervangen door droog zand in een kudde mussen, dan was het van lopen want zij die juist maar verdoofd waren maakten zich vlug uit de voeten of vleugels, eens kon ik er 27 in een schot oprapen.
Weet ge een musje is wel lekker, men kan het bijna met de beentjes bij opeten.

Vruchteloos wachtte ik op een een inzending van een onzer lezers.
Anders, ik heb nog geen last van heheugenverlies, dus er komt nog wat.

Met de fiets naar Lourdes
1955, enkele maanden na mijn legerdienst had ik het in mijn kop gekregen per fiets naar Lourdes te rijden, ik had immers met mijn sigarettenverkoop in Duitsland een nieuwe fiets met sturmay versnelling en kilometerteller kunnen kopen voor de prijs van 3.750 fr.
Niet zo eenvoudig was het de ouders van mijn vrienden te overtuigen.
Eindelijk waren we met drie om te vertrekken voor een tocht van 2.400km.
Mil van de melkboer wou coureur worden en had al een soort koersfiets gekregen
Rie van sussen toep reed met de fiets van zijn vader met een toeristen stuur er op.
Ja we konden vertrekken maar bewuste dag lag ik ‘s morgens met 40° koorts in bed
Met wat oplapwerk konden we toch na de middag vertrekken, ver waren we nog niet geraakt, mijn benen wilden niet mee, ergens aan de grens konden we in een schuur slapen.
Daar ik de leider (lijder) was droeg ik de drie-personen-tent (4 kilo) plus de dubbele zakken achter op de bagagedrager, Rie had ook dubbele zakken maar Mil met zijn koersfiets had
geen bagagedrager dus hing er een zak aan zijn zadel met het hoognodige er in.
Ja, we dachten dat we ingeoefend waren maar +- 200 km per dag is wel veel.
En toch moesten we die afstand aanhouden, de twee vrienden hadden maar 14 dagen verlof.
Bij het binnen rijden van Senlis hadden we onze eerste tegenslag, bij de afdaling tegen wel 70 per uur kon Mil zijn stuur niet meer houden, bij het nakijken wat er zou kunnen mankeren kwam er iemand bijstaan en die ontdekte vlug de kaderbreuk van Mil zijne fiets.
Hij stelde ons gerust, hij werkte in een fietsfabriek en dat zou wel in orde komen, haal uw fiets uit elkaar en we zien mekaar morgen om acht uur hier op dezelfde plaats.
Waar we geslapen hebben weet ik niet meer maar we hadden een briefje van de pastoor waarin stond dat we op weg waren naar Lourdes en dat we te vertrouwen waren en dit bevestigd met de stempel van de parochie, zo zijn we wel aan onze meeste slaapplaatsen gekomen.
acht uur, wij waren er en hij ook, en samen trokken we het stadje door. De Fransman aan ’t expliqueren en Mil altijd maar “ oui oui oui”, toen die de fabriek introk vroeg Mil; wadéét em gezéét?
Ja, ons Frans was ook niet veel zulle, na een paar uur kwam hij buiten met een splinternieuwe buis in het kader, na vragen hoeveel en bedankt konden we de fiets weer monteren en weer op weg naar het onbekende, was dit oponthoud een verloren tijd, voor mij was het een geluk,
Ik had namelijk van bij het vertrek nog bijna niets kunnen eten, die middag hadden we worst gekocht en een meter brood, dit smaakte me en die paar uurtjes rust hebben me er door geholpen. Na een paar dagen kwamen we in de bergen en hier stelde ik vast dat ik nog niet helemaal in orde was, de andere twee stonden op de top al 20 minuten te wachten.
Misschien zagen we er uit als sukkelaars, we gingen bij de boeren brood, eieren of melk vragen en kregen het dikwijls gratis, nee, van toeristen was er toen nog geen sprake !
Honger hebben we niet geleden, we hadden nestcafé en chickensoep mee, brood kon men overal kopen behalve op maandag en ons vuurtje deed goede dienst, behalve de eerste keer dat er moest bijgetankt worden, Rie had opdracht gekregen te zorgen voor een liter gezuiverde naphte, maar de apotheker zei dat het niet kon en had brandalcohol meegegeven, dan zijn we maar in een benzinestation een liter gaan tanken, ja, met wat meer rook brandde die ook.
Ondertussen waren we reeds dieper naar het zuiden afgezakt en werd het alsmaar warmer.
Vlug ontdekten we ook dat we beterkoop een fles wijn dronken dan ieder een pintje bier.
In ieder dorp stond er ook een openbare pomp, dit was ook de plaats voor ons kattenwasje.
En of we beziens hadden toen we op het dorpsplein onder de platanenbomen ons middagmaal aan ’t berijden waren, gewoonlijk kochten we verse worsten, dit was het enige vlees dat in ons budget lag, ge moet weten, we moesten die veertien dagen doorkomen met ieder 1000fr, al had ik in ceintuur van mijn broek nog een reserve ingenaaid.

