Real R&R this time, yeah!

Ok, kweet het, it's been quite a while, maar een mens heeft al eens wat andere besognes. Ik zou niet zo direct weten welke, maar aangezien de redelijk oorverdovende stilte hier - en dat op een muziekforum! - tijd om daar weer eens wat aan te doen.

Nu, niet dat ik een zo direct een fan geworden ben van Metallica en consorten, Dieu merci, maar 1 Vrolijke Deun kan er altijd wel bij, of niet soms?
Ben Hewitt was tot over de oren gek van dat meisje met the pretty nose (nu ja, toendertijd waren artiesten nog tamelijk discreet als het erom ging de fysieke kwaliteiten van hun muze te omschrijven) en de wilde frisheid van limoenen.

Kortom, pretentieloos amusement overgoten met het opgewekte sheebab-sheebab-sausje uit die dagen: "For Quite a While".

http://www.youtube.com/watch?v=mqlXsO1xBlw

Merkwaardig nummer van een merkwaardige zanger.Het schaamrood staat me op de konen, want grif toegegeven..en hoewel een rockabilly-fanaat zijnde .. kende ik Ben Hewitt totaal niet. Bij Mercury zaten dus meerdere blanke uitvoerders , naast Johnny Preston, Big Bopper, Diamonds, Rusty Draper enz...Ik beluisterde enkele van zijn nummers....die behalve een goeie begeleiding...dus ook elementen van andere rockers bevatten.
Ik dacht even in dit nummer....Don't be cruel te herkennen.
In een ander nummer van Ben : You Break Me up (1959) zat ik me het hoofd te breken...waar ik bepaalde gedeeltes nog had gehoord...na een half uur de kamer rondgelopen te hebben.. vond ik fragmenten ervan terug in Twenty Flight Rock (wel bekend), Great Balls Of Fire, Goldilocks (Don French) tot Jack Scott's Strange Desire (hoewel dit laatste uit 1961 stamt).
Wat me wel verbaasde was het feit dat Ben Hewitt de originele versie had opgenomen van " Ain't Givin' Up Nothin'.....", een compositie van Clyde Otis/Brook Benton, dat ik hier kende als B-kant van Clyde Mc Phatter's "Ta Ta" , waarover ik onlanges nog berichtte op mijn blog.

Groetjes.

Jos.

Jodi ? een rockabilly-fanaat? en je kende ben hewitt niet?
Dan zullen er meerdere zijn, die je niet kent.
Want wat over de grote plas allemaal geweest is als Rock & Roll zangers, zijn niet te tellen.

Inderdaad, Harrie dit is een totaal onbekende voor mij..Shame on me.
Ik verzamelde 50's R&R en Rockabilly sedert de tweede helft van de sixties en voornamelijk ook de seventies, toen diverse platenmaatschappijen dergelijk materiaal op LP heruitbrachten.Vergeten we ook niet dat op het einde van de 50's zowat 4000 kleine onafhankelijke platenmerkjes in Amerika opereerden..
Maar toegegeven, Mercury was één van de 5 major-platenlabels.
Honderden singles en vele tientallen LP's ten spijt zag ik Ben Hewitt nergens op vermeld.
Zo bvb op de LP Mercury Rockabillies (1975), was hij niet aanwezig. Pas later ,ver in de jaren 80 , toen ik al was gestopt met verzamelen werd door één Duitse platenfirma diens 50's opnamen heruitgebracht.
Maar voor de rest zitten honderden namen van uitvoerders wel in het geheugen gegrift, hoor...hihi.(Try Me).

Groetjes.

Jos.

Eentje van 1960

Het is in dit tijdperk geen enkel probleem om allerlei gegevens via internet op te sporen via een zoekmachine . Maar vroeger lag dit toch enigszins anders, beste Harrie.
In de jaren 50, 60 en 70 haalde ik mijn info uit diverse Tijdschriften ,Vakliteratuur of Naslagwerken(veelal Engelstalig),waar mijn boekenkast nu nog van uitpuilt.
Wat Ben Hewitt betreft mag het geen wonder zijn, dat ik die man niet kende, omdat de 4 singles , die hij uitbracht in '59 en '60 gewoon flopten en geen vermelding kregen, waarna hij van het toneel verdween tot 1983.
Maar goed, ik weet dat je alles wel goed bedoelt en laat het verder dan ook niet aan mijn hart komen.
Greetings.
Jos.[/b]

Indiana!
Heb ik het daar al eens over gehad in dit rubriekje? Ik dacht van niet, dus tijd om daaraan wat te doen.

