Waar zijn ze, waar zijn ze?

Iedereen zal het wel met me eens zijn, dat de meimaand de mooiste maand van het jaar is? Heel de natuur ontwaakt uit haar winterslaap om zo een nieuw begin aan het leven te geven. Kijk om je heen en zie het ontluikende groen en aanhoor het merelkoor tussen de grassprieten dat ons blij maakt. Overal waar je nu wandelt of fiets staat wel een veldkapelletje, huis of tronk, versiert met talrijke bloemenkransen , kaarsen en stoelen om even te pauzeren om even tot rust te komen.
Oude hoeven hadden indertijd kleine bidplaatsen voor het huis. Mensen dromden samen om het gebed op een meiavond aan te heffen. We leerden nederig te zijn, eerbied te hebben voor Maria, die model staat voor het moederschap. Vele moeders zijn gevierd de tweede zondag van mei door kinderen en echtgenoten, anderen hopen nog op een verzoening.
De mensen hoeven niet meer naar verre bedevaartsoorden te reizen. In eigen streek is meer te beleven en te bewonderen dan men denkt. Oude zeden zoals de Maria-devotie vind je overal en ieder kapelletje dat je tegen komt heeft wel haar eigen charme, haar eigen betekenis.
Tegenwoordig zijn de mensen niet zo gelovig als vroeger maar toch, wanneer er een familielid ziek is steekt men eerst een kaars aan in de buurt van een Mariabeeld om genezing af te smeken.

Waar de oorsprong ligt van de Maria-mei-viering? In Italië is dit blijkbaar ontstaan ergens in de middeleeuwen. Vooreerst gaven de Romeinen de meimaand de naam van de moedergodin Maia. Ze waren ook de voorlopers van de Floralia, het meerdaagse bloemenfeest dat ieder jaar weer ergens anders plaatsvindt.
Maar de Kelten wilden niet onderdoen en kwamen op de proppen met hun godin Beltane. De godin van de vruchtbaarheid wist menig moeder zwanger te laten worden. Ook de Slavische en Germaanse volkeren lieten zich niet onbetuigd. Grote open plekken werden gebruikt om hun vruchtbaarheidscultus uit te voeren. Eerst gebruikten ze dikke boomstammen hiervoor die later vervangen werden door de meiboom die wij hier nu kennen.
Germanen en Romeinen hadden eigenlijk hetzelfde doel hiermee. Ze vierden de overwinning van de lente op de winter. Heidense feesten die plaats vinden hier op 1 mei en door vele volksdansgroepen overgenomen zijn. Ze kiezen een Meikoningin of –koning die zich het lot van de mensen in mei moet aantrekken.
Zien we dat de smeekbeden van de mensen gelukt zijn en dat moedernatuur ons goed gezind is zijn we de gelukkigste mensen.

De milde voorjaarsregen en de warme stralen van de zon doen de akkers hunkeren naar jonge gewassen die stilaan de kop opsteken.
Langs menig veldweg of berm merk je dat lammetjes en kalfjes blakend van gezondheid dartelen door het malse gras. Wie raakt hier niet vertederd door?
Het genieten van de geuren en talloze kleuren van de lentebloemen is een streling voor oog en neus. Maar ook het gezang van drukke vogels die een partner zoeken om samen een nest te maken zien en horen we graag in onze tuin. Nieuw leven dat ontspruit uit de eerste eieren. Mooi!

Het boerenleven krijgt terug zijn gewone gangetje en de moestuinen varen er wel bij. Alles staat netjes in vakken ingedeeld en de keurige groentebedden staan gereed om verse groenten voort te brengen.
Laat de eerste aardbeien maar komen, we genieten er dubbel en dik van. Ook danken we de Romeinen voor de oude gebruiken in mei.
Maria of moeder, het maakt niet, in mei is iedereen blij.

