Afscheid van mijn vriend: uw huisdier overleden?

Mijn hondje is nu 5 weken dood en ik huil nog elke dag als ik aan hem denk
Ik kan zijn foto niet bekijken want dan word het me zeker te machtig.

Dit is onze tessa, zij was niet van de mooiste,
maar wel voor ons een lieve schat,
helaas heb ik ze gisterenavond moeten laten inslapen,
bijna 14 jaar was ze, maar ze was zeer ziek,
driedubbele lever, steentjes in blaas, niertjes niet alles meer,
darmen aangezet, alle van alles, en de achterste bil was
driedubbel wegens een gezwel, een operatie kon misschien
nog wel, maar dat was hooguit voor 2 a 3 maanden goed,
dus voordat ze te veel pijn kreeg, heb ik ze moeten laten inslapen,
dit wisten we al meer dan 1 jaar dat dit gebeuren stond,
toch doet het pijnlijk aan, maar voor tessa was dit het beste,
volgens onze dierenarts, ze heeft een prinsessen leventje gehad,
wens jullie nog een fijne dag en de groetjes van krakje.

beste mensen
nu met pasen is het juist een jaar geleden dat ik mijn poes heb laten inslapen,na 8maanden veel miserie(darmkanker)
hier een memorie
Als duiveltjes bidden ,en engeltjes vloeken
Als katten en muizen,elkaar bezoeken
Als water verandert in wijn, dan pas zal ik je vergeten zijn
gizmo geboren kerst nacht
overleden op paasdag

Dinsdagnacht 23 juli 2013 heb ik Speedy helaas moeten laten inslapen.
Hij is 17 jaar geworden en ondanks medicatie is zijn schildklierprobleem hem fataal geworden, hij vermagerde zienderogen en was zelfs nog geen 2 kg meer en dat voor een grote, fiere kerel van 9 kg.
Hij rust nu naast zijn kameraad Bolleke in mijn tuin, ik mis hen beiden vreselijk..
Zo wil ik mij hem herinneren, op zijn lievelingsplekje in mijn tuin:

Onze touwe viervoeter Dixie is in juni van ons heen gegaan op 17 jarige leeftijd

Dixietje het gaat je goed daar over de regenboog .

Nes zou voor veertien dagen op vakantie komen . Woensdag is ze opeens heel erg ziek geworden . En vrijdagnacht hebben ze haar moeten laten inslapen om haar uit haar lijden te verlossen .
Ik keek ernaar uit , hier is haar tweede thuis , ze was de grote vriendin van twinny .
Zelfs al was ze mijn hond niet , ik mis haar .

Mijn hond is vrijdag heel plots gestorven. Tijdens de avondwandeling plots weggesprongen en gegrepen door een auto, de auto reed niet snel, we hadden haar goed aan de riem, maar toch een korte slag, de auto ontweek nog. Daar lag ze dan midden op de weg, een baantje waar niet veel verkeer was, ze bewoog niet meer. Ze ademde nog, snel naar de dierenarts, een foto genomen, maar ze heeft het niet overleefd. Inwendige bloeding en door de slag in haar nek was ze in een comateuze toestand, geen gevoel meer. Arme Sara, je was nog maar net 6 jaar geworden. Wat hebben we met je gewandeld, gespeeld, samen in de zetel... maar nu ben je er plots niet meer. We zoeken al een twee dagen naar je, het is hier zo stil, je bent er niet meer. Je was altijd bij ons, soms een grote deugniet als we in de hof bezig waren, wij plantten, jij maakte terug andere putten of ging onze zakdoeken gaan begraven in de tuin. De tuin was van jou, je liep er door als een vogel wilde gaan neerzitten. Je was zo proper in huis, je waakte goed, alles was zo perfect met jou erbij. Maar nu?? wat is dat? Het doet zo'n pijn, ik wil hier niet meer zijn en niet meer wandelen waar wij samen waren? Mag het overgaan aub, ik heb zoveel verdriet Mijn vorige hond is op 15 jaar gestorven, ze was al een lange tijd ziek, het deed ook pijn thuis zonder haar, maar ik kon mij voorbereiden. Dit is nu zo heftig, ik mis haar, je was mijn hond, kon ik maar afscheid nemen, hopelijk heb je me nog gehoord. Lieve Sara, lieve Sara, ik kan niet zonder jou, heb zo veel verdriet, mijn man ook, we zitten hier nu en lopen te zoeken. Ik wil je horen blaffen naar de kat, rond de hof zien crossen, je eetbak verdedigen en komen vragen voor een stuk brood. Ik hoop dat je geen pijn hebt gehad. Lieve lieve Sara, we missen je, je was onze hond. Sara, Sara, we kunnen het gevoel niet plaatsen. Buiten waait en stormt het al sinds je dood was, waar ben je, we missen je Sara, ik heb geen tranen meer. Vaarwel Sara, want het is nu al zondag en je komt niet meer terug, vaarwel Sara, veel dikke knuffels

