Oesje, ik dacht aan de briljante harpspeler met een - voor mij dan toch - beladen familienaam.
"Les socialistes aiment tellement les pauvres qu'ils en fabriquent" (Jacques Godfrain)
Le Bobo
Alle gelijkenis met bestaande personen is louter toevallig 
TEETH FEE
Als kind fluisterden mijn ouders dat als ik vannacht ik een melktandje verlies en die onder mijn hoofdkussen leg, dan neemt een tandenfee die weg in ruil voor een centje in mijn spaarvarken. Ach ja, het leven was toen nog een sprookje maar daar kwam snel een einde aan. Ik zou op mijn vijfde een tandbeugel ingebouwd krijgen omdat mijn gebit naar voren dreigde te groeien, maar ik protesteerde omdat ik naar een scoutskamp wilde gaan en daar kon ik geen mal figuur slaan op de foto's natuurlijk.
Nu ga ik al jaren met lange tanden naar de tandarts. Elke keer weer neemt zij tientallen foto's van mijn donkere kamer en houdt ze alles nauwlettend in de gaten. Om nog maar te zwijgen van haar boormateriaal dat al in vele kwijlende monden zijn ding heeft gedaan. Ze zegt: "Even doorbijten, mijnheer."
En dan komt haar knarsentandende vraag: "Hebt u al gedacht aan implantaten? Ik vraag haar om uitleg. Zij toont mij meteen tal van beelden op haar reuzegroot pc-scherm. Kil als ijs op een niet-ontzenuwde holle kies ratelt zij geroutineerd:
"Een implantaat is een kunstmatige wortel, meestal gemaakt van titanium, dat in het kaakbot wordt geplaatst. Het fungeert als een vervanging voor de wortel van een ontbrekende tand of kies. Na de plaatsing groeit het implantaat stevig vast in het bot, waardoor het een stabiele basis biedt voor een kroon, brug of kunstgebit. Een implantaat kost enkele duizenden euro's per tand, afhankelijk van materiaal, complexiteit en bijkomende behandelingen. Als u wilt trek ik nu al uw boventanden en ondertanden uit en plaats ik dan implantaten, de wachttijd is relatief lang."
En ik grinnik als een boer met kiespijn: "Mevrouw, de tandenfee bestaat niet en dus krijg ik er ook geen centjes voor in de plaats, ja voor u bestaat ze wel, the teeth fee. Dat is Engels voor 'tandenvergoeding'. Mijn tandarts stond daar even met haar mond vol tanden.
Nu ben ik blij dat ik mijn tanden heb laten zien. Maar ik vraag me af of de Engelse uitdrukking 'teeth fee' ten gunste van de tandarts is of ten gunste van de patiënt. Ik hoop het laatste want mijn spaarvarken knort al een tijdje van de honger, helaas de tandenfee komt niet meer.
Als kind fluisterden mijn ouders dat als ik vannacht ik een melktandje verlies en die onder mijn hoofdkussen leg, dan neemt een tandenfee die weg in ruil voor een centje in mijn spaarvarken. Ach ja, het leven was toen nog een sprookje maar daar kwam snel een einde aan. Ik zou op mijn vijfde een tandbeugel ingebouwd krijgen omdat mijn gebit naar voren dreigde te groeien, maar ik protesteerde omdat ik naar een scoutskamp wilde gaan en daar kon ik geen mal figuur slaan op de foto's natuurlijk.
Nu ga ik al jaren met lange tanden naar de tandarts. Elke keer weer neemt zij tientallen foto's van mijn donkere kamer en houdt ze alles nauwlettend in de gaten. Om nog maar te zwijgen van haar boormateriaal dat al in vele kwijlende monden zijn ding heeft gedaan. Ze zegt: "Even doorbijten, mijnheer."
En dan komt haar knarsentandende vraag: "Hebt u al gedacht aan implantaten? Ik vraag haar om uitleg. Zij toont mij meteen tal van beelden op haar reuzegroot pc-scherm. Kil als ijs op een niet-ontzenuwde holle kies ratelt zij geroutineerd:
"Een implantaat is een kunstmatige wortel, meestal gemaakt van titanium, dat in het kaakbot wordt geplaatst. Het fungeert als een vervanging voor de wortel van een ontbrekende tand of kies. Na de plaatsing groeit het implantaat stevig vast in het bot, waardoor het een stabiele basis biedt voor een kroon, brug of kunstgebit. Een implantaat kost enkele duizenden euro's per tand, afhankelijk van materiaal, complexiteit en bijkomende behandelingen. Als u wilt trek ik nu al uw boventanden en ondertanden uit en plaats ik dan implantaten, de wachttijd is relatief lang."
En ik grinnik als een boer met kiespijn: "Mevrouw, de tandenfee bestaat niet en dus krijg ik er ook geen centjes voor in de plaats, ja voor u bestaat ze wel, the teeth fee. Dat is Engels voor 'tandenvergoeding'. Mijn tandarts stond daar even met haar mond vol tanden.
Nu ben ik blij dat ik mijn tanden heb laten zien. Maar ik vraag me af of de Engelse uitdrukking 'teeth fee' ten gunste van de tandarts is of ten gunste van de patiënt. Ik hoop het laatste want mijn spaarvarken knort al een tijdje van de honger, helaas de tandenfee komt niet meer.
