Zeg nooit "NOOIT MEER"

Van laatste loodjes zeggen ze dat ze de zwaarste zijn, die worden je beslist niet op een presenteerblaadje aangeboden. Fietsen zou een beetje dansen zijn op pedalen maar ik hoor alleen het ratelen van mijn versnellingen. In het begin dacht ik aan een symfonie van Wagner maar het waren de omwentelingen die duidelijk hoorbaar in de oren klonken. Als ik denk aan die gladiatoren in de wegpiraterij wilde ik maar de helft van de benen van Tommeke hebben. Die verplettert letterlijk de kleine muizen onder de troep. Of hij een killer in de bergen zou worden, ik denk het niet. Berggeiten mogen niet zoveel wegen, die slepen teveel gewicht mee naar boven maar bij het dalen komt dat dan weer tot zijn recht. Hij zou me beslist eens uitlachen als ik zei dat het soms vrij zwaar is in Haspengouw of in het Pajottenland. De Pajotters hebben daar blijkbaar geen moeite mee, die vliegen me voorbij en draaien zich nog eens om, ze herhalen het parcours tweemaal. Tochten over de heuvelende wegen van Haspengouw zorgen voor een duidelijk zichtbaar lastig parcours. Hier spreek ik niet over de heuveltjes van Erika, die zien alleen maar paars van de Heide. Wanneer je een tijdje niet meer in dat heuvelig gedoe bent geweest, ondervind je best een tegenwerking van die verdomde dwarsliggers en dat ondervond ik meermaals. Dikwijls maal je de eerste 30 km tot 50 km met gemak af maar daarna word je gekneed. Je krijgt de wind pal op je kop en je begint te voelen dat je slijmvliezen overdadig beginnen te werken. Snot nemen we erbij, we moeten toch ook zwoegen. Hier zorgt de natuur al meteen voor een afscheiding, er wordt aan de boom geschud en menig appel valt een beetje uit de richting. Geen waaier om in het wiel te zuigen, geen helling die medelijden met je heeft. Neen, de heuvels lachen je uit omdat je ze uitgedaagd hebt. Wanneer je dan boven geploeterd komt zie je: hier is niemand meer waar mijn wiel aan kan vastzitten en achter mij herken ik hetzelfde. Waar zijn die maatjes toch gebleven, de boom heeft wel heel hard geschud vandaag. Niet getreurd, onderweg vang je hier of daar een verloren vogel op en zo vorm je verder een triootje of een kwartetje. Versterking alom die ook graag de finish willen halen en we boeken een goede vlucht.
Je benen beginnen aan te sterken en je schrijft je opnieuw in voor een onmogelijke opdracht. Zeg niet onmogelijk tegen sommigen want dan doen ze het juist. De ervaring in het Haspengouwse gebruik je de volgende keer optimaal. Het nazinderen van die eerste tocht zit je nog in de benen en die gaan er niet snel uit. Dan kan je makkelijker volgen en je wordt niet zo snel moe. Het doet deugd aan het hartje, je kan het nog. Nu kent iedere wielerliefhebber de kasseien en de bergjes uit de Ronde van Vlaanderen en wellicht ook de Ardense hellingen uit de Waalse klassiekers. Dat is allemaal in trek bij de fietsfanaten. Waarom in godsnaam wil iemand toch altijd opnieuw iets uitdagen terwijl hij thuis op zijn luie zetel kan genieten met de zapper in zijn hand? Het beste koersverhaal kan je beleven in de streken rond en in Haspengouw, terwijl daar echter geen noemenswaardige wielerklassiekers zijn. Fietsgekken weten dat in het Waalse gedeelte van Haspengouw de velden in stukken worden gesneden door lange rechte heuvelende wegen. Sommige boeren wagen zich erop om hun akkerproduct erop achter te laten, dan is het uitkijken om geen glijpartijen te mogen meemaken. Kom je terug in Vlaanderen, dan kronkelen zich de wegen meer en meer. Daarenbovenop draai je kleinere straatjes in om tot de vaststelling te komen: hier liggen die scherpe kuitenbijters verduiveld nog altijd. Op dezelfde plaats, ze zijn nog niet verlegd, ze zijn nog niet op pensioen gestuurd. Hier krijgt de wind dan vrijspel als je boven op de heuvelruggen aankomt.
De wind maakte het ons vrij lastig en zeker in de eerste voor mij zware rit. Nu wil ik niet hiermee bedoelen dat ik op weg was om ooit eens de bollekestrui te veroveren, helemaal niet maar het zou toch aangenamer zijn als de wind van achter zat en niet op zij of op kop. Maar ik kan er zo van genieten, mijn benen voelen zich goed op de heuveltjes en de wind die neem ik op de koop toe erbij.

Kwezel... dat ze jouw niet meepakken naar de 'Tour de France'...
Onze Tom zou maar al te graag bij jouw in 't wiel hangen ... of niet soms

Hoed af voor je wielerprestaties!

