Ongeneeslijk ziek

Beste toby.Gelukkig voor jou heeft de opname van een jack russel in je familie het leed wat verzacht.Laat het misschien een troost wezen,maar je hebt in alle sereniteit kunnen afscheid nemen van je lieveling.Ons hondje was 17 jaar en is weggelopen,en nooit meer teruggevonden.we hebben hemel en aarde bewogen om het terug te vinden maar helaas.Nu vele jaren later denken we er nog dikwijls aan met weemoed.We hebben nu ook voor de eerste maal een geadopteerd hondje,en mijn echtgenote zegt elke dag dat ze nog nooit zo een lief en aanhankelijk diertje gehad heeft.Het is 24 u per dag bij haar,en verlaat haar nooit.Ik herhaal het nog maar eens voor wie het niet geloven wil,maar de vriendschap(voor sommige liefde)die men krijgt is de beste medicijn,en onbetaalbaar.

@pollemans: wat erg van dat weggelopen hondje. Dat is zowat het vervelendste wat je kan meemaken met een huisdier: niet weten wat er gebeurd is. Ik hoop dat jullie daar al een beetje over zijn en al je aandacht opnieuw kunt besteden aan de nieuwe huisvriend. Nogmaals als je dergelijke toestanden niet meemaakt, weet een buitenstaander niet waarover wij het hebben. Je ziet nu wel : asieldieren hebben steeds onze voorkeur gehad.

@rebelle: daar vrezen wij nu ook voor. Als je twee of meer honden in huis hebt, geraken die dieren zodanig op elkaar afgestemd (je weet wel, baas in de roedel enz.) dat het een drama kan worden als één van de twee wegvalt. Wij hebben dat ook al meegemaakt met 2 voorgaande honden die zodanig op elkaar ingesteld waren ... enfin, je begrijpt wel wat ik bedoel.
Ook dat waren twee sukkelaars uit het asiel die een nieuw rijkgevuld leven kregen ....

Inderdaad,ik heb het meegemaakt met de border links die u ziet liggen op mijn foto in Borders hotel.Deze hond is bijgeplaatst bij een border van 9 jaar wat al een respectabele leeftijd was.Welnu hij herleefde helemaal met de komst van een puppy.Jammer genoeg heeft zij niet lang meer geleefd,door de medicijnen voor de vallende ziekte die ze kreeg.Mijn schoondochter heeft haar moeten laten inslapen,haar lever was totaal op. Mijn echtgenote en ik stonden er op hierbij aanwezig te zijn.Dit is een heel aangrijpende gebeurtenis,waar we nog steeds aan denken.Er is dan een puppy in de plaats gekomen,de rechtse tricolor.Welnu die twee zijn beste maatjes,ook met mijn yorksher terrierke.Telkenmale de borders bij mij komen is het hondenkermis en stuiven ze alle drie rond ,we moeten ze intomen voor ze de boel afbreken.Het is een verademing in de hectische en geweldadige wereld waar we in leven.

pollemans schreef:Inderdaad,ik heb het meegemaakt met de border links die u ziet liggen op mijn foto in Borders hotel.Deze hond is bijgeplaatst bij een border van 9 jaar wat al een respectabele leeftijd was.Welnu hij herleefde helemaal met de komst van een puppy.Jammer genoeg heeft zij niet lang meer geleefd,door de medicijnen voor de vallende ziekte die ze kreeg.Mijn schoondochter heeft haar moeten laten inslapen,haar lever was totaal op. Mijn echtgenote en ik stonden er op hierbij aanwezig te zijn.Dit is een heel aangrijpende gebeurtenis,waar we nog steeds aan denken.Er is dan een puppy in de plaats gekomen,de rechtse tricolor.Welnu die twee zijn beste maatjes,ook met mijn yorksher terrierke.Telkenmale de borders bij mij komen is het hondenkermis en stuiven ze alle drie rond ,we moeten ze intomen voor ze de boel afbreken.Het is een verademing in de hectische en geweldadige wereld waar we in leven.