Nu heb ik wel weet van een Beroemde Archeoloog met die voornaam die tijdens zijn avonturen bijtijds en wijle de roede niet spaart en daarbij ondersteund wordt door het bekende tettereteitei-muziekje, edoch dat heeft weinig vandoen met het opzet hier.

Stel: het is halverwege de jaren vijftig, je hebt ternauwernood de puberteit achter de rug en je woont in een onooglijk provinciestadje genre Geraardsbergen of godbetert Aarschot, wat kan je dan beter doen dan een rock'n roll-bandje oprichten?
Ok, Marion IN was dan wel de geboorteplaats van James Dean en Cole Porter, je kan het dus maar beter zelf ook eens proberen.

Aldus geschiedde, Russ “Andy” Anderson-vocals; Jerry Hedges-guitar; Bill Lee Balsbaugh-piano; Ron Wolfe-drums en Ray Unbarger-bass hielden in 1957 The Jiants boven de doopvont.
Twee jaar later hadden ze hun eerste (en enige) lokale hit te pakken: "Tornado" raasde door Indiana maar daarna werd het stil, in 1961 werd de groep ontbonden en naar verluidt zijn alleen de drummer en de pianist nog onder de levenden.

Merkwaardig is dat gitarist Jerry Hedges zijn duivels ontbond op een "Kalamazoo"-gitaar, eigenlijk een budgetversie van de Gibsons uit die dagen.
Op dit pareltje van nauwelijks één en driekwart minuut, uitgebracht op het independant label CLAUDRA, zit nog een ander merkwaardigheidje: het instrumentale middenstuk vertoont nogal wat overeenkomsten met Buddy Holly's Bo Diddley (de achterkant van Brown Eyed Handsome Man op het Coral-label) en ook met dat van de meester zelve.

http://www.youtube.com/watch?v=mARF-gdFFYs

Op Myspace vind je nog wat foto's en bijkomende informatie:

http://www.myspace.com/jiants1959/photo ... A190269%7D

Bijzondere klank wist Jerry Hedges te produceren. Indiana rocks...zeldzaam.
Rockabilly -zangers hebben ook niet het eeuwige leven, vorige week ging Bill Allen (°1938) heen, die ons iets achterliet om hem te herinneren.
"Please Give Me Something" (Imperial) was zijn bekend nummer.


http://youtu.be/bkZI_1B56KA

Groetjes.

Jos.

Jodi schreef:Rockabilly -zangers hebben ook niet het eeuwige leven, vorige week ging Bill Allen (°1938) heen, die ons iets achterliet om hem te herinneren.
"Please Give Me Something" (Imperial) was zijn bekend nummer.

Het is er wel aan te horen dat die jongens niet over Auto-Tune technologie beschikten.

In onze mini-serie Kort&Krachtig twee instrumentaaltjes, de een uit New Mexico, de andere way up north uit Wisconsin.

Nu heb ik al wel eens meer laten horen een boontje apart te hebben voor R&R groepjes uit het zuidwesten, The Fireballs maken daarop geen uitzondering.
Hen komt de eer toe de allereerste R&R band uit New Mexico te zijn van wie plaatopnamen werden gemaakt.
Hun voorgeschiedenis is al even klassiek als deze van honderden andere artiesten uit de pionierstijd: een talentwedstrijd in Raton High School in januari 1958 naar hun hand zetten gevolgd door een auditie in een platenstudio.

Toeval of niet gebeurde dat in Clovis NM waar de inmiddels al befaamde Norman Petty het voor het zeggen had en ene Buddy Holly de dag erna afspraak had.
Hun eerste single "Fireball" maakte niet te veel brokken maar opvolger "Torquay" - niets vandoen met de hometown van Basil Fawlty - was augustus 1959 dan weer wel een prijsbeest.