Het Genieterke

Gelukkig zijn we als amateurfietstoeristen geen gegeerd wild voor de persmuskieten. We houden het liever op een kleinere schaal. Tenslotte zijn we niet uit hetzelfde hout gesneden als die beroemde Kannibaal en die jonge gast met zijn soepele benen. Die renners zijn mensen die door diepe dalen gaan om er te geraken maar ze komen er, dat hebben ze meermaals bewezen. Ze twijfelen niet aan zichzelf en geven de moed nimmer op. Iedereen heeft wel eens andere lucht nodig, de winterbries duurde te lang en de sneeuw heeft geen deugd gedaan aan ons gemoed. Een kwakkelwinter was het en dat hebben we gevoeld aan de stookkosten. Nu zeggen ze wel eens dat de passie voor de fiets niet te ver mag gaan maar voetballers jagen toch ook achter hun bal aan. Ze sjotten hem verder terwijl ze hem hadden, dat is dus nog gekker, een haasje-over-spel. Ik denk dat iedereen wel goed weet wat zijn of haar lichaam aankan. Je bent er tenslotte voortdurend mee bezig. Fysiek zijn we goed bezig en dromen, verlangens en ambities hebben we allemaal. Alleen, het moet niet overdreven worden maar wat is overdrijven? Men mag zich niet neerleggen bij een situatie, men moet telkens het hoofd rechtop houden, doordouwen. Niemand hier wil toch voor oud en versleten doorgaan. Neen we willen vitaal blijven en dan stimuleren we de anderen om ook iets te doen. Het geloof verzet toch ook bergen en de Tourmalet is nog niet geslonken, hij ligt plechtig te wachten om respect af te dwingen en hij krijgt respect. Competitiedrang is allang niet meer bij mij aanwezig en de rode lantaarn draag ik op mijn gemakje. Zeulen en prestatiegericht zijn niet meer aan mij besteed. Ook sta ik niet te blinken in mijn vel, blink ik toch dan is dat van de olie die mijn benen alle eer aan doen. En zeg nu zelf, wie kijkt er nu niet graag naar gespierde vrouwelijke sportieve benen? Je hebt nu eenmaal stadsmussen en fietsmerels. Trouwens niet altijd verloopt een tocht vlekkeloos, er komen ook al eens laagvliegers tussen en schamele uithoudingsvermogens. Alles went, na de nederlaag van de dag ervoor, kruip je gewoon op je fiets met de bedoeling: vandaag krijgt de man met de hamer me niet. Als je door Ninove en Geraardsbergen door de slechte staat van bevinding rijdt, doet je dat even aan vergane heroïek denken. Straten kunnen daar op sommige plaatsen een likje opklapbeurten gebruiken. De passages over de treinsporen in Galmaarden die je door het hemelse Tollembeek meevoeren, doen je zitvlak geen goed, neen, hier word je gesudderd. En dan heb ik het nog niet gehad over Drève de la Chapelle. Alhoewel ik telkenmale over mijn schouder gluur om de kolderaars buiten te zien werken in hun voortuin, het lukt me niet om ze te zien. Tijd om te groeten is er trouwens toch niet bij, de Congoberg moet bedwongen worden. Lange Kamstraat (Helling) Molenstraat is nog zo’n monument in Roosdaal. Schakelen op tijd of je ligt eraf en wie eraf ligt moet tevoet naar boven. Het is vrij lastig om terug in je goede verzet te geraken zonder dat je dijknijpers krijgt. Echter in Liederkerke heb ik niet geknepen, ik deed het op mijn gemak, laat de jagers maar op hun punten jagen, ik krijg dezelfde als ik boven kom. Ook durf ik gerust toegeven dat ik in affligem even op mijn moeder geroepen heb: mama, kom me halen, ik wil naar huis. Op 60 km was er bevoorrading even buiten Tollembeek waar je je kan laven aan sportdrankjes, wafels en jammer genoeg geen bananen. Iedereen die op dit punt aankomt, ziet zwart van het stof op het gezicht, armen en benen. De spookverhalen duiken op en de mensen die een klop van vaderhamer gekregen hebben, krijgen de gelegenheid om terug bij hun positieven te komen. Dan heb je ook nog de hele fanatiekelingen, die de kleintjes niet zien staan, zij zijn immers de groten zonder elitecontract. Zo zie je maar Genieterke, iedere keer heb je een ander koersverhaal om te onthouden, om uit te leren, om over te doen of om vlug te vergeten. Als je na een paar uur zadelleed aankomt op je vertrekpunt, ben je ineens niet meer moe. Niemand begrijpt eigenlijk hoe dat komt alleen een zwoeger weet dat hij het weer geklaard heeft. Maar één ding heb ik al de jaren onthouden, opgeven kan je altijd doen en ooit moet je je meerdere erkennen in een Slingerberg of Cauberg, maar voorlopig dus niet. Wie in Valkenburg regelmatig toertjes draait en de Valkenberg richting Sibbe neemt om in Margraten uit te komen, die weet wat hij wil en die wil immer verder en verder totdat hij het loodje erbij neerlegt. Maar de Bemelenberg, die bolde goed….bergaf!