Uw tekst heeft me andermaal geboeid en aangegrepen; vooral uw laatste zin "Het is een verademing in de hectische en geweldadige wereld waar we in leven" is treffend. Wij hadden ooit een kruising van een Labrador hondje, ik schrijf opzettelijk "hondje" want het was een klein formaat, die na een 12 tal jaren bij ons te zijn, geruis op zijn hart kreeg en nog vele jaren pillen (Fortekor) moest slikken. De hond reageerde daar zo goed op dat hij nog vele jaren trouw zijn plichten vervulde ... om tenslotte te bezwijken aan blaaskanker.

Totdat die dag kwam van het inslapen. Ik weet wat dat betekent en het is vre-se-lijk. Toch wensen wij daar bij te zijn en bij onze laatste hond (najaar 2016) was het weer van dat.
Weet je, ik ben er zeker van dat die dieren dat begrijpen als het zover is. Ik krijg het nu nog heel erg lastig als ik dit schrijf, maar onze Jack Russell was er 14, had al in zijn leven een zware gal operatie ondergaan (met succces overigens) maar is tenslotte bezweken aan een agressieve keelkanker. Ik vergeet nooit dat afscheid.

Onze huidige kroost bestaat nu uit de Jack Russell zoals reeds vermeld in mijn vorige posts en een kruising van een Mopshondje met Shitsu. Zoals verwacht rollen ze beiden soms over de vloer (of het gras buiten) spelend dat het een lust is.
Zoiets is onbetaalbaar en willen wij nooit meer missen.

Al die verhalen brengen zoveel emoties naar boven .

Nagenoeg anderhalf jaar verder, vroeg in de ochtend , herlees ik dit topic even en het blijft nog steeds ontroerend. De verhalen van de verschillende forumleden zijn eigenlijk steeds actueel.

Even melden dat het intussen heel erg goed gaat met onze Jack Russell, een ware huisgenoot, lid van het gezin, die we nooit ofte nimmer meer kunnen missen.

Hoe gaat het met jullie dier(en) ?

Mijn  Twinny van dertien heeft ook een moeilijke periode achter de rug . Last gehad van allergie met jeuk en haaruitval . Die hete zomer heeft er  niet veel deugd aan gedaan . Dan heeft hij ook gesukkeld met zijn oogjes . Gelukkig is alles onder nu controle . 

rebelle schreef:Mijn  Twinny van dertien heeft ook een moeilijke periode achter de rug . Last gehad van allergie met jeuk en haaruitval . Die hete zomer heeft er  niet veel deugd aan gedaan . Dan heeft hij ook gesukkeld met zijn oogjes . Gelukkig is alles onder nu controle . 

Mooie scène die illustreert hoe de honden op de grond ietwat jaloers naar boven kijken en afwachten wanneer het hun beurt is voor een knuffel.
Ik denk dat de warmte van de afgelopen zomer, veel honden geen deugd gedaan heeft. Nu de winter er aan komt, kunnen ze zich alweer eens lekkker gezellig uitstrekken bij een warmtebron of dicht tegen je aan liggen.
Heerlijk toch ?

Daar kan er echt van genieten, rebelle ...
Tja, ook de nare herinneringen komen natuurlijk  weer naar boven...
Of worden het, beetje bij beetje ,“dankbare” herinneringen ? 

Eigenlijk zouden alle mensen dierenvrienden moeten zijn,vind ik :
“Dieren faken niet “, zei Kris Peeters .
Of is net dat de hobby van sommigen ?

 Voorlopig geen hondje hier wegens praktische problemen,
maar volgend jaar, ergens in de zomer, moet het lukken ! 

‘k Ben blij voor jullie, Toby !
Veel geluk met jullie nieuw familielid

‘k Ben ook benieuwd naar de “kroost” van Heras.
Hoe zouden die bengels het doen ???

Beste dierenvrienden.
Toby vroeg hoe het met onze huisdieren ging,wel met ons mieke gaat alles opperbest.
Ze wordt morgen ook al acht jaar.Reeds vijf jaar verschaft ze ons veel vreugde en plezier,en we zouden ze geen minuut willen missen,maar ja dat weet iedereen met een huisdier natuurlijk ook.
Ze heeft wel in augustus problemen gehad met een achterste pootje.Er was op de bovenkant van haar voetje een etterbuil ontstaan.Na openmaken en uitspuiten van de wonde, antibiotica gegeven.Maar enkele dagen later op een andere plaats.Drie maal naar de veearts die sprak om te verdoven en open te sniiden. Gelukkig is er na de derde maal  iets te voorschijn gekomen uit de wonde.
Volgens de veearts is dat een veel voorkomend probleem en gaat het om aren met weerhaakjes van planten (gras) die onder de huid van plaats verschuiven en het moeilijk maakt om te verwijderen.Ik heb mijn les geleerd en laat ze niet meer lopen in hoog gras tijdens de bloeiperiode.
Over de borders heb ik voorlopig geen nieuws,maar ik laat wel iets weten.Blijkbaar schiet dit forum terug in aktie na de lange hete zomer en daar kunnen we ons alleen maar over verheugen.