DE WARP-JAN VAN GOGH
Vandaag maakte een vriendin mij erop attent dat er in de stad een tentoonstelling gaande is die door de WARP is georganiseerd. Te bezoeken tot 8 september. De WARP is een kunstgenootschap dat in het leven is geroepen door mijn inmiddels overleden vriend/kunstschilder Jan Buytaert. Jan’s mooie herenhuis dient nu ook als WARP museum en als platform voor jonge kunstenaars. Voor nieuw aanstormend talent dus. Volledig het fijne weet ik er niet van, op internet heb ik volgende info gevonden:
“Sinds het ontstaan in 2006 stelt WARP zich de vraag welke noden kunstenaars hebben en hoe we daar als organisatie aan kunnen bijdragen. Daarom heeft WARP de kant van de kunstenaar gekozen. Dat betekent dat we het kunstenaarschap niet van buitenaf bekijken, maar een omgeving scheppen die de professionele artistieke ontwikkeling stimuleert, faciliteert en mogelijk maakt. Dat engagement mondt uit in tentoonstellingen die breed omkaderd worden, zowel naar de kunstenaar als het publiek toe. We hebben een zwak en een neus voor opkomend artistiek talent, maar evengoed voor onderbelichte oeuvres en waardevolle artistieke posities die meer aandacht verdienen.”
Tijdens mijn bezoek aan deze tentoonstelling beleef ik nu weer onze sterke vriendschap, al was er een leeftijdsverschil van dertig jaar.
Terwijl ik Jan’s voormalige woonkamer betreed, flitsen er beelden door mijn hoofd van onze eerste ontmoeting toen ik hem zijn verloren bloemenschilderij terugbracht. Dat schilderij had ik gevonden in een vuilniscontainer in de garage van het flatgebouw waar ik woonde. Even dacht ik dat het een Vincent van Gogh was. En als ik Jan’s keuken na al die tijd terug binnenstap, herinner ik mij die mooie zomeravond, hoe wij twee flessen rode wijn dronken terwijl we luisterden naar onze favoriete muziek: ‘The Best of Django Reinhardt’, de grote jazzmuzikant. Jan en ik hebben toen tot diep in de nacht gefilosofeerd over de zin van het Leven: ‘Waarom is het er überhaupt? Waarom is er Goed en Kwaad? Hoe is ons complexe mensenbrein tot stand gekomen? Waarom bestaan er ontelbare atomen en planeten? Hebben mensen een vrije wil?’ En we discussieerden ook over kunst, ik studeerde in die tijd passioneel enkele cursussen kunstgeschiedenis en dus kon ik mij met de intellectueel artistiek meten.
In zijn tuin zie ik nu ook het levensgroot bronzen beeld terug dat men destijds voor Jan had gemaakt. Zijn getormenteerde ziel is daarin treffend gebeeldhouwd, zowel in zijn gezichtsuitdrukking als in zijn lichaamstaal. Snel neem ik een foto om op facebook te posten met de bedoeling om deze beroemde kunstenaar en zijn WARP ook digitaal te vereeuwigen want jawel mijnheer Buytaert is de Vlaamse Van Gogh. Ik denk plots aan de song ’Starry
starry night’ van de zanger Don McLean. Jan heeft mij ooit deze song via mail doorgestuurd:
Paint your palette blue and gray
Look out on a summer’s day
With eyes that know the darkness in my soul
Vandaag maakte een vriendin mij erop attent dat er in de stad een tentoonstelling gaande is die door de WARP is georganiseerd. Te bezoeken tot 8 september. De WARP is een kunstgenootschap dat in het leven is geroepen door mijn inmiddels overleden vriend/kunstschilder Jan Buytaert. Jan’s mooie herenhuis dient nu ook als WARP museum en als platform voor jonge kunstenaars. Voor nieuw aanstormend talent dus. Volledig het fijne weet ik er niet van, op internet heb ik volgende info gevonden:
“Sinds het ontstaan in 2006 stelt WARP zich de vraag welke noden kunstenaars hebben en hoe we daar als organisatie aan kunnen bijdragen. Daarom heeft WARP de kant van de kunstenaar gekozen. Dat betekent dat we het kunstenaarschap niet van buitenaf bekijken, maar een omgeving scheppen die de professionele artistieke ontwikkeling stimuleert, faciliteert en mogelijk maakt. Dat engagement mondt uit in tentoonstellingen die breed omkaderd worden, zowel naar de kunstenaar als het publiek toe. We hebben een zwak en een neus voor opkomend artistiek talent, maar evengoed voor onderbelichte oeuvres en waardevolle artistieke posities die meer aandacht verdienen.”
Tijdens mijn bezoek aan deze tentoonstelling beleef ik nu weer onze sterke vriendschap, al was er een leeftijdsverschil van dertig jaar.
Terwijl ik Jan’s voormalige woonkamer betreed, flitsen er beelden door mijn hoofd van onze eerste ontmoeting toen ik hem zijn verloren bloemenschilderij terugbracht. Dat schilderij had ik gevonden in een vuilniscontainer in de garage van het flatgebouw waar ik woonde. Even dacht ik dat het een Vincent van Gogh was. En als ik Jan’s keuken na al die tijd terug binnenstap, herinner ik mij die mooie zomeravond, hoe wij twee flessen rode wijn dronken terwijl we luisterden naar onze favoriete muziek: ‘The Best of Django Reinhardt’, de grote jazzmuzikant. Jan en ik hebben toen tot diep in de nacht gefilosofeerd over de zin van het Leven: ‘Waarom is het er überhaupt? Waarom is er Goed en Kwaad? Hoe is ons complexe mensenbrein tot stand gekomen? Waarom bestaan er ontelbare atomen en planeten? Hebben mensen een vrije wil?’ En we discussieerden ook over kunst, ik studeerde in die tijd passioneel enkele cursussen kunstgeschiedenis en dus kon ik mij met de intellectueel artistiek meten.
