... ook het leven van een hond, naast zijn baas, evolueert soms sneller dan je denkt.
Ik merk bijna elke dag een aanpassing bij mijn hond, niet altijd in de positieve zin, maar toch krijg ik meer "vat" op hem. De affectie gaat in stijgende lijn, soms ook de drang tot verdediging van zijn bezit, zijn speeltje, zijn eetbak al of niet gevuld ...
Dat laatste, die "baknijd" om het in het vakjargon te schrijven, heb ik stilaan onder de knie. Ik vertelde het al : zijn voedsel - droogkorrels - mengen met "natte voeding". Doorgaans lusten ze die natte voeding heel wat liever dan die korrels, maar toch even uitkijken aangezien dit laatste soort voeding vetter is dan die droog korrels.
De samenstelling van die voeding, daar hebben we het raden naar, maar alle dagen "mensenvoeding" geven aan een hond, is zeker not done. De aard van hun voeding hebben ze wellicht geërfd van hun voorgangers, vele duizenden jaren terug en nu nog terug te zien bij hun soortgenoten, de wolf. Ook die zullen bij het doden van een prooi en het opeten ervan, eerst de ingewanden binnenspelen aangezien die het meest voedzaam zijn. Dat de industriële hondenvoeding die we nu kopen, uit slachtafval gemaakt is, is dan niet zo abnormaal. Honden zijn tenslotte geen mensen die mensenvoeding eten.
Ik ondervind ook dat zijn affectie in de stijgende lijn gaat. Een asielhond, die zit vol trauma's. Dat duurt weken alvorens die hond ietwat zich kan realiseren wat hem overkomt en dan kan pas de echte aanpassing beginnen. De hond moet zijn omgeving leren kennen, zijn huis, zijn tuin, de buurt en vooral zijn baas.
Een echte aanpassing, dan zijn we meestal al een jaar verder.
Ik steek het niet onder stoelen of banken, voor mijn part mag mijn hond gerust naast mij in bed komen. Ik ben alleenstaand, dus ... ik heb de keuze wie er in mijn bed komt
Dat deed hij in initieel niet. Ah nee, wantrouwig als hij was, kwam hij wel even piepen op de badkamer toen ik me klaarmaakte voor het slapengaan, keek hij even op de slaapkamer en ging dan vlug naar de keuken, naar zijn hoekje, tegen de radiator waar zijn mand staat, knuffelde zich in het malse kussen en voor de rest, tsja liet hem maar doen.
Dat veranderde geleidelijk aan, toen hij ontdekte dat er een logeerkamer voor meneer klaar stond, voorzien van een mals bed (jawel) met een nog malsere sprei er boven op. Hoe leuk, die sprei eerst te verfrommelen, een nestje uit te zoeken en ja dat was even gezellig als die mand beneden. Groot voordeel was dat hij dan toch in de buurt van zijn baas was.
Maar op een dag ging er een nieuwe wereld voor hem open. Toen ontdekte hij in mijn slaapkamer dat andere bed, deels bezet door mezelf, reeds opgewarmd en wat dacht je met de eerste winterse koude vond hij het bijlange niet onaangenaam om dat bed ook eens uit te testen. Deze keer geen verfrommelen, maar moest hij zich netjes gedragen. Dat deed hij ook wonderwel, op de deken of er onder, het was allemaal niks te veel voor hem. Integendeel.
Het werd een ritueel dat slapengaan. En weten jullie dat dergelijk ritueel een bewijs is dat een hond het te pakken heeft en dan bedoel ik dat die hond vertrouwen heeft gevonden, het gretig aanpakt en er gebruik van maakt en schrijven kan ik hier nu wel, maar beelden geven niet. Ik wil maar zeggen dat jullie het moesten zien zien welke scènes er zich zich voordoen als hij zich opmaakt voor het slapengaan.
Dat is dan die hond met een overdosis agressie. Intussen weet ik al beter. Niet alle agressie is verdwenen, dat kan nu nog niet overigens, maar ik bewandel de juiste weg, ik zeg het zelf, maar het is zo.
Tot later.