Heras schreef:Beste dierenvrienden.
Toby vroeg hoe het met onze huisdieren ging,wel met ons mieke gaat alles opperbest.
Ze wordt morgen ook al acht jaar.Reeds vijf jaar verschaft ze ons veel vreugde en plezier,en we zouden ze geen minuut willen missen,maar ja dat weet iedereen met een huisdier natuurlijk ook.
Ze heeft wel in augustus problemen gehad met een achterste pootje.Er was op de bovenkant van haar voetje een etterbuil ontstaan.Na openmaken en uitspuiten van de wonde, antibiotica gegeven.Maar enkele dagen later op een andere plaats.Drie maal naar de veearts die sprak om te verdoven en open te sniiden. Gelukkig is er na de derde maal  iets te voorschijn gekomen uit de wonde.
Volgens de veearts is dat een veel voorkomend probleem en gaat het om aren met weerhaakjes van planten (gras) die onder de huid van plaats verschuiven en het moeilijk maakt om te verwijderen.Ik heb mijn les geleerd en laat ze niet meer lopen in hoog gras tijdens de bloeiperiode.
Over de borders heb ik voorlopig geen nieuws,maar ik laat wel iets weten.Blijkbaar schiet dit forum terug in aktie na de lange hete zomer en daar kunnen we ons alleen maar over verheugen.

Gelukkig is het goed gekomen met je huisdier.
Die aren zijn een ware pest voor o.a. honden die graag eens stoeien in de natuur.

Dat die zich ook kunnen vastzetten op en in een poot, had ik nog niet gehoord. Ik wist tot vandaag alleen van aren met weerhaken zoals die genoemd worden, een werkelijke bedreiging vormen voor honden met grotere openstaande oren. Maar ook honden met zgn. "klikoortjes" zijn er niet vrij van.

Alarmerend wordt het wanneer de hond onophoudelijk blijft "flapperen" met zijn of haar oren ofwel abnormaal veel krabt aan een of beide oren en indien niet tijdig inegegrepen wordt, kan het binnenoor ontsteken en zelfs het gehoor bedreigen.

Dus bij de eerste tekenen, snel naar de dierenarts.

Wel toby zo leert men hier soms nog iets bij.
Toen ik de eerste maal in de namiddag naar de dierenarts ging was ik volgens haar het derde gelijkaardig geval
die dag.Het begint onschuldig met een voortdurend gelik aan haar pootje,we waren bijna zeker dat er iets was en
met drie personen zagen we niets tot er een dag later plotseling een abces verscheen.
Zo een voorwerp heeft soms een harde punt en éénmaal in de huid is het gebeurd,en door de weerhaakjes zeer hardnekkig,en veranderd het van plaats.
Maar ik heb mijn lesje geleerd,geen hoog gras meer.

Inderdaad die aren zijn heel gevaarlijk . Ik heb hier een hond gehad met één in zijn neus . Een operatie was noodzakelijk . Hij kwam hier op vakantie en niesde , ik vond het verdacht , een hond niest niet . De baasjes dachten dat hij verkouden was , maar er was veel meer aan de hand . Deze zomer groeide het gras heel langzaam maar toch op plaatsen in de tuin groeide het beter . Ik heb het tocb maar gemaaid want ik wil hier geen problemen . Heel de zomer heb ik de honden ook nergens in boog gras late  lopen  niet alleen voor de aren maar ook voor de teken .   
Gelukkig is het met je hondje allemaal goed gekomen Haras . 
Je Twinny wordt een dagje ouder en hij is al altijd een beetje zorgehondje geweest . Maar het os een lieverd en ik hoop dat ik hem nog vele jaren mag knuffelen .