In zijn tuin zie ik nu ook het levensgroot bronzen beeld terug dat men destijds voor Jan had gemaakt. Zijn getormenteerde ziel is daarin treffend gebeeldhouwd, zowel in zijn gezichtsuitdrukking als in zijn lichaamstaal. Snel neem ik een foto om op facebook te posten met de bedoeling om deze beroemde kunstenaar en zijn WARP ook digitaal te vereeuwigen want jawel mijnheer Buytaert is de Vlaamse Van Gogh. Ik denk plots aan de song ’Starry
starry night’ van de zanger Don McLean. Jan heeft mij ooit deze song via mail doorgestuurd:
Paint your palette blue and gray
Look out on a summer’s day
With eyes that know the darkness in my soul
CLAUDE EN BARBIE
Toen moeder in blijde verwachting was van mij, waren zij en mijn vader ervan overtuigd dat ze een meisje ter wereld zouden brengen. Zodoende hadden ze reeds baby-vrouwenslofjes en een dozijn Barbiepoppen gekocht. Nadat moeder hier in de stadskliniek beviel van mij, riep de arts: ‘Mevrouw, het is een jongetje geworden, proficiat! Moeder schrok er even van en verzocht de verpleegkundigen om mijn vader telefonisch op de hoogte te brengen, die was immers weer op ‘zakenreis’ in Afrika. Vader liep na de scheiding van zijn eerste vrouw een beetje verloren op deze aardbol. Hij miste ook zijn drie kinderen enorm. Moeder wilde hem een nieuw gezin schenken en beiden wensten vurig om mijn broer Tom die net een jaartje ouder was dan mij, een zusje te geven, vandaar dat mijn Barbiepoppen reeds mooi in de kinderkamer waren uitgestald. Ik voelde mij echter toen al te veel mans om mij als een little girl te gedragen, en dus hield ik me alleen bezig met Ken, de vriend die Barbie versierde, een hele baby-dag lang. Na een tijdje verplaatste ik me ook in de rol van Barbie en aapte kraaiend haar piepstemmetje na.
Maar tijdens een hete zomernacht schoot ik wakker van een vreemde zware stem. Ik sloeg in paniek en begon te huilen. Een grote man nam me uit de wieg en hield me stevig vast in zijn sterke armen en fluisterde: ‘Niet bang zijn Cloclo, wees een echte man!’ Samen keken wij door het keukenraam naar de horizon! ‘Er wacht je een mooie toekomst, my boy!’ fluisterde de reus wiens prachtige groene ogen ik voor het eerst in mijn leven mocht aanschouwen. Ik kirde van geluk: mijn vader was terug thuis! En als een man zag ik de zon weer opgaan, het werd zomer de allereerste keer…
Een week later hadden mijn ouders alle Barbiepoppen kado gedaan aan enkele goede vrienden die een tweejarig dochtertje hadden. De slofjes die ik koppig weigerde aan trekken, verstopte ik eigenhandig onder de salon, keer op keer. Mijn broer schaterde het uit.
Toeval of niet maar onlangs publiceerde ik mijn verhaal ‘Claude schreef La Marseillaise’, op een literaire site en ik genoot zoals altijd van de vele lovende reacties. Er was een dame bij die mij te kennen gaf dat ze mijn naam al jaren erg leuk vond. Ze speelde als kind veel met Barbiepoppen, maar de mannenpop gaf ze de naam ‘Claude’ in plaats van ‘Ken’.
Ja, eigenlijk zou het duo ‘Claude & Barbie’ nog beter verkopen! grinnik ik nu in gedachten…
Toen moeder in blijde verwachting was van mij, waren zij en mijn vader ervan overtuigd dat ze een meisje ter wereld zouden brengen. Zodoende hadden ze reeds baby-vrouwenslofjes en een dozijn Barbiepoppen gekocht. Nadat moeder hier in de stadskliniek beviel van mij, riep de arts: ‘Mevrouw, het is een jongetje geworden, proficiat! Moeder schrok er even van en verzocht de verpleegkundigen om mijn vader telefonisch op de hoogte te brengen, die was immers weer op ‘zakenreis’ in Afrika. Vader liep na de scheiding van zijn eerste vrouw een beetje verloren op deze aardbol. Hij miste ook zijn drie kinderen enorm. Moeder wilde hem een nieuw gezin schenken en beiden wensten vurig om mijn broer Tom die net een jaartje ouder was dan mij, een zusje te geven, vandaar dat mijn Barbiepoppen reeds mooi in de kinderkamer waren uitgestald. Ik voelde mij echter toen al te veel mans om mij als een little girl te gedragen, en dus hield ik me alleen bezig met Ken, de vriend die Barbie versierde, een hele baby-dag lang. Na een tijdje verplaatste ik me ook in de rol van Barbie en aapte kraaiend haar piepstemmetje na.
Maar tijdens een hete zomernacht schoot ik wakker van een vreemde zware stem. Ik sloeg in paniek en begon te huilen. Een grote man nam me uit de wieg en hield me stevig vast in zijn sterke armen en fluisterde: ‘Niet bang zijn Cloclo, wees een echte man!’ Samen keken wij door het keukenraam naar de horizon! ‘Er wacht je een mooie toekomst, my boy!’ fluisterde de reus wiens prachtige groene ogen ik voor het eerst in mijn leven mocht aanschouwen. Ik kirde van geluk: mijn vader was terug thuis! En als een man zag ik de zon weer opgaan, het werd zomer de allereerste keer…
Een week later hadden mijn ouders alle Barbiepoppen kado gedaan aan enkele goede vrienden die een tweejarig dochtertje hadden. De slofjes die ik koppig weigerde aan trekken, verstopte ik eigenhandig onder de salon, keer op keer. Mijn broer schaterde het uit.