Het valt nog af te wachten of juni een zomerse maand gaat worden. Aan de temperaturen te merken vrees ik ervoor. Staat juni niet voor nieuwe oogst? Nieuwe aardappelen , bloembakken die al in volle bloei moeten staan, mensen die hun barbecue aansteken en een duik in hun zwembad doen? Wellicht heeft Juno, de vrouw van Jupiter er iets mee te maken? Ze heeft in deze maand ook zo veel aan haar hoofd dat ze blijkbaar al het andere uit het oog is verloren. In juni trouwen ieder jaar en record aantal mensen, misschien omdat er dan ook de kortste nacht is met de zonnewende. We trekken het ons niet aan en nemen iedere dag gelijk hij komt.
Je kan van alle weertypen een uitje maken. We zijn toch niet van suiker om even door de regen te fietsen?
Laatst gingen we kortbij een fietstocht doen. Je hoeft het niet altijd in Cochem aan de Moezel te zoeken. Hier hebben we immers de Maas en de vele watertjes, kanalen in en rondom de Peelstreek in ons buurland Nederland. Je vraagt je een knooppuntkaart ergens en dan maar knooppunten verbinden of je maakt een track voor je fiets-GPS.
Wat zeker niet mag ontbreken op je route is Panningen of Helden. De Heldense Bossen herbergen hele smalle paden door vlakke en heuvelachtige streken. Eventjes oppassen dat je niet een tegenligger omver knalt want dan lig je in de struiken! Verdoken bruggetjes die je door een park leiden, mooie vergezichten aan de Maas maar ook vooral mooie gebouwen. Met een all-round-fiets kan je best ook over de onverharde stukken fietsen, voor mensen met de koersfiets, ietske minder leuk. Kom je een bankje tegen, niet twijfelen, gewoon pauzeren met een natje en een droogje.

Fiets je liever de andere kant van de Peel uit, neem je gewoon een tweede knooppuntkaart erbij en zo brei je dan andere bezienswaardigheden aan elkaar vast. Je komt vele kanalen tegen die verstopt liggen onder het gebladerte en die je voeren door de hele Peelstreek. De turfstreek laat je een tijdje genieten van hoe het vroegere jaren was als de mensen turf staken.
Bekende wegen om de turfstreek te volgen zijn dan de Mariapeel, Griendtsveen en de Deurnsche Peel. Op een ogenblik waarop je het niet meer verwacht, leiden de knooppunten je dwars door een weide waar pony’s grazen. De weiden zijn afgebakend met een veerooster, geen ontsnappen aan voor de dieren.
Ook kan je als je liefhebber bent van natuurproducten bij bijna iedere boerderij die je tegenkomt, honing, jam en fruit kopen. Je tas zal overbeladen zijn indien je er eentje meeneemt aan je fiets.

Wat me ook opviel is dat in sommige dorpen van Nederland, als je nu in Brabant of in Zeeland fiets, maakt niet uit, de fietspaden opgesmukt zijn met leuzes. Af en toe kom je borden tegen gelijk hier in België: zoenzone! Geniet van een gestolen kus of als je een bord tegenkomt met: hier mag je naar hartelust zingen, dan hef je gewoon een liedje aan dat het eerst in je hoofd opkomt
Er staan telpalen die eigenlijk allemaal je aandacht afleiden want je bent er ten slotte om te fietsen en niet om die borden (Gamification) allemaal te lezen.
Nu veronderstel ik ook als je zingt op de fiets en een ander komt je tegen, dat die misschien raar opkijkt en eens naar zijn hoofd wijst met een vinger. Maar geef toe, het brengt wat leven in de brouwerij.
Zolang als de borden ons maar niet willen opdringen dat we lifters moeten meenemen op ons stoeltje want dan zullen ze op mijn fiets niet veel kunnen zitten. De bagagedrager ontbreekt en met kinderzitjes sleur ik nog niet.
Nog prettige fietsdagen en een goede zomer gewenst!

Waar zijn ze ... vergeten daarop de klemtoon te leggen of helemaal geen. Dit laatste is misschien nog de beste keus, want als ik een dagblad doorblader valt het me meestal op dat de mensen als allerlei "waar" worden omschreven, en niet altijd koopwaar ! Wie men van gammele bootjes schept zou ik zelfs voor niets nog niet in huis halen; op deze "droge" zijn er stilaan zo al genoeg. Wetenschappers en techneuten hoeven anders toch niet over verre planeten te fantaseren.
De titel van dit topic zou ik maar vlug veranderen, want ik zou niet willen dat men mijn korte gekribbel als "waar" aan de man/vrouw brengt.
Allez, ik ben er mee weg... groetjes van "den telloorlekker" door Van Dale bestempeld als teljorenlekker, maar of teljoren zo lekker zijn moet je aan die taalvandaal vragen... ik ben er ene zonder "J"...

Dag Zandman en Ed en Mathieu en de anderen.

Ik leef ook nog.

Dag vriend Hermano.

Verdekken! Gij kunt een mens doen verschieten, zeg! Maanden hebben wij naar jou gezocht en alle overlijdensberichten afgezocht in alle kranten. Sommigen zijn zelfs met de fiets op zoek gegaan. En onze ingehuurde drones brachten ook al niet veel zeewater aan de dijk. Ge kent die gasten hier op kolder. Er waren hier zelfs al slechte karakters die bij hoog en laag beweerden, dat ge u, na uw oppensioensteling, zou bekeerd hebben tot de Islam. Het zou iets met maagden te maken gehad hebben, enzo. Maar soit! Ge leeft nog, Dus al die zever zijn leugens in pakskens. Zij -ne -kik en de rest content,nog straffer blij,zelfs tevreden, dat uwe naam hier weer valt op ,laat het ons toegeven, het
intellligenste onderdeel van het forum. Wat zeg ik forum?, Het complete internet,ja! Eindelijk een herrezene. Als het met jouw goeddunken overeenkomt, kun je ons hoekje terug opvijzelen tot de ongeëvenaarde hoogten die wij ooit hebben gehad. 160.000 lezers (of ongeveer toch) Dat verdien je elke dag. Dus van harte terug welkom in de gilde.

Ps. Tiens: Hoe was 't weer op Mars? Koud zeker?

Welcome back Hermano (brother, broeder, fratello, frère, meer talen ken ik niet!)
Ik hou het kort want ben tenslotte in vakantie!

Tot mijn niet geringe verbazing zie ik de laatste dagen al meer berichten geplaatst te hebben dan de afgelopen twee jaren!
Zou een lichte mate van verveling tijdens een lange vakantie hier mede aan de grondslag liggen?

Met de recentelijke hitte worden wij om de oren geslagen met goede raadgevingen.
Doe geen grote krachtinspanningen- maar wat is groot, mag dan ook geen seks meer, of wordt dat gerekend onder de kleintjes? Blijf uit de zon, of smeer je anders in met een zonnecrème factor 50
Drink genoeg, om het lichaamsvocht op peil te houden.

En nu komt het, de raadgeving van zandmannetje. Ooit heb ik gelezen dat de Arabieren en andere woestijnspelers een trucje hebben om niet te zweten en geen dorst te lijden tijdens temperaturen boven de 30°
Ipv.als een gek koude drank achterover te slaan, drinken die kamelentemmers hete thee. Want, zeggen zij, niet helemaal ten onrechte, je moet de lichaamstemperatuur opdrijven zodat die boven de omgevingstemperatuur komt, dan zweet je niet en heb je minder dorst!
Wat mij een logische redenering lijkt te zijn. Die ik mij dan ook ter harte neem, want tussen die bende onnozelaars zitten ook enkele slimmerds!

Je zal mij dan ook tijdens deze dagen steeds zien met een frisse Estrella –het Spaanse equivalent van een Stella- binnen handbereik, want helemaal gek ben ik nog niet. Dat ze die hete thee maar aan de IS strijders geven, en hopelijk verbranden zij hun ingewanden ermee.

zandmanneke in de jaren 60 werkte ik in een fabriek in schiften , en als ik de namiddag schift had dronk ik altijd gloeiend hete koffie , je zweete een momentje maar daarna was het over en had je geen dorst meer , dus die arabieren daar wist ik niets van mijn oma had me dit verteld

Vanaf 11 september wordt er ergens in mijn streek in Vl. Brabant (Affligem) een driedaags congres van moslims gehouden. De Burgemeester van die gemeente , kabouter Flop, -dat is hem echt- zal in de immense zaal (Bellecouter) als gast, voor zo enkele duizenden internationale deelnemers waarschijnlijk ook een welkomstbabbeltje doen. Naar verluidt, hoeven de bewoners van dit kleine dorp hun deuren en vensters niet te barricaderen.

Velen van die zandtapijtenleggers zijn er toch niet gerust in! Zeker nu ze, de gelovigen, de weg zullen kennen naar hun mooie gemeente, of wat er nog zou kunnen van overschieten. Hoeveel er zullen blijven plakken blijft een open vraag. "Stel U voor" zeggen sommigen," dat die grote zaal, waar zo een vijfduizend mensen in kunnen, wel eens in aanmerking zou kunnen komen als opvang- of buffercentrum! Met die vluchtelingen en die studio 100 gasten weet men nooit"

Maar die inwoners moeten zich niet ongerust maken, zegt men. 't Zijn naar het schijnt brave islammieten. En achteraf, zulen ze zeker " hun matten oprollen"

Iedereen is uitgenodigd. Ook de ongelovigen. Allen daar naartoe! Ik ga ginder ook eens kijken, al was het alleen om die burgemeeste Flop eens in het echt te zien! Dat alleen is naar 't schijnt de moeite waard.

hermano schreef:Dag Zandman en Ed en Mathieu en de anderen.

Ik leef ook nog.

Dat is wat ik ook wil zeggen. Heb een bericht gekregen en daar dacht men dat er geen interresse meer was voor Sennet en/of er andere problemen waren. Ik zou al drie maanden niet meer op bezoek zijn geweest hier. Verschoot toch een beetje dat het al zo lang geleden
was. Maar wat zeggen ze altijd : eens gepensioneerd dan vliegt de tijd en heb je dagen en uren te kort. We zullen dat laten voor wat het is, maar mijn week zou gemiddeld 10 dagen moeten hebben.

Dus bij deze ik leef nog , ben ik goede gezondheid( al zeg ik het zelf) en zal proberen van wat regelmatiger hiuer te komen posten.

Doe ik het of doe ik het niet, want ik zit opgescheept met een dilemma!
Zal ik je eventjes deelgenoot maken?

Zaterdag 21 Augustus 2004, dus ruim 11 jaar geleden, startte ondergetekende een topic op, met als titel 'De grote reis'

Het staat momenteel in deze kolderrubriek op pagina 4 als topic nummer 2, het was een experiment om een verhaal te laten schrijven door verscheidene auteurs, (Waar zijn ze, waar zijn ze ?) telkens inpikken op wat iemand anders voordien had geschreven...
Gaandeweg kreeg ik een idee hoe het verder zou moeten, maar het verhaal kreeg een andere wending dan ik in gedachten had.

Mede daarom ging ik op 26 September van datzelfde jaar een andere richting uit, een soortement vervolg erop met als titel 'De grote reis, wat er echt gebeurde'

Hoewel deze laatste topic niet eens veel lezers haalde, beschouwde ikzelf het mede van het beste dat ik hier al geschreven had, mede omdat er toch enig opzoekingswerk aan was te pas gekomen en het historisch allemaal ineenpaste...
Bij eens overlezen van het topic besefte ik dat het zelfs een geweldig scenario voor een langspeelfilm of zelfs een 10-delige reeks zou kunnen wezen.
Enkele weken geleden stuurde ik een mail aan ons aller VTM, of ze geïnteresseerd zouden zijn in het scenario, met een wel heel summiere beschrijving van het verhaal, met meteen de waarschuwing erbij dat dat de verfilming niet goedkoop zou zijn, vermits practisch het hele verhaal zich afspeelt in Frankrijk, aan de Loire tijdens de vroege middeleeuwen.
Met de kledij van indertijd, filmen in het kasteel van Blois...

Verder dan een mededeling dat het in vergadering zou besproken worden is het niet gekomen.
Dus stuurde ik een zelfde mail aan Pathé Films in Parijs, en zij reageerden wel dadelijk met het verzoek om het script op te sturen.
Dat is nu mijn probleem, het hele verhaal zou ik dus moeten herschrijven met andere namen dan zandmannetje en telloorlekker en zo, wat an sich al een hele karwei is, maar ze zouden het ook graag in de taal van Shakespierre ontvangen.
Want Pathé Film is een Frans/Engelse.maatschappij...
Als er nu een flinke financiële tegemoetkoming tegenover moest staan zou ik doorbijten, maar als het alleen om de eer gaat bedank ik feestelijk.
Dan zal 'The red balloon' nooit het daglicht aanschouwen!

Vorige eeuw, zo lang is het al geleden alreeds, hadden we lol met het veranderen van spreuken of gezegden, zoals daar zijn:
de appel in het water zien schijnen
de zon valt niet ver van de boom...

Nu heb ik er nog eentje.
‘Een haar in de boter’, betekent toch ongeveer hetzelfde als ‘stront aan de knikker’ ?
Bij omwisseling krijg je, volkomen logisch zelfs ‘Een haar aan de knikker’
De andere omwisseling smeer je liever niet op je boterhammetje!

Lang leve de voorbije zomermaanden met hun ups-en-downs. Velen zullen hun hartje wel hebben kunnen ophalen samen met hun geliefde, vertrouwde tweewieler. Niet alle dagen waren koek en ei wat betreft de zonnestralen maar meestal bleven we droog onderweg. Korte broeken deden dit jaar meer dan hun best om versleten te geraken. Hopelijk brengt de kerstman met een gulle lach een paar nieuwe en liefst nog met een aardige print erop.
Geduld is een mooie deugd zeiden ze vroeger maar twintig jaar geleden zouden ze ons voor gek verklaren als we zeiden dat we met de koersfiets naar Zwolle trokken of vandaaruit naar Bremen op zoek naar de alom bekende Stadsmuzikanten die verscholen stonden in een donker hoekje op een plein dat zo immens groot is en bewaakt wordt door Roland, een neefje van Karel de Grote. De ene dag word je uitgeregend en iets later krijgen je hersens de volle laag. Bakken en braden en snakken naar een frisdrank op een overvol terras zit er dan meestal niet in. Rozengeur en zonneschijn van de ochtend tot laat in de nacht, van slapen komt er amper iets van terecht, té zwoel!

In Zwolle was alles toegezet met kermis. Attracties die we niet kenden en tevens oorverdovend lawaai maakten, griezelig ons aankeken maar ons niet konden verleiden op mee te doen.
In Bremen was het nog erger gesteld. Bloedheet, veel toeristen en nog meer studenten die stokstijf stonden en steevast niet wilden bewegen totdat iemand een munt toewierp en de beelden plots levend werden. Het uitzicht van de stadskern met haar vele gezichten was gewoon prachtig en nog mooier was het voetbalstadion ietske verderop. De kronkelde Wezer liet je oneindig genieten langs vele kleine dorpen en stadsparken. Je kwam ogen te kort en vooral tijd.

In Rintelen kon je overnachten in de Oude Stad. Nog nooit gehoord van dit dorp maar als je er eenmaal bent geweest, herinner je je met plezier het centrum. Zoals bijna overal nu het geval is, verweven ze oud met nieuw. Oude gevels met nieuwe moderne huizen ertussenin. Ook houden ze overal ervan om vlug daartussen nog een winkelcentrum te plaatsen.
Mensen willen blijkbaar meer dan alleen BBQ-geur opsnuiven. Ze willen meer dan vijftig tinten hemelsblauw, zonnecrème en liters bier. Vertier en verteer hangt overal in de lucht omdat waarschijnlijk de wereld op een ander toch nog groener is dan thuis?
Na een paar dagen genoten te hebben van dit allemaal, trokken we naar Hamelen. Ongelooflijk druk maar o zo prachtig om er te kuieren. De rattenvanger van Hamelen staat plechtig opgesteld in de buurt van vele winkels die je binnen lokken in de hoop dat je hier je vertering verder zet.

Tot er iemand een idee krijgt om de koelte op te zoeken in een afgelegen dorp met een grote kapel. Binnen in een kapel is het bijna overal eender. Heilige beelden en iconen die je bijna doen geloven dat jezelf een heilige zou kunnen worden. Voor het altaar hing een dikke rode koord. Niet passeren hing hier, stond op een bord geschreven in grote krulletters!.
Terwijl we rondkeken ging het alarm plots af. Wie had er verdorie zijn hand voorbij de koord laten gaan om te zien of het wel echt zo was, dat het alarm zou afgaan?
Gelukkig gebeurde dit waarschijnlijk elke dag dat iemand probeerde een arm langs de rode draad stak. Het werd ons niet kwalijk genomen.
Nieuwsgierigheid is lastig.

Nog een goed weekje te gaan, dan is er weeral de kerstsfeer waar iedereen in zou moeten vertoeven. De ene moet nog dringend naar de Bazaar om cadeautjes te kopen, de ander vliegt een supermarkt binnen om de laatste kalkoen op de kop te tikken.
Tafels worden versierd naar het voorbeeld van de culinaire programma’s die ons elke dag opnieuw om de oren slaan.
Is er nog iemand bezig met iets anders op zulke dagen? Drukke dagen met de laatste rekeningen te betalen, kerstbomen sleuren en allerhande kerstballen uit de kringloopwinkel halen. Gewone kerstlampen maken plaats voor ledlicht, de stroom hé, kost teveel! Versier je huis maar eens met honderden lichtjes die je achteraf in rekening gebracht worden door maatschappijen die denken dat we teveel verbruikt hebben. Ze gunnen je niet die kerstsfeer van vroegere jaren. Ze willen verdorie dat we kerstsfeer beleven zoals onze grootouders, met kaars en bril.

Staan er grote kerststallen met beelden opgesteld aan een kerkplein, moeten ze een vergunning aanvragen en de reuze beelden moeten verstevigd worden met een degelijk slot en ketting. De volgende dag willen we immers nog alles terugzien?!
Zijn er nog mensen die de kerkdeur durven te openen om een middernachtmis bij te wonen die tegenwoordig ’s avonds om half zes wordt gehouden? Ook Burgervaders en Dekens worden te oud om nog ’s avonds laat over straat te trekken met hun fiets. En niet vergeten, er staat veel politiecontrole buiten op het kerkplein. Wellicht hebben de mensen te veel Lacrima gedronken tijdens de misviering of hebben ze in de euforie hun autopapieren thuis laten liggen? Nog straffer zou zijn, als er vluchtelingen in de kerststal hun intrek zouden nemen. Het bakje vol met stro is immers warmer dan buiten onder de dennenboom te liggen. De os en de ezel zouden meer dan welkom nu zijn om warmte in hun nek te blazen.

We kunnen het draaien en keren zo goed en zo kwaad als we willen maar mensen hebben nog altijd nood aan een lief woord, een warm hart, gewoon oude kerstverhalen, een tafel gelijk vroeger gedekt met witte borden.
In deze tijden waarbij iedereen moet voorzichtig zijn of vrees heeft om in een grootstad te vertoeven, willen we eventjes alles vergeten.
Mensen kruipen nu dichter bijeen, aanhoren de vele verhalen over hoe het vroeger was maar tegelijkertijd verdringen we angstvallig ook de nare dingen die de laatste maanden onze huiskamer binnen kwamen langs de vele nieuwskanalen.

We laten het niet aan ons hart komen maar genieten met volle teugen van de komende kerstsfeer tezamen met kinderen en kleinkinderen. Doe al eens een toegeving, lach eens om de flauwe moppen van anderen maar vooral, voel jezelf goed in je vel om de drukke dagen door te komen.
Degenen die niet van plan zijn Kerstmis te vieren in Betlehem kunnen licht en sfeer thuis brengen met een goed kerstlied die je doet mijmeren over vroegere tijden.

Vergeet niet elkaar een fijne Kerst te wensen en vooral: denk niet aan de donkere dagen, morgen wordt het immers beter!