Nu, ja...zo uitzonderlijk zijn probleemgevallen niet, als het op geschenkjes (geven en/of krijgen) aankomt.
Ikzelf heb NOOIT graag cadeautjes gekregen....

Mogelijk doordat ik als kind, na het voorlezen van mijn nieuwjaarsbrief,
bij mijn peetvader telkens iets kreeg dat mijn moeder (
zijn dochter)
vooraf was gaan kopen en omdat het altijd nuttig moest zijn, was het nooit speeltuig.
Truitjes, schoenen en wat dan ook, ik moest het vooraf aanpassen,
waarna het werd ingepakt en later stiekem aan mijn peetvader gegeven
zodat ik dan "blij verrast" dat pakje moest aanpakken en openen.
Later heb ik dan toch een heel ander eindejaargenoegen leren smaken.
Nl. mezelf heel goed voelen bij wat ikzelf aan anderen kon schenken.
En zo begonnen mijn bezoekjes aan alleenwonende bejaarden.
Waar een bezoekje op zich (
zeker in de eindejaarperiode), voor hen al heel veel betekent....
Als men dan met en warm gevoel in het hart,
afscheid neemt, voelt dat aan als een prachtig geschenk.
De zoon van MaLoReg zou het als een
geschenk kunnen beschouwen,
dat zijn ma er nog is -
om hem te verwelkomen - telkens hij behouden thuiskomt.
Zeker wanneer dat thuiskomen in het historische gedeelte van Antwerpen is.
Want gezien ikzelf na 38 jaar in 't Stad gewoond te hebben, door omstandigheden in een
boerengat in West-Vlaanderen ben beland, heb ik mij nog geen dag "thuis" gevoeld.
Maar, ja...de lokale inwoners alhier beschouwen me dan ook als een "
aangespoelde"...
Succes nog met de zoektocht en wie andere cadeau-problemen wil kennen,
kan naar het TV-nieuws kijken na 1 januari, om vast te stellen,
wat er aan (foute?)geschenken zoal omgeruild wordt.
sw