Toeval of niet maar onlangs publiceerde ik mijn verhaal ‘Claude schreef La Marseillaise’, op een literaire site en ik genoot zoals altijd van de vele lovende reacties. Er was een dame bij die mij te kennen gaf dat ze mijn naam al jaren erg leuk vond. Ze speelde als kind veel met Barbiepoppen, maar de mannenpop gaf ze de naam ‘Claude’ in plaats van ‘Ken’.
Ja, eigenlijk zou het duo ‘Claude & Barbie’ nog beter verkopen! grinnik ik nu in gedachten…
IF YOU GO TO SAN FRANCISCO
If you go to San Francisco, be so gentle to buy some flowers. Dat zei mijn goede vriend Nestor, een bejaarde theoloog. Paus Sint-Fransicus is immers de grote baas van de wereld. Is hij niet de goede herder die alles wat ademt in vrede laat bestaan?
En zo vertrok ik die zomerdag met de trein naar Rome, Vaticaanstad. Jawel, ik zou paus Sint-Franciscus persoonlijk ontmoeten in zijn paleis en had dus enkele kunstbloemen gekocht.
Ik heb er als jonge misdienaar altijd van gedroomd om de paus te bewieroken en nu kreeg ik de kans. Maar eigenlijk haal ik de laatste jaren mijn neus op voor alles wat naar geloof en spiritualisme ruikt. Ik ben zelfs enorm afkerig van alle christelijke en spirituele symboliek.De goede bedoelingen ten spijt: sektes, exorsisten, zelfverklaarde gebedsgenezers, reiki-beoefenaars,Tarotkaartleggers, louche helderzienden, jawel die trek ik allemaal in twijfel. Zelfs bij mijn eigen boeddhistisch bestaan plaats ik vele vraagtekens.Dat zat ik nu allemaal te bedenken in de trein die op weg is naar de paus, een mens van vlees en bloed die wellicht ook zijn vervelende en demonische kantjes heeft. Ach, wie zonder zonde is, werpe de eerste kerksteen...
Toen ik met mijn bloemen mijn eindbestemming bereikte en uitstapte in een veel te druk station, bedacht ik mij plots en besloot om meteen rechtsomkeer te maken, de trein terug naar huis. Mijn bloemen schonk ik aan een graatmager vijfjarig bedelmeisje. In haar hoed stopte ik ook al mijn vakantiegeld. Ja, noem mij gerust een
schijnheilige farizeeër omdat ik dat nu zo ostentatief vermeld.
Dat de wilde weldoener Franciscus maar eerst zulke weesjes een thuis geeft in plaats van vroom te verdwalen in zijn Vaticaanpaleis. Of is hij te druk bezig met het genezen van de lammen en de blinden? Ach dat zijn maar fabeltjes, dat weet iedereen behalve de fanatieke katholieken natuurlijk. Men bidt alleen voor de makke lammetjes die veel munten in het goudschaaltje leggen. Jawel, al eeuwen is de Kerkfabriek big business. Ik wil de paus niet aan het kruis nagelen hoor, absoluut niet, ik wil hem ook geen zondagspreek geven maar wel even zijn stoffig testament doen herschrijven als dat mag, ja om zijn gigantisch vermogen broederlijk te delen met de verschoppelingen op Aarde. Als dat even mag.
In de trein terug naar mijn huisje dat ook zijn kruisje draagt, fluisterde m'n geweten: "Claudio, ik geloof, ik geloof, ik geloof... dat je nu op het juiste spoor zit."
Ja, deze trip was voor mij een ware Openbaring.
Binnenkort ga ik met vakantie naar de bruisende Amerikaanse stad San Francisco. Hopelijk is daar geen tornado aan de het waaien en stort de Golden Gate Bridge niet in. De Apocalyps mag voor mijn part nog even op zich laten wachten.
Daarom wens ik nu alle zomerse wereldreizigers reeds: "Vaya con Dios"
If you go to San Francisco, be so gentle to buy some flowers. Dat zei mijn goede vriend Nestor, een bejaarde theoloog. Paus Sint-Fransicus is immers de grote baas van de wereld. Is hij niet de goede herder die alles wat ademt in vrede laat bestaan?
En zo vertrok ik die zomerdag met de trein naar Rome, Vaticaanstad. Jawel, ik zou paus Sint-Franciscus persoonlijk ontmoeten in zijn paleis en had dus enkele kunstbloemen gekocht.
Ik heb er als jonge misdienaar altijd van gedroomd om de paus te bewieroken en nu kreeg ik de kans. Maar eigenlijk haal ik de laatste jaren mijn neus op voor alles wat naar geloof en spiritualisme ruikt. Ik ben zelfs enorm afkerig van alle christelijke en spirituele symboliek.De goede bedoelingen ten spijt: sektes, exorsisten, zelfverklaarde gebedsgenezers, reiki-beoefenaars,Tarotkaartleggers, louche helderzienden, jawel die trek ik allemaal in twijfel. Zelfs bij mijn eigen boeddhistisch bestaan plaats ik vele vraagtekens.Dat zat ik nu allemaal te bedenken in de trein die op weg is naar de paus, een mens van vlees en bloed die wellicht ook zijn vervelende en demonische kantjes heeft. Ach, wie zonder zonde is, werpe de eerste kerksteen...
Toen ik met mijn bloemen mijn eindbestemming bereikte en uitstapte in een veel te druk station, bedacht ik mij plots en besloot om meteen rechtsomkeer te maken, de trein terug naar huis. Mijn bloemen schonk ik aan een graatmager vijfjarig bedelmeisje. In haar hoed stopte ik ook al mijn vakantiegeld. Ja, noem mij gerust een
schijnheilige farizeeër omdat ik dat nu zo ostentatief vermeld.
Dat de wilde weldoener Franciscus maar eerst zulke weesjes een thuis geeft in plaats van vroom te verdwalen in zijn Vaticaanpaleis. Of is hij te druk bezig met het genezen van de lammen en de blinden? Ach dat zijn maar fabeltjes, dat weet iedereen behalve de fanatieke katholieken natuurlijk. Men bidt alleen voor de makke lammetjes die veel munten in het goudschaaltje leggen. Jawel, al eeuwen is de Kerkfabriek big business. Ik wil de paus niet aan het kruis nagelen hoor, absoluut niet, ik wil hem ook geen zondagspreek geven maar wel even zijn stoffig testament doen herschrijven als dat mag, ja om zijn gigantisch vermogen broederlijk te delen met de verschoppelingen op Aarde. Als dat even mag.
In de trein terug naar mijn huisje dat ook zijn kruisje draagt, fluisterde m'n geweten: "Claudio, ik geloof, ik geloof, ik geloof... dat je nu op het juiste spoor zit."
Ja, deze trip was voor mij een ware Openbaring.
Binnenkort ga ik met vakantie naar de bruisende Amerikaanse stad San Francisco. Hopelijk is daar geen tornado aan de het waaien en stort de Golden Gate Bridge niet in. De Apocalyps mag voor mijn part nog even op zich laten wachten.
Daarom wens ik nu alle zomerse wereldreizigers reeds: "Vaya con Dios"
DEPORTATIEKLINIEKEN
Geesteszieken hebben volgens de meeste medici een psychisch probleem. Of erger: een psychiatrisch probleem. Daar was ik het reeds als student neuropsychologie niet volledig mee eens. Hersenen zijn immers ook een fysiologisch orgaan en zijn dus ook aan mankementen of storingen onderhevig. Angststoornissen zijn bijvoorbeeld het gevolg van te weinig serotonineafgifte tussen neuronsynapsen in de hersenen. En een teveel aan de neurotransmitter dopamine leidt tot psychoses.
Vorige week las ik een autobiografische roman over NAH, een Niet Aangeboren Hersenletsel. Het hoofdpersonage, een jonge vrouw, had na een verjaardagsfeestje een ernstig auto-ongeval op een drukke nachtelijke autosnelweg en kwam zo in een hospitaal terecht. Ze had er een enorm hersenletsel aan overgehouden. Toen ze wakker werd in de ziekenkamer merkte zij dat ze aan een infuus lag. Haar linkerbeen kon ze niet meer bewegen, dat was volledig verlamd. Haar brein leed aan geheugenverlies en dus probeerde ze te achterhalen hoe ze hier in godsnaam terecht was gekomen. Net voor het ongeluk had ze plannen gemaakt om het diploma van een thuiszorgverpleegster te behalen. En ook haar rijbewijs had ze bijna. Om een lang verhaal kort te maken: haar hersenen herstellen zich langzaam maar zeker, maar haar persoonlijkheid zal nooit meer dezelfde zijn. En daarom verwijst men haar naar het meest gevreesde instituut van deze aardbol: de psychiatrie.
Maar de filosoof in mij gelooft niet in totale depersonalisatie, je ziel blijft intact volgens mij. Deze mening deel ik met de denkers Immanuel Kant en Kierkegaard. Men evolueert wel maar je verandert niet, zelfs al ben je voor sommige vrienden na een burn-out onherkenbaar geworden. En dat geldt evengoed voor clochards en beroemde acteurs als voor onschendbare koningen, in onze mensenjungle is ieders brein gelijk voor de wet.
Ik wil hier gewoon een lans breken voor alle ‘psychische zieken’. Loop niet weg van de slachtoffers, of het nu psychoten, neuroten of andere 'gekken' zijn. Wie (tijdelijk) in die toestand verkeert, lijdt vreselijk en moet met het grootste respect geholpen worden.
Ach ja, het Down-syndroom, autisme en ADHD zijn de laatste tien jaar al minder taboe geworden dan vroeger. En dus nu maar hopen dat de deportatieklinieken ook voorgoed de oude piepende deuren sluiten.
Geesteszieken hebben volgens de meeste medici een psychisch probleem. Of erger: een psychiatrisch probleem. Daar was ik het reeds als student neuropsychologie niet volledig mee eens. Hersenen zijn immers ook een fysiologisch orgaan en zijn dus ook aan mankementen of storingen onderhevig. Angststoornissen zijn bijvoorbeeld het gevolg van te weinig serotonineafgifte tussen neuronsynapsen in de hersenen. En een teveel aan de neurotransmitter dopamine leidt tot psychoses.
Vorige week las ik een autobiografische roman over NAH, een Niet Aangeboren Hersenletsel. Het hoofdpersonage, een jonge vrouw, had na een verjaardagsfeestje een ernstig auto-ongeval op een drukke nachtelijke autosnelweg en kwam zo in een hospitaal terecht. Ze had er een enorm hersenletsel aan overgehouden. Toen ze wakker werd in de ziekenkamer merkte zij dat ze aan een infuus lag. Haar linkerbeen kon ze niet meer bewegen, dat was volledig verlamd. Haar brein leed aan geheugenverlies en dus probeerde ze te achterhalen hoe ze hier in godsnaam terecht was gekomen. Net voor het ongeluk had ze plannen gemaakt om het diploma van een thuiszorgverpleegster te behalen. En ook haar rijbewijs had ze bijna. Om een lang verhaal kort te maken: haar hersenen herstellen zich langzaam maar zeker, maar haar persoonlijkheid zal nooit meer dezelfde zijn. En daarom verwijst men haar naar het meest gevreesde instituut van deze aardbol: de psychiatrie.