Dat het nummer enigszins doet denken aan "Tequila" doet niet veel ter zake, het blijft een leuke instrumental.
In 1963 hadden ze een heuse internationale hit te pakken met "Sugar Shack", dit keer met Jimmy Gilmer &The Fireballs als groepsnaam.

http://www.youtube.com/watch?v=Vs76somm2k4

Ps: de jongens uit Wisconsin moeten nog even wachten tot een volgende gelegenheid.

Onvolprezen groep kan men zeggen met George Tomsco op lead-gitaar.
Jij had het er vroeger reeds over, Michel , dat ene Cliff zijn intro voor "Move It" had gejat van een vocaal nummer van deze groep en je had het voorzeker bij het rechte eind.Een frisse sound brachten The Fireballs...ik heb hun singles en LP Torquay tot den treure toe gedraaid en er veel van genoten destijds.Later dus ook overgestapt naar de CD's, door ACE heruitgebracht omwille van het gekraak op de vinylplaten.Verder ook vocale opnamen met Jimmy Gilmer, zoals de 10 inch LP : Buddy's Buddy.Hebben ze begin jaren 60 ook niet gezorgd voor de toegevoegde begeleiding van onafgewerkte songs en demo's van Buddy? Hun later vocaal gedoe (1968) vond ik beduidend minder.
Verder ook vergeefs gezocht op Youtube naar opnamen van hen zoals Tuff-A-Nuff of Chief Whoopin' Koff.
Je hebt eveneens mijn nieuwsgierigheid gewekt...naar dat tweede instrumentaal nummer , afkomstig uit Wisconsin....zou het begot niet weten..
Wel was daar omstreeks die tijd een duo, die beiden op dezelfde dag en jaar zijn geboren en een kanjer van een hit scoorden : Ik heb het hier over The Fendermen, die zal je waarschijnlijk niet bedoelen.Zonder drummer, die kwam pas later hadden ze het op hun Fender-gitaren over Jimmie Rodgers' Mule Skinner Blues (ook gekend van Rusty Draper).Dat singletje heb ik nog steeds en het korte B-kantje mocht er toen ook wel wezen : Torture.
Groetjes.
Jos.

http://youtu.be/K5e0sFNbFug

Een andere mogelijkheid zou natuurlijk ook kunnen wezen :

Willie Tremain's Thunderbirds : Midnight Express.


http://youtu.be/fYT6wGsMIAc


Groetjes.

Jodi schreef:[...]
Je hebt eveneens mijn nieuwsgierigheid gewekt...naar dat tweede instrumentaal nummer , afkomstig uit Wisconsin....zou het begot niet weten..
Wel was daar omstreeks die tijd een duo, die beiden op dezelfde dag en jaar zijn geboren en een kanjer van een hit scoorden : Ik heb het hier over The Fendermen, die zal je waarschijnlijk niet bedoelen.Zonder drummer, die kwam pas later hadden ze het op hun Fender-gitaren over Jimmie Rodgers' Mule Skinner Blues (ook gekend van Rusty Draper).Dat singletje heb ik nog steeds en het korte B-kantje mocht er toen ook wel wezen : Torture.
Groetjes.
Jos.

http://youtu.be/K5e0sFNbFug

Heb jij soms telepathische gaven, Jos?
Het is inderdaad dat olijke duo en zelfs met dat eigenste nummer, kort&krachtig zoals ik in de aanhef al schreef. De ene op een Tele, de ander op een Strat, meer moet dat niet zijn.
Op andere YT-filmpjes duiken ze wel eens op met een Jazzmaster, indertijd ook het lievelingsinstrument van Ronny Sigo.

Met enige verlegenheid moet ik toegeven hier nog een singeltje in de kast te hebben zitten van de (gelukkig) lang vergeten Robert Cogoi (Une bière pour mon cheval of zoiets) die een Franse vertaling van Mule Skinner Blues op plaat zette.
Ik geloof dat die flurk ooit voor België nog deelnam aan het Songfestival.

Jodi schreef:Een andere mogelijkheid zou natuurlijk ook kunnen wezen :
Willie Tremain's Thunderbirds : Midnight Express.
http://youtu.be/fYT6wGsMIAc
Groetjes.

Ik vermoed dat de naam van dat label wel eens wenkbrauwen deed fronsen.