Volgende keer het vervolg van onze survival.

Naar Lourdes heen en terug,
Vorige keer ben ik gestopt met temperaturen van +- 30°
Ja, we hadden onze dagelijkse 200 km aan te houden, we moesten immers op tijd terug zijn maar die warmte begon echt zwaar te wegen, zo lagen we in ons tentje proberen te slapen maar Mil die in het midden lag was aan’t janken en klagen zodat ik mijn pillicht aan stak en wat zag ik, zijn billen waren precies een gebakken biefstuk waar het water zo in lijntjes zijn naar beneden droop,’s anderendaags bij de apotheker vernamen we dat het een 2e graad zonnebrand was, stoppen, neen, doorbijten.
Rie riskeerde het niet zijne schort aan te doen hij bleef ondanks de warmte met zijn lange broek rijden. Die dag werd het rond het middaguur werkelijk te heet, zodat we ons ergens te slapen legden in de schaduw van enkele bomen, waren we zo moe ik weet het niet maar ’t was al vijf uur eer we wakker werden, ja nu moesten we onze schade inhalen, er moest nog 100 km gebold worden, vlug wat gegeten en op weg.
Nu was het minstens aangenaam bollen, spijtig waren de winkels al dicht eer we in het volgende dorp aankwamen maar ja we hadden nog een korst brood steken en morgen kunnen we nieuwe voorraad opdoen.
Zo rond elf uur hielden we het voor bekeken we zouden ons tentje rechtzetten maar we waren in de streek van de eindeloze graanvelden, hier was er al gemaaid en de bussels stonden in schoven te drogen, neen vandaag geen tent, we kruipen in een schoof en dat lijkt ook wel een huisje, wij rolden ons in een deken en kou zullen we ook wel niet hebben. De dageraad was nog maar begonnen toen Rie aan mijn deur stond, zeg joeng, ik ben kletsnat en bibber van de kou, maar ’t is nog geen vijf uur jong, ondertussen was Mil er ook komen bijstaan en ja ik voelde ook dat het vocht van de dauw alles nat gemaakt had zodat er ons niets anders opzat dan ons al fietsend te verwarmen.
Toen we in het eerste dorp aankwamen leek iedereen nog te slapen, dan maar verder zonder eten, zo rond negen uur werd men toch stilaan wakker maar waren vergeten dat het maandag was en de bakkers waren dicht, in een kruidenierszaak kon men echter geen brood kopen, dan maar enkele koeken dat stilt de honger ook wel.
Rond de middag zouden we een volle diner maken, chicken soep uit een pakje was geen probleem onder de baan waren we een patattenveld tegengekomen en hadden onze voorraad ingedaan, onze worsten haalden we bij de beenhouwer, het dessert was fruit van ergens onderweg, de pruimen en perziken waren immers rijp.
Ik zie ons nog op dat dorpsplein met een ganse bende jeugd rond ons, de volwassenen bleven wat op afstand tot ze vernamen dat we helemaal van uit Belgie kwamen en dat we op weg waren naar Lourdes, ja sommigen vroegen zelfs om een gebedje voor hen te doen. Zo bolden we dagelijks ons acht à tien uur, veel tijd om wat dan ook te gaan bezoeken hadden we niet maar wanneer we een riviertje of een vijver zagen was het
‘ stop’ hier konden we ons eens goed opfrissen en een wasje doen, we hadden maar één onderbroek een hemdje in reserve mee.
Op een avond kwamen we in het dorp Roche-fort en ons eerste werk was vragen waar de pastoor ergens woonde, na enkele malen gebeld te hebben kwam er een kop door de venster roepen of we wisten welk uur het was, na ons relaas verwees hij ons naar een nummer in dezelfde straat, daar werden we ontvangen door een vriendelijke vrouw, Doris Day die als poster op mijn kamer hing was er maar een afgietsel van.
Toen ze ons verhaal hoorde mochten we bij aan ’t tafel zitten, daarrna ging ze met ons naar een gebouw met wel twintig bedden, dit was een opvang voor daklozen.
Na een grote” merci madamme” bleven we alleen achter met een oud-strijder uit de oorlog 14-18 en die maar vertellen van Les Flandres waar hij nog gevochten had.
Dit was de eerste keer dat we in een bed sliepen en of we geslapen hebben, de volgende morgen hadden we lopend water op de kamer,
" Wat een luxe".
Hoe vlug men een clochards leven gewoon wordt.
volgende keer het vervolg.

