Hoe zit dat nu eigenlijk met die Delhaizezaak? Is het een verlieslatende groep? Wat maakt het uit voor de werknemers als ze van een eigen winkel naar een franchise moeten gaan werken?
a.Verlies maakt de groep Ahold Delhaize zeker niet:
b. Het verschil voor werknemers in een "eigen" Delhaize of die van een franchise is groot (PC = Paritair Comité)
Bij een verhuis naar een franchise zullen vaste oudere werknemers geleidelijk aan ontslagen worden ( geen massa ontslagen want dan zou de wet Renault geactiveerd worden) en vervangen worden door flexi jobbers, studenten etc.
c. De CEO van Ahold Delhaize, de Nederlander Frans Muller (ex-manager bij Delhaize die
de fusie met Albert Heijn onderhandelde) beweert dat het bedrijf de broekriem moet
aanhalen en wereldwijd
1 miljard euro ‘moet’ besparen. Waarom wil de groep Ahold Delhaize eigenlijk gaan besparen als ze toch winst maken?
Om te begrijpen waarom Ahold Delhaize dan wél zo nodig 1 miljard euro wil besparen, volstaat het om naar de website te kijken. Daar staat te lezen dat de multinational tegen eind 2023 een share buyback programma van … 1 miljard euro wil voltooien.Maarten Hermans van Denktank Minerva legt uit wat hier speelt:
“De retailgroep gaat dus een miljard euro aan bedrijfsmiddelen gebruiken om aandelen van aandeelhouders terug te kopen, en hen zo boven op het reeds dubbele dividend nog eens een zéér stevige slok op de borrel te schenken. Zelfs in de VS liggen zulke gigantische cadeaus voor aandeelhouders onder vuur, zeker met de gestegen leefkosten. President Biden pleitte er onlangs voor om de belasting op zulke share buyback-programma’s te verviervoudigen, zodat bedrijven de bedrijfswinsten ten minste nog productief kunnen investeren in de samenleving. Hier in België lijkt dit gegeven nauwelijks te resoneren in de sociaaleconomische duiding, terwijl het juist treffend een zeer structureel probleem illustreert met de retailsector. In de jaren ’90 dook namelijk een paradox op bij de retailgiganten. Hun bedrijfsprestaties
qua verkoop slabakten, terwijl juist de return on investment voor aandeelhouders steeg en hoog bleef. Onderzoek toont dat achter deze tegenstrijdigheid een toegenomen macht van hongerige aandeelhouders schuilgaat. Zij eisen hun rendement, zelfs ten koste van langeretermijnprestaties. Deze strategie
lukt voor de retailmultinationals, omdat ze door marktconcentratie en de groei van internationale toeleveringsketens een enorm sterke en marktverstorende machtspositie hebben verworven tegenover klant, werknemer, toeleverancier en nationale politiek. In België is deze marktmacht in de retailsector volgens KU
Leuven-onderzoek zelfs meetbaar in het dalende aandeel van de geproduceerde meerwaarde in de retailsector dat naar lonen gaat: een structurele, opwaartse herverdeling van kassierster naar aandeelhouder.”
De invloed van financierskapitaal binnen Ahold Delhaize verklaart de kortzichtige koers van de directie. De afgelopen jaren stijgt het dividend aan de aandeelhouders steeds meer; van 2021 op 2022 zelfs met 10,5%. Daarbovenop koopt het bedrijf sinds 2017 jaarlijks voor ongeveer 1 miljard euro aan aandelen terug van de aandeelhouders (in 2018 zelfs 2 miljard). Dat wil zeggen dat een miljard uit de bedrijfswerking wordt getrokken om de aandeelhouders te verrijken. In 2021 en 2022 ging er op die manier telkens 1,8 miljard euro naar de aandeelhouders: niet de loonkost, maar de kapitaalkost is te hoog bij Ahold Delhaize. Elk jaar bespaart de multinational een miljard om weg te geven aan BlackRock, Goldman Sachs en co… Dat maakt een bedrijf kapot. Maar de aandeelhouders zijn natuurlijk tevreden van de CEO. Dat blijkt uit de bonussen die hij zichzelf mag uitkeren. In 2021 streek hij in totaal 5,7 miljoen op, in 2022 al 6,5 miljoen (+14%). Daarenboven bezit Frans Muller intussen zélf ruim 350.000 aandelen… dus heeft hij er zelf belang bij om, zoals Hermans zegt, structureel geld te herverdelen van de kassiers en rekkenvullers naar de aandeelhouders.