Sedert enkele dagen hebben we een vrouwelijke Premier. Een Première dus. Reden voor Kristof Calvo, tijdens een politiek debat op VRT, zijn vreugde te etaleren over dit historische feit. Een vrouw… Eindelijk ! Wie of wat ze vertegenwoordigt is niet van tel : het is een vrouw. Echter, hoe Sophie Wilmès dit geworden is, is het gevolg van allerlei troebele omstandigheden zoals een regering in lopende zaken, de vlucht naar Europa of naar de gewestelijke regeringen van veel kopstukken, allerlei stoelendansen en wat nog meer. Wellicht heeft iemand haar op een goede morgen gewekt met de woorden :” Dis, Sophie, réveille-toi, tu es devenue Premier Ministre !”. Calvo zou ook waarschijnlijk even enthousiast geweest zijn indien die vrouw bijvoorbeeld Barbara Pas geweest ware. Maar het is mogelijk dat ik me hier vergis.
Tot zo een dikke halve eeuw geleden waren vrouwen in de politiek een rariteit. Gelukkig is daar geleidelijk verandering in gekomen zodat ze nu geen zeldzaamheid meer zijn maar een aanzienlijk deel van de politieke functies waarnemen. Ook in het buitenland. Het blijft wel een feit dat ze, gerekend naar hun aandeel in de bevolking, nog steeds ondervertegenwoordigd zijn in die tak van de samenleving. Op meerdere manieren probeert men daar iets aan te veranderen. Praktisch alle partijen streven ernaar om tot een evenwicht te komen, hetzij door quota of door een “rits-systeem” op de kieslijsten, dus v/mv/m etc. . Maar de vraag die men weigert te stellen is deze : “Is de interesse voor politiek even groot bij vrouwen als bij mannen ?” En die vraag is gemakkelijk te beantwoorden : kijk er de ledenlijsten van uw partij op na. Uit het resultaat daarvan zou men eventueel quota kunnen overwegen. Ik zeg wel “overwegen” want uiteindelijk is men altijd beter af door de meest geschikte persoon (m/v) op de juiste plaats te krijgen.
Is het echt noodzakelijk om mensen, soms tegen hun wil, in een richting te willen duwen die hen maar matig interesseert ? Onlangs las ik dat men meer vrouwen in een technisch beroep wil krijgen omdat ze daar minder vertegenwoordigd zijn. Et alors ? Zelf heb ik drie kleinkinderen die allen een andere lagere school doorliepen. 18 verschillende leerkrachten. Alle 18 vrouwen. Probleem ? Natuurlijk niet. En naast het onderwijs zijn er nog sectoren waarin de dames al dan niet de meerderheid zijn of er stilaan naartoe groeien zoals in de magistratuur of de medische beroepen. Ergens iemand een probleem ?
Indien men in de politiek dan toch een of andere “positieve” discriminatie wil invoeren, dan stelt zich vandaag een ideale gelegenheid voor CD&V. Er is een nieuwe voorzitter nodig ; de vorige was een man, dus nu best een vrouw. Welnu, er zijn 7 kandidaten, 6 mannen en 1 vrouw. Indien men consequent wil zijn met wat men verkondigt, dan zijn geen verkiezingen meer nodig in dit geval.
Ik denk dat de discussie over dit onderwerp helemaal onbelangrijk is. Bij beide seksen vindt men geschikte, minder geschikte en onbekwame individuen. Ik zou het het non-item noemen en non-items horen niet thuis in een discussie-forum ; dus ook hier niet. Men mag mijn geschrijf hier dan ook al meteen verwijderen...
Tot zo een dikke halve eeuw geleden waren vrouwen in de politiek een rariteit. Gelukkig is daar geleidelijk verandering in gekomen zodat ze nu geen zeldzaamheid meer zijn maar een aanzienlijk deel van de politieke functies waarnemen. Ook in het buitenland. Het blijft wel een feit dat ze, gerekend naar hun aandeel in de bevolking, nog steeds ondervertegenwoordigd zijn in die tak van de samenleving. Op meerdere manieren probeert men daar iets aan te veranderen. Praktisch alle partijen streven ernaar om tot een evenwicht te komen, hetzij door quota of door een “rits-systeem” op de kieslijsten, dus v/mv/m etc. . Maar de vraag die men weigert te stellen is deze : “Is de interesse voor politiek even groot bij vrouwen als bij mannen ?” En die vraag is gemakkelijk te beantwoorden : kijk er de ledenlijsten van uw partij op na. Uit het resultaat daarvan zou men eventueel quota kunnen overwegen. Ik zeg wel “overwegen” want uiteindelijk is men altijd beter af door de meest geschikte persoon (m/v) op de juiste plaats te krijgen.
Is het echt noodzakelijk om mensen, soms tegen hun wil, in een richting te willen duwen die hen maar matig interesseert ? Onlangs las ik dat men meer vrouwen in een technisch beroep wil krijgen omdat ze daar minder vertegenwoordigd zijn. Et alors ? Zelf heb ik drie kleinkinderen die allen een andere lagere school doorliepen. 18 verschillende leerkrachten. Alle 18 vrouwen. Probleem ? Natuurlijk niet. En naast het onderwijs zijn er nog sectoren waarin de dames al dan niet de meerderheid zijn of er stilaan naartoe groeien zoals in de magistratuur of de medische beroepen. Ergens iemand een probleem ?
Indien men in de politiek dan toch een of andere “positieve” discriminatie wil invoeren, dan stelt zich vandaag een ideale gelegenheid voor CD&V. Er is een nieuwe voorzitter nodig ; de vorige was een man, dus nu best een vrouw. Welnu, er zijn 7 kandidaten, 6 mannen en 1 vrouw. Indien men consequent wil zijn met wat men verkondigt, dan zijn geen verkiezingen meer nodig in dit geval.
Ik denk dat de discussie over dit onderwerp helemaal onbelangrijk is. Bij beide seksen vindt men geschikte, minder geschikte en onbekwame individuen. Ik zou het het non-item noemen en non-items horen niet thuis in een discussie-forum ; dus ook hier niet. Men mag mijn geschrijf hier dan ook al meteen verwijderen...