Beste Jeronimo,
Beste pluszeventigers,
Jeronimo gij geeft het niet op om ons geheugen wat op te krikken, en gelukkig maar, want wij, oud-maar-nog-kras, wij hebben dat nodig, want we hebben een steuntje nodig. We zouden allemaal toch zo graag iets vertellen van hoe het vroeger was, maar ondertussen begint het geheugen gaten te vertonen, dingen van TOEN vervagen, maar soms komen er toch nog wat flarden zichtbaar, geholpen door de verhalen van Jeronimo en anderen. Bedankt daarvoor.
Zelf ben ik van 1927, in mijn 82ste jaar dus, en ik zou graag heel wat dingen van TOEN kwijt willen. Eigenlijk zit ik van in december, mijn verhalen zijn echter maar man-bijt-hond dingen, minder "intresante" verhalen, zoals gij dat heette. Ik heb ze eens opnieuw gelezen, die voor mij toch interessante verhalen of woordjes van ch, Victorina, Opa Kolat, Tilan,Maltezer, bertje, Pluk, Fikske, Aat van Zwabberdam (de naam alleen al), Wout, Alfons, en wie weet ik nog allemaal die ik vergeten heb te noteren. Zijn ze plots verdwenen sinds december-januari?? ZIJN JULLIE DAAR NOG??? Laat het eens weten, aub.
Voor ons, mensen van +75 en zeker die van +80: laat ons eerlijk zijn: veel tijd om wat te vertellen van TOEN, voor dat ze heelemaal in het duister van de tijd verdwijnen is er eigenlijk niet meer: we mogen van geluk spreken dat het seniorennet en Geronimo er nog is en ons een kans geven, en dat wij toch nog met de computer overweg kunnen.
Zelf heb ik heel wat dingen idie ik graag kwijt zou doen, dingetjes van in de jaren 30; en ik was 13 jaar in 1940, en over de tijd van de oorlog heb ik ook wel wat smeuige verhaaltjes. Wie weet misschien zijn er wel JAWADDE's bij.
Ik kom morgen terug, want ik ga slapen? Dag allemaal.
Mijn gedacht. [/b][/i]

Amadee,

Wat ben ik blij een woordje van " een stille lezer" te horen.
Waar de anderen zitten? wel, ik denk dat men uitverteld is
of toch niet en wachten ze tot de avonden wat langer worden.
en zijn ze hun gedachten aan 't ordenen om terug te herbeginnen.
Ook moet je weten dat opa kolat reeds een tijdje overleden is en vorige week was er een overlijdens bericht van zijn weduwe.
Ik was eens gaan neuzen op een ander verhalen site maar men let er meer op de zinsbouw en taalfouten dan op het verhaal zelf.
Dus amadee, zie niet op een fout of hoe het verhaal in elkaar steekt
Onze vele lezers verwachten wel eens "ander bloed". en......van uwe
ouderdom zijn er niet veel die met een computer over de baan kunnen
en gij hebt het meegemaakt als jongeling terwijl ik nog een kind was.