Ik merk bijna elke dag een aanpassing bij mijn hond, niet altijd in de positieve zin, maar toch krijg ik meer "vat" op hem. De affectie gaat in stijgende lijn, soms ook de drang tot verdediging van zijn bezit, zijn speeltje, zijn eetbak al of niet gevuld ...
Dat laatste, die "baknijd" om het in het vakjargon te schrijven, heb ik stilaan onder de knie. Ik vertelde het al : zijn voedsel - droogkorrels - mengen met "natte voeding". Doorgaans lusten ze die natte voeding heel wat liever dan die korrels, maar toch even uitkijken aangezien dit laatste soort voeding vetter is dan die droog korrels.
De samenstelling van die voeding, daar hebben we het raden naar, maar alle dagen "mensenvoeding" geven aan een hond, is zeker not done. De aard van hun voeding hebben ze wellicht geërfd van hun voorgangers, vele duizenden jaren terug en nu nog terug te zien bij hun soortgenoten, de wolf. Ook die zullen bij het doden van een prooi en het opeten ervan, eerst de ingewanden binnenspelen aangezien die het meest voedzaam zijn. Dat de industriële hondenvoeding die we nu kopen, uit slachtafval gemaakt is, is dan niet zo abnormaal. Honden zijn tenslotte geen mensen die mensenvoeding eten.
Ik ondervind ook dat zijn affectie in de stijgende lijn gaat. Een asielhond, die zit vol trauma's. Dat duurt weken alvorens die hond ietwat zich kan realiseren wat hem overkomt en dan kan pas de echte aanpassing beginnen. De hond moet zijn omgeving leren kennen, zijn huis, zijn tuin, de buurt en vooral zijn baas.
Een echte aanpassing, dan zijn we meestal al een jaar verder.
Ik steek het niet onder stoelen of banken, voor mijn part mag mijn hond gerust naast mij in bed komen. Ik ben alleenstaand, dus ... ik heb de keuze wie er in mijn bed komt
Dat deed hij in initieel niet. Ah nee, wantrouwig als hij was, kwam hij wel even piepen op de badkamer toen ik me klaarmaakte voor het slapengaan, keek hij even op de slaapkamer en ging dan vlug naar de keuken, naar zijn hoekje, tegen de radiator waar zijn mand staat, knuffelde zich in het malse kussen en voor de rest, tsja liet hem maar doen.
Dat veranderde geleidelijk aan, toen hij ontdekte dat er een logeerkamer voor meneer klaar stond, voorzien van een mals bed (jawel) met een nog malsere sprei er boven op. Hoe leuk, die sprei eerst te verfrommelen, een nestje uit te zoeken en ja dat was even gezellig als die mand beneden. Groot voordeel was dat hij dan toch in de buurt van zijn baas was.
Maar op een dag ging er een nieuwe wereld voor hem open. Toen ontdekte hij in mijn slaapkamer dat andere bed, deels bezet door mezelf, reeds opgewarmd en wat dacht je met de eerste winterse koude vond hij het bijlange niet onaangenaam om dat bed ook eens uit te testen. Deze keer geen verfrommelen, maar moest hij zich netjes gedragen. Dat deed hij ook wonderwel, op de deken of er onder, het was allemaal niks te veel voor hem. Integendeel.
Het werd een ritueel dat slapengaan. En weten jullie dat dergelijk ritueel een bewijs is dat een hond het te pakken heeft en dan bedoel ik dat die hond vertrouwen heeft gevonden, het gretig aanpakt en er gebruik van maakt en schrijven kan ik hier nu wel, maar beelden geven niet. Ik wil maar zeggen dat jullie het moesten zien zien welke scènes er zich zich voordoen als hij zich opmaakt voor het slapengaan.
Dat is dan die hond met een overdosis agressie. Intussen weet ik al beter. Niet alle agressie is verdwenen, dat kan nu nog niet overigens, maar ik bewandel de juiste weg, ik zeg het zelf, maar het is zo.
Tot later.
Warning: most messages of this kind, could be sent by an oldtimer Acer Aspire 7530 laptop or even an older Lenovo T500 laptop, both proudly and pretty fast using Linux Mint 21.1 "Vera" Cinnamon 64 bits operating system.
Give it a try too !
Give it a try too !
.