Maar de filosoof in mij gelooft niet in totale depersonalisatie, je ziel blijft intact volgens mij. Deze mening deel ik met de denkers Immanuel Kant en Kierkegaard. Men evolueert wel maar je verandert niet, zelfs al ben je voor sommige vrienden na een burn-out onherkenbaar geworden. En dat geldt evengoed voor clochards en beroemde acteurs als voor onschendbare koningen, in onze mensenjungle is ieders brein gelijk voor de wet.
Ik wil hier gewoon een lans breken voor alle ‘psychische zieken’. Loop niet weg van de slachtoffers, of het nu psychoten, neuroten of andere 'gekken' zijn. Wie (tijdelijk) in die toestand verkeert, lijdt vreselijk en moet met het grootste respect geholpen worden.
Ach ja, het Down-syndroom, autisme en ADHD zijn de laatste tien jaar al minder taboe geworden dan vroeger. En dus nu maar hopen dat de deportatieklinieken ook voorgoed de oude piepende deuren sluiten.
Wat is de wetenschappelijke bepaling van 'ziel' volgens neuropsychologen?je ziel blijft intact volgens mij
pSorry, hoor, dat ik je beledigd heb; ik had moeten liegen.
YOU'RE A DIRTY OLD MAN
Op mijn veertiende, tijdens m'n studiejaren Latijn-Grieks, was ik heimelijk verliefd op de lerares Godsdienst, een grote zwartharige vrouw van rond de veertig. De hele school noemde haar 'de Spaanse furie' vanwege haar kloeke borsten. Toen ik en mijn klasgenoten ooit een tekening voor haar moesten maken over ons geloof was dat voor mij niet eenvoudig: ik geloofde namelijk in niks.
Mijn Marokkaanse vriend Amir schetste ijverig een moskee met zijn vader die aan het bidden was. David, een Jood die naast mij zat, probeerde de doortocht in de Rode zee af te beelden. Maar ik staarde naar een maagdelijk wit tekenblad, mijn hoofd was leeg, alsof ik mediteerde. Was ik toen al een boeddhist? De Spaanse furie begreep niet waarom ik niks op papier kon zetten. Ze nam mijn potlood in haar hand terwijl ze zich naast mij vooroverboog. En toen loerde ik prompt in haar decolleté. En ja, ze had het opgemerkt en strafte mij met een strenge boze blik: 'You're a dirty young man.' En zo kreeg ik inspiratie. Vlug tekende ik een tafereel waarin Jezus en zijn apostelen tijdens hun Laatste Avondmaal reuzegrote paaseieren verorberden. Mijn ouders hebben nooit geweten waarom er op mijn schoolrapport toen een dikke nul stond voor dit vak.
Omdat ik sinds 2006 regelmatig sport, stapte ik onlangs het fitnesscenter binnen en werd bij het onthaal verrast door een nieuwe mooie blonde receptioniste. Haar naam was Suzanne, en ik was meteen stapelgek op haar. Ze vierde die zomerdag haar vijfentwintigste verjaardag.
Terwijl je traint hoor je popmuziek uit de radioboxen die in alle hoeken van de sportzaal zijn bevestigd. Voor een vijftigplusser als ik stimuleert dat enorm de sportprestaties. Suzanne liep heen en weer met een vod om alle toestellen weer proper te maken. Ik volgde haar met mijn ogen. Maar toen klonk plots een hit van een Amerikaanse meidengroep The Three Degrees: You're a dirty old man. Ik voelde mij betrapt en rende naar de kleedkamers waar ik kon afkoelen onder een koude douche. Mijn lichaamstemperatuur was immers gestegen naar 50 graden.
Ach, ondanks mijn boeddhistisch bestaan, mag ik niet klagen wat betreft vrouwelijke aandacht. Deze zomer ontving ik zelfs een facebookbericht van een wereldberoemde Amerikaanse actrice. Ze had mij al eerder gecontacteerd omdat ik ooit een gedicht voor haar schreef. Zij was ook single maar een stuk ouder dan ik. We deden even aan cyber-flirten. Tot ik na een tijdje besloot om het contact met deze Hollywoodster te verbreken. Het laatste wat ik haar mailde was: Sorry dear, I'm a very young man.
Op mijn veertiende, tijdens m'n studiejaren Latijn-Grieks, was ik heimelijk verliefd op de lerares Godsdienst, een grote zwartharige vrouw van rond de veertig. De hele school noemde haar 'de Spaanse furie' vanwege haar kloeke borsten. Toen ik en mijn klasgenoten ooit een tekening voor haar moesten maken over ons geloof was dat voor mij niet eenvoudig: ik geloofde namelijk in niks.
Mijn Marokkaanse vriend Amir schetste ijverig een moskee met zijn vader die aan het bidden was. David, een Jood die naast mij zat, probeerde de doortocht in de Rode zee af te beelden. Maar ik staarde naar een maagdelijk wit tekenblad, mijn hoofd was leeg, alsof ik mediteerde. Was ik toen al een boeddhist? De Spaanse furie begreep niet waarom ik niks op papier kon zetten. Ze nam mijn potlood in haar hand terwijl ze zich naast mij vooroverboog. En toen loerde ik prompt in haar decolleté. En ja, ze had het opgemerkt en strafte mij met een strenge boze blik: 'You're a dirty young man.' En zo kreeg ik inspiratie. Vlug tekende ik een tafereel waarin Jezus en zijn apostelen tijdens hun Laatste Avondmaal reuzegrote paaseieren verorberden. Mijn ouders hebben nooit geweten waarom er op mijn schoolrapport toen een dikke nul stond voor dit vak.