Moe maar voldaan bereikten we Lourdes

Onze heenrit begon af te korten, geluk dat het einde in ’t zicht kwam want het begon echt zwaar te worden, Rie zijn achterwerk was één open wond geworden zodat hij ’s morgens een tijdje nodig had om te kunnen zitten, Mil zijne biefstuk was al aan ’t genezen door toedoen van een zalfje van bij de apotheker, juist dat ‘s morgens die wonden weer opengetrokken werden, zo stonden we ergens in Bordeaux en de twee
“ gehandicapten” kregen de kans om autostop te doen, een bestelwagen wou hen tot Tarbes meenemen, ik begreep hen, ze waren nog jong.
Neen; ik ga niet mee, laten we afspreken bij de politie in Lourdes, ik wil tot de laatste kilometer rijden. Ze durfden het niet aan om alleen hun plan te trekken en zo bleven we nog altijd bij elkaar, later waren ze heel fier dat ze het niet opgegeven hadden.
In Lourdes aangekomen gingen we naar een hotel ons aangewezen door onze pastoor,
Hij richtte een jaarlijkse bedevaart in en zodoende kon hij telkens gratis mee, onze fietsen vonden een plaatsje in de kelder en werden door vriendelijk meisje naar onze kamer gebracht, een dubbele kamer met twee bedden en bad met w c, hier zouden we
twee nachten verblijven, vóór het eten namen we deel aan de kaarsjes processie,
‘s avonds bij het binnen komen in de eetzaal hoorden we langs alle kanten Vlaams spreken, we zaten er samen met een bedevaart uit Limburg en het verbond van onderwijzers.
Wat werden we geprezen voor onze prestatie, we werden werkelijk op de handen gedragen en van alle kanten kwam er eten op onze tafel, ze vonden het zó tof ons te zien eten nochtans zaten we aan een tafel van vier en werd er ook geserveerd voor vier maar we waren werkelijk onverzadigbaar.Na ons overvloedig avondmaal kropen we ons bedje in na eerst aan de receptie gevraagd te hebben ons te wekken om 7 uur.
We hadden ons namelijk zl ingeschreven voor een autocar uitstap naar de cirque de Gavernie en de pont d’ Espagne. Rond de middag waren we terug en restte er ons de tijd over om de Tour Mallet te gaan verkennen.
’s Avonds weer na de kaarsjes processie en na een verfrissend bad trokken we eetzaal binnen , we zouden er een feest van maken met een fles wijn, als tussengerecht kregen we iets dat op een spons leek, na het bekeuren kwamen we tot de vaststelling, dat kan niets anders zijn dan uier, ge had die borden moeten zien opzij schuiven, neen alles maar toch geen uier.! ! en weer kregen we van alle kanten hun dessert aangeboden.
Met een applaus verlieten we de eetzaal, morgen vatten we immers de terugtocht aan.
Aan de receptie kregen we een rekening aangeboden van 1800 B F, we zullen het bij de terugtocht moeten zuinig aan boord leggen en indien nodig gaan we op bedeltocht.
Vervolg volgd

@jeronimo.
Proficiat, mooi verhaal van je moedige fietstocht door het warmste deel van Frankrijk naar Lourdes. Ik heb er echt van genotenen zal ook van het vervolg genieten. Zeker weten.
Aan amadee zou ik willen zeggen dat hij niet beschroomd moet zijn om zijn "smeuïge" verhalen te vertellen want dat roept dan bij ons ook weer herinneringen op; Taalfouten? Ach wat maakt het uit? De inhoud is belanrijk.
Zoals je ziet ik ben er ook nog. Ik heb nog wel wat te vertellen maar het vlot niet voor het ogenblik. Ik hoop dat ik het binnenkort kan loslaten. Veel groetjes aan al de 70 ++ aan de toog in het Seniorennet café. Onze generatie heeft het een en ander meegemaakt en veel veranderngen moeten bijbenen op technisch vlak vooral. De tijd dat wij blootsvoets door het warme, mulle" losse Kempische zand naar huis stroefelden. Karren en paarden zich vastreden in de winterse modder..... Tot Amadee die op zijn 82 ste. jaar nog aan de computer zit. Chapeau zeg ik.en laat de beest maar los Amadee wij zullen van je verhalen smullen.

hé jeronimo,

Wat ben ik blij een woordje van " een stille lezer" te horen.
Waar de anderen zitten? wel, ik denk dat men uitverteld is

ik zit 5 dagen met een puppy franse bulldog en morgen terug werken, dan moet ze de eerste keer alleen thuis zijn ... ik hou mijn hart al vast, moet werkelijk alles omhoog zetten, ze is op ontdekkingsreis



die draad die je ziet lopen in de rechterbovenhoek is haar favoriet, dus zal elke morgen internet afzetten, die draad oprollen ....mijn dvd's van onder de pc heb ik al in de kast geborgen ... hopelijk heb ik nog een treffelijke zetel als ik morgenavond thuiskom

Dochter en schone zoon hebben ondertussen hun rijbewijs en vragen mama om bij de eerste toertjes eens mee te rijden, van namiddag naar mijn ouders oostduinkerke en dan moeten ze het zelf doen ...
Ik had niemand bij me op mijn eerste rit en al direct 40 minuten file, was in juli 1979 een hete julimaand herinner ik me!
Vlakke zon, geen zonnebril en daar heb ik nu nog last van, ik denk dat ik er mijn ogen verbrand heb toen, de tranen liepen langs mijn kaken en ik moest blijven sturen. Ik kan nog altijd geen sterk licht verdragen.

Over die vogels (en nu heb ik misschien ook de dierenbescherming tegen mij ) die roekoe roekoe 's morgens soms wou ik ook dat ik een karabijn staan had

maaatjes tot lezens! en allemaal een fijne maandag

Honger hebben we niet geleden, we hadden nestcafé en chickensoep mee

jeronimo was dat geen OVOMALTINE in plaats van nescafé??? ik kan die ovomaltine smaak nog altijd proeven als ik eraan denk de vraag blijft, was dat nu lekker of niet? Ik koop er voorlopig geen al sta ik er in de winkel wel vaak bij stil....

Wout, laat hetgene je tegenhoudt maar los, ik heb de laatste 2 maanden zoveel moeten loslaten en het is me gelukt! positief denken en verder gaan met de mooie herinneringen ....

jeronimo, mooi jouw lourdesverhaal en ochere die Rie maar chapeau dat jullie samen gebleven zijn!
Wisten jullie toen nog niet dat de coureurs een biefstuk in hun broek leggen? maar biefstuk was toen zeker niet te krijgen en als dat zo was, dan zeker niet voor in de broek te leggen
Nu zouden ze ons geen gratis eten meer geven, de mensen wantrouwen iedereen en een stempel van de pastoor daar zouden ze nu mee lachen!
Was het vroeger beter? Ik leef nu ook graag hoor...

Ik kom af en toe nog eens piepen bij de 70 plussers en zie dat Jeronimo weer goed op dreef is. Prachtig verhaal die fietstocht naar Lourdes Jeronimo. De manier waarop je het vertelt alleen al geeft een mens goesting om dat ook eens te gaan doen, maar onze oudere knoken zouden zoiets niet meer toelaten denk ik.
Verder doet het me plezier te zien dat er nog altijd nieuwe mensen van onze generatie geïnteresseerd zijn om die 'smeuïge' verhalen te lezen.
Ook Amedee, die toch fantastisch goed schrijft kan gerust een duit in het zakje doen door zijn verhalen aan ons te vertellen. Wout is ook weer van de partij zie ik en ook anderen lezen zeker gretig mee.
Ik ga nog eens in mijn verhalen moeten snuffelen om te zien of ik iets kan plaatsen dat ik hier nog niet eerder schreef.

Tot binnenkort, groetjes aan iedereen
Fikske

hé fikske,
Blij u weer eens op onze topic te zien.
Hebt ge het gezien? we zitten bijna aan 100.000 lezers.
jeronimo