Jaja tussen Riemst en Visé ligt ook zo iets, en dat ik toch zo zalig bergaf rijden. Maar andersom, neen ik speel dan niet meer mee.

kwezel schreef:... De passages over de treinsporen in Galmaarden die je door het hemelse Tollembeek meevoeren, doen je zitvlak geen goed, neen, hier word je gesudderd. En dan heb ik het nog niet gehad over Drève de la Chapelle. Alhoewel ik telkenmale over mijn schouder gluur om de kolderaars buiten te zien werken in hun voortuin, het lukt me niet om ze te zien...

Jammer voor dat eerste, die kolderaars wisten niet eens dat er daar zo een karavaan afzienders zou passeren, nu ja passeren, dat kan dus al niet, bij mij is er geen passeren aan, het loopt dood. Spijtig dat we niet op voorhand wisten wat er te beleven viel!

kwezel schreef:... Tijd om te groeten is er trouwens toch niet bij, de Congoberg moet bedwongen worden. ... Op 60 km was er bevoorrading even buiten Tollembeek waar je je kan laven aan sportdrankjes, wafels en jammer genoeg geen bananen. Iedereen die op dit punt aankomt, ziet zwart van het stof op het gezicht, armen en benen. ...

Dat is nu juist de geschiedenis van de Congoberg natuurlijk: hij zou zijn naam te danken hebben aan de vele mijnwerkers (fossemannen) die er vroeger woonden en die zwart thuiskwamen uit de Waalse mijnen. Voor jullie is de tijd dus gewoon blijven stilstaan!

En de volgende? De Mont Ventoux? Maar dan zonder de hagelbollen en de vallende winden.
Tenzij, om ze om je vinger te winden.

zorro schreef: Zal vlug inslapen nu ik weet dat Zandmanneke terug is. Alles wordt weer stilaan zoals vroeger. Nu nog een paar die "verdwijnen" en alles IS weer terug als vroeger.

Zijn die "paar" ondertussen verdwenen ?

Van een buurtstraatje in de binnenstad van Antwerpen verhuisd naar een chicque laan in Schoten, het zal niet de minste verwondering baren dat ik me een hele reeks nieuwe hemden diende aan te schaffen, twee maten groter, wegens een dikke nek gekregen...
Aldaar op slechts twee maanden tijd via de nodige gatlikkerij en onderkruiperij me quasi onmisbaar gemaakt in de seniorenraad, die computerles geven aan op dit gebied minder kundig onderlegde leeftijdsgenoten. Veteranen wou ik eigenlijk schrijven want altijd dat gedram over senioren begint me stilaan de strot uit te komen. Leeftijdsgenoten is daarom veel beter geschikt, of mensen van de 3e. generatie, maar dat is wat lang om telkens neer te pennen,daarom maak ik er generatoren oftewel generators van!
Die vlag dekt ook nog een andere lading, ergens in de electriciteitsbranche, zal een pientere lezer nu dadelijk opwerpen, maar in de Nederlandse taal zijn er zovele woorden die totaal andere betekenissen hebben, dan kan dit er ook nog bij!
In een volgend artikel zal zandmannetje trouwens deze dubbelzinnige woorden eens ten volle benutten zie, en synoniemen gebruiken op een zodanige wijze dat jullie er kop of staart aan krijgen.
Die generatoren (ik vind het trouwens een uitermate geschikt woord, het klinkt bijna als gladiatoren hé?) hebben duidelijk niet allemaal evenveel grijze massa onder de pan zitten, al zegt het spreekwoord dat het verstand niet voor de jaren komt.
Er zijn er bij die waarschijnlijk nooit dat goedje hebben gehad, en die het ook nooit zullen krijgen. Of degenen die het ooit wel hebben gehad maar het verloren zijn met het krijgen van de grijze haren, opgelost in de atmosfeer. Daar wordt het wel opgepikt door een jongere die ook geen overschot heeft, want in het heelal gaat niets verloren...
Degenen die naar de computerles komen om nadien bij een koffie lekker wat te kletsen, en dan zonder blikken of blozen durven verklaren dat ze er de ballen niet van begrepen hebben. Terwijl 2 1/2 u. lang geprobeerd is hen diets te maken hoe ze een map moeten aanmaken en hoe er bestanden in te deponeren...

Zo lang het maar geen radiatoren zijn. Want die geven te veel warmte af en dan komt de ventilator in de problemen.

Tillie schreef:Zo lang het maar geen radiatoren zijn. Want die geven te veel warmte af en dan komt de ventilator in de problemen.

En dan zou Vandenboeynants zeggen? Zelfs bij airco-fabrikant Daikin is het te warm om te werken zegt Het Laatste Nieuws.

te veel is trop en trop is te veel.
Bij Daikin te warm? Deze eerste zomerdag valt in het water. En de wind blaast uit de verkeerde hoek. Mijn oude bedpