Zo rond de jaren vijftig tot tweeduizenddertien.
“ Kom maar langs achter binnen. Ik kan de deur niet op open doen, want ik ben nog niet aangekleed”.
De melkman, en al die andere leurders van Spiksing, kenden beter hun weg dat de eigen vent van Marie die van ‘s morgens vroeg ging werken voor vrouw en huisgezin. Dit keer had Marie het verkeerd voor. Ze wou nog net roepen, dat het vel op de melk mocht blijven staan, tot ze haar zelfgerolde sigaret wou uitdoven in een leeg doosje cornedbeef, zo nog een blikken geval, achtergelaten door een of andere Amerikaanse soldaat die den Dolf op zijn smoel was komen geven.
“God” zei ze. Toen ze door haar venster, die afgeborstelde strenge man bekeek. Niet God” zei de man. Mijn naam is mijnheer de belastingontvanger. (Nog ene van de oude garde.) Ik kom hier zo een beetje van alles opschrijven, want je staat bij ons in het krijt” Marie moet ergens een of andere vrouw van een leurder hebben jaloers gemaakt, want zij werd verraden voor zwart werk.
“Zwart werk, ikke?” “Ja, zei die door de staat aangestelde aftroggelaar . “ Men heeft ons laten weten, dat ge in het zwart gaat kuisen” Marie schudde met haar hoofd van neen. Ze liet onopvallend een stuk van haar peignoir opzij vallen in de hoop die kleiverdiener uit zijn lood te slaan, maar niks gebaat. Die bleef haar streng aankijken met een blik van, ik zal je op mijn manier wel pakken.
Marie was dan misschien niet de slimste, maar wel leep.
“ Wie heeft mij vals beschuldigd dat ik bij de burgemeester en collega van jou ben komen kuisen?” vroeg ze. De belastingstroper zijn ogen vernauwden zich, en zijn rond brilletje zakte iets naar beneden. Marie, dacht aan al die liters melk en tapijten die zij in natura had betaald en aan al haar keukenmessen en scharen die vlijmscherp waren. Daarvoor, zouden ze haar toch niet pakken? dacht ze. “ Ik zeg niet, dat het bij de burgemeester of bij een collega was”, zei de man, die dacht aan zijn directe chef, die toeval of niet, aan de beschrijvingen voldeed. Hoe leep kan dat vrouwvolk toch zijn? Ze had die gast waar ze hem wou en dat met één zin. “Ze hebben het gezien en zijn het ons komen vertellen” zei die beëdigde, die minder zeker werd van zijn zaak.
“Och ja” zei Marie. “ Nu weet ik het weer. Ik ben bij den Bruno een paar keer binnen geweest toen mijne vent zonder werk zat. Hij vroeg wat mijn vent kon en zijn ervaringen. Alléz, de gewoon dingens des levens? Ook of hij een kaart had van zijn vereniging. Hij zou hem wel een plaatsje bezorgen aan ’t stad. Bij het buitengaan, zie ik daar toch een hoopje wit zand liggen,zeker! Volgens mijnheer Bruno, hadden zijn politieke tegenstanders zijn huis vol gesmeten met dat goedje. Hij wist dit van de leurder die ook bij zijn vriend spiksing was geweest. Het was net of een of andere zandman was gepasseerd. En toen, hé, mijnheer de belastingontvanger, heb ik, gewoon uit dank, dat wit zand opgekuist. Hij zei me nog, God zal 't u lonen. Ik dacht nog daarstraks toen ik U zag staan. “Se, hij is daar al”. Daarom, dat ik God zei”
“’t Is goed,madamme Marie” zei den ouden tollenaar, die stilaan aan zijn pensioen begon te denken en aan den Bruno, zijn chef, dan nog een politieker! “ Ik zal slecht ingelicht zijn en ik zal…..” Plots werd er weer aangeklopt en ditmaal was het de melkman. “ Kunt ge er iets mee doen? Riep hij! “ Laat maar zo!” riep Marie terug. “ Ik heb er al enen bij zijn vel”!
Ik vergat dat er waarschijnlijk niet veel hier die leurders hebben gekend
, platte kaas , ijscréme , vis , tapijten , witgoed , garnalen , brood , melk , kolen , karrakollen , niet te vergeten andere noodzakelijke dingen zoals messen slijpen , potten lappen en ik ben er zeker nog enkele vergeten ( dementie , weet je ? ). Ik ben zeker nog belangrijke zaken vergeten maar ik kom er straks wel op , geholpen waarschijnlijk door welwillende , medelijdende forummerkens .