meerkat ik vind uw verhaal heel triest. Ik leef met u mee. het is hier voor al de mensen die hun dier verloren hebben ook triest maar als het van ouderdom of ziekte is kan men het nog eventjes aanvaarden en toch even afscheid nemen. Maar zo een dom ongeluk,een hond nog wel aan de lijn.Het moet voor die persoon van de wagen ook erg geweest zijn dat zijn uitwijken niet geholpen heeft.

Ik wens u veel sterkte . vergeten doet ge hen nooit.
De enige troost is een foto aan de muur , dat ge ze nog eens ziet.

Gerarda

Het is zo moeilijk afscheid te moeten nemen ván onze lieve maatjes .
Ik zou je willen troosten maar ik weet hoe het voelt , je voelt je zo alleen .

Ik heb vrijdag 13 Maart mijn hondje moeten laten inslapen 17jaar en 7maanden aan nierfalen.Heb haar na mijn lieve man nog 4jaar mogen alleen verzorgen.Mijn troost, en nu ja wat nu ben op een ouderdom gekomen dat ik geen hond meer kan hebben ben 67jaar .Ik mis haar zo had haar nestje al weg gedaan ben het terug naar boven gaan halen die lege plek kan het niet aan.Vraag me af hoe doen jullie het,
zit hier nog in Pyjama ik die altijd zo vinnig ben.

FAMKE
————
Ik weet nog toen je bij ons kwam,
zo klein en een beetje verward,
tot ik je op schoot en in mijn armen nam
je stal ons beider hart.


Je groeide op ,een spring in ‚t veld,
en spurte door het hele huis,
we wilden je niet meer kwijt,voor geen geld,
al was je gedrag soms ook niet pluis.

Wandelen was je lust en leven,
het bos de zee en het park is je alles waard,
achter een bal van jetje geven,
en nog een stok meenemen voor de haard.

Famke,al had ik al eens een slechte dag,
en was ik soms wat humeurig,
ik knapte al op als ik je zag,
jij maakte mijn dag weer fleurig.

In de donkerste dagen van mijn leven,
bracht jij mij troost en verlichting,
kwam mij kusjes en knuffels geven,
zette mij soms weer in de goede richting.

Jou kon ik al mijn geheimen zeggen,
je luisterde altijd naar mijn gepraat,
ik hoef jou nooit iets uit te leggen,
van wat ik doe of wat ik laat.

Nu wordt je ouder en ‚t gaat soms stroef,
en alles moet een beetje trager,
maar je blijft mijn allerliefste woef,
we passen ons aan en zijn geen klager.

Famke , bedankt voor wat je ons gegeven hebt,
je vriendschap,liefde en trouw,
alle plezier met jou die nooit verlept,
jij blijft van ons ,
wij houden veel van jou.
Lief Famke,
ik laat je gaan.......
Maar vraag niet hoe ik hier mee om moet gaan .
Ik zal je zo missen lieve, meid,
Ik hou van je voor altijd !

Je vrouwtje.

Veel sterkte,het is altijd verschrikkelijk iemand te moeten afgeven die je zolang in huis hebt gehad!
Je moet toch er positief in blijven en denken dat jou hondje een hele mooie leeftijd heeft gehaald!Al doet dat natuurlijk niet af in het gemis dat je nu voelt!
In mijn geval werd mijn hondje vermoord door een bull terrier die los liep en terwijl ik er mee wandelde!Ben er een maand niet goed van geweest en impulsief direct een andere gekocht,maar kon de andere zeker niet vervangen want gans ander type!

Dank je wel.
Liefs Zientje