Omdat ik sinds 2006 regelmatig sport, stapte ik onlangs het fitnesscenter binnen en werd bij het onthaal verrast door een nieuwe mooie blonde receptioniste. Haar naam was Suzanne, en ik was meteen stapelgek op haar. Ze vierde die zomerdag haar vijfentwintigste verjaardag.
Terwijl je traint hoor je popmuziek uit de radioboxen die in alle hoeken van de sportzaal zijn bevestigd. Voor een vijftigplusser als ik stimuleert dat enorm de sportprestaties. Suzanne liep heen en weer met een vod om alle toestellen weer proper te maken. Ik volgde haar met mijn ogen. Maar toen klonk plots een hit van een Amerikaanse meidengroep The Three Degrees: You're a dirty old man. Ik voelde mij betrapt en rende naar de kleedkamers waar ik kon afkoelen onder een koude douche. Mijn lichaamstemperatuur was immers gestegen naar 50 graden.
Ach, ondanks mijn boeddhistisch bestaan, mag ik niet klagen wat betreft vrouwelijke aandacht. Deze zomer ontving ik zelfs een facebookbericht van een wereldberoemde Amerikaanse actrice. Ze had mij al eerder gecontacteerd omdat ik ooit een gedicht voor haar schreef. Zij was ook single maar een stuk ouder dan ik. We deden even aan cyber-flirten. Tot ik na een tijdje besloot om het contact met deze Hollywoodster te verbreken. Het laatste wat ik haar mailde was: Sorry dear, I'm a very young man.
ALS DE NOOD HET HOOGST IS
Onlangs liep ik na mijn dagelijkse boodschappen naar huis en plots voelde ik een enorme buikkramp, ik moest dringend naar het toilet en dus versnelde ik mijn pas en oeps: het was gebeurd: kleine ontlasting gelost in mijn gloednieuwe boxershort. Gelukkig had ik mijn donkerblauwe pantalon aan. Heel ongemakkelijk liep ik naar mijn flat en stond met een oude Hollandse dame in de lift, die een goede vriendin zou gaan bezoeken. Plots vroeg zij: ‘Zijn ze hier op de vijfde etage een heerlijke goulashschotel aan het bereiden?’ Ik zei droogjes:’Ik ruik niks, mevrouw, mijn neus is verstopt, ik ben verkouden.’
Thuis plofte ik neer op de wc-bril en ontdeed mij meteen van de stinkende kledij, stak alles in de wasmachine en trok een frisse verse slip en jeansbroek aan. En dan piepte mijn iPhone, een sms-bericht van mijn nichtje: ‘Hey oom Claudio, wist je het al? In het shoppingcenter in jouw buurt kun je vandaag koopjes doen, tot wel min 70%’
Die namiddag druppelde ik snel wat parfum achter mijn oren en vertrok. Het regende maar dan liet de zon zich zien, jawel aprilse grillen. Gelukkig hoef ik maar onder een brug te wandelen en dan ben ik reeds in dat shoppingcenter. Het is er altijd een drukte van belang. Men vindt er een supermarkt, opticiens en juweliers. Er zijn daar ook enkele kapsalons en een vijftal tavernes. Je kan er rondneuzen in elektronicawinkels en krantenshops. En soms houden bekende schrijvers een signeersessie bij de boekhandel. Wat wil de moderne, hebberige consumerende mens nog meer?
Zo stapte ik bij de ingang de automatische draaideur binnen en slenterde naar mijn favoriete kledingzaak maar plots voelde ik weer die buikkrampen. Ik spoedde mij richting de toiletruimte maar er stond een file van minstens zeventien mensen. En door de haast botste ik bijna op twee spelende kinderen. Voor alle veiligheid nam ik plaats op een zitbank en dan… zag ik naast mij, geloof het of niet: twee pillen nog in folie verpakt , ik herkende het medicament meteen, het was een middel tegen jawel… buikkrampen. Ik keek snel even rond, nam de drinkbus uit mijn rugzak en slikte vliegensvlug een pilletje in. Zonder verdere problemen heb ik nog een hele dag lang enkele koopjes kunnen doen. Ja, Gods darmwegen zijn ondoorgrondelijk maar als de nood het hoogst is, is de verlossing nabij.
Onlangs liep ik na mijn dagelijkse boodschappen naar huis en plots voelde ik een enorme buikkramp, ik moest dringend naar het toilet en dus versnelde ik mijn pas en oeps: het was gebeurd: kleine ontlasting gelost in mijn gloednieuwe boxershort. Gelukkig had ik mijn donkerblauwe pantalon aan. Heel ongemakkelijk liep ik naar mijn flat en stond met een oude Hollandse dame in de lift, die een goede vriendin zou gaan bezoeken. Plots vroeg zij: ‘Zijn ze hier op de vijfde etage een heerlijke goulashschotel aan het bereiden?’ Ik zei droogjes:’Ik ruik niks, mevrouw, mijn neus is verstopt, ik ben verkouden.’
Thuis plofte ik neer op de wc-bril en ontdeed mij meteen van de stinkende kledij, stak alles in de wasmachine en trok een frisse verse slip en jeansbroek aan. En dan piepte mijn iPhone, een sms-bericht van mijn nichtje: ‘Hey oom Claudio, wist je het al? In het shoppingcenter in jouw buurt kun je vandaag koopjes doen, tot wel min 70%’
Die namiddag druppelde ik snel wat parfum achter mijn oren en vertrok. Het regende maar dan liet de zon zich zien, jawel aprilse grillen. Gelukkig hoef ik maar onder een brug te wandelen en dan ben ik reeds in dat shoppingcenter. Het is er altijd een drukte van belang. Men vindt er een supermarkt, opticiens en juweliers. Er zijn daar ook enkele kapsalons en een vijftal tavernes. Je kan er rondneuzen in elektronicawinkels en krantenshops. En soms houden bekende schrijvers een signeersessie bij de boekhandel. Wat wil de moderne, hebberige consumerende mens nog meer?
Zo stapte ik bij de ingang de automatische draaideur binnen en slenterde naar mijn favoriete kledingzaak maar plots voelde ik weer die buikkrampen. Ik spoedde mij richting de toiletruimte maar er stond een file van minstens zeventien mensen. En door de haast botste ik bijna op twee spelende kinderen. Voor alle veiligheid nam ik plaats op een zitbank en dan… zag ik naast mij, geloof het of niet: twee pillen nog in folie verpakt , ik herkende het medicament meteen, het was een middel tegen jawel… buikkrampen. Ik keek snel even rond, nam de drinkbus uit mijn rugzak en slikte vliegensvlug een pilletje in. Zonder verdere problemen heb ik nog een hele dag lang enkele koopjes kunnen doen. Ja, Gods darmwegen zijn ondoorgrondelijk maar als de nood het hoogst is, is de verlossing nabij.
HIS MONEYPUSSY
Er zijn zo van die mooie jonge meisjes die met een ouwe miljardair trouwen, puur voor het geld en vooral met een goed huwelijkscontract. Ja, sommige rijke wanhopige bejaarde mannen denken dat ze hun portemonnee moeten openen om van een vrouw alles gedaan te krijgen. Voor wat hoort wat, zie ik hem in het stadhuis denken terwijl hij gehaast de diamanten ring om haar vinger schuift.
Haar sluwe ouders, blij dat hun dochter in goede handen is gevallen, spelen de hele pantomime mee. De kennissen van de man zitten stilletjes te grinniken om deze déjà vu.
Nadat het koppel voor de wet is getrouwd, rijden alle genodigden naar een chique locatie buiten de drukke stad om dit feest te vieren, jawel in een kasteel.
Alweer een man die verblind door de ‘liefde’ holderdebolder is getrouwd. En al snel kan hij z’n handen niet thuishouden. Hij geeft z’n eega om de twee minuten een kwijlende zoen. Zijn adem stinkt naar wijn en sigaren maar ach, het rosse meisje met de grote borsten is nu zijn bezit. Er worden uiteraard vele foto’s genomen, ter nagedachtenis aan deze prachtige onvergetelijke dag. En dan serveert men de honderden gasten een vijfgangenmenu. De trotse bruidegom, ongeduldig om de eerste huwelijksnacht te consumeren, checkt zo onopvallend mogelijk of z’n erectiepilletje nog in zijn beurs zit. Een beurs die vlug geledigd zal worden.
Er wordt gewalst, vooral over the dirty old man, want zijn vrouw danst nu al verliefd met een ander, een grote blonde fors gespierde jonge heer.
In die kringen wordt uitsluitend Engels en Frans gesproken. De ene bevriende aristocraat na de andere komt de kersverse echtgenoot feliciteren. Ze schudden hem de hand terwijl ze knipogen. De arme man glimlacht : ‘Je sais, mon épouse est splendide.’ Maar eigenlijk wilde hij zeggen: ‘I know, moneypussy is a thief’
Hun wittebroodsweken in Dubai worden een week later geannuleerd.
Er zijn zo van die mooie jonge meisjes die met een ouwe miljardair trouwen, puur voor het geld en vooral met een goed huwelijkscontract. Ja, sommige rijke wanhopige bejaarde mannen denken dat ze hun portemonnee moeten openen om van een vrouw alles gedaan te krijgen. Voor wat hoort wat, zie ik hem in het stadhuis denken terwijl hij gehaast de diamanten ring om haar vinger schuift.
Haar sluwe ouders, blij dat hun dochter in goede handen is gevallen, spelen de hele pantomime mee. De kennissen van de man zitten stilletjes te grinniken om deze déjà vu.
Nadat het koppel voor de wet is getrouwd, rijden alle genodigden naar een chique locatie buiten de drukke stad om dit feest te vieren, jawel in een kasteel.
Alweer een man die verblind door de ‘liefde’ holderdebolder is getrouwd. En al snel kan hij z’n handen niet thuishouden. Hij geeft z’n eega om de twee minuten een kwijlende zoen. Zijn adem stinkt naar wijn en sigaren maar ach, het rosse meisje met de grote borsten is nu zijn bezit. Er worden uiteraard vele foto’s genomen, ter nagedachtenis aan deze prachtige onvergetelijke dag. En dan serveert men de honderden gasten een vijfgangenmenu. De trotse bruidegom, ongeduldig om de eerste huwelijksnacht te consumeren, checkt zo onopvallend mogelijk of z’n erectiepilletje nog in zijn beurs zit. Een beurs die vlug geledigd zal worden.
Er wordt gewalst, vooral over the dirty old man, want zijn vrouw danst nu al verliefd met een ander, een grote blonde fors gespierde jonge heer.
In die kringen wordt uitsluitend Engels en Frans gesproken. De ene bevriende aristocraat na de andere komt de kersverse echtgenoot feliciteren. Ze schudden hem de hand terwijl ze knipogen. De arme man glimlacht : ‘Je sais, mon épouse est splendide.’ Maar eigenlijk wilde hij zeggen: ‘I know, moneypussy is a thief’
Hun wittebroodsweken in Dubai worden een week later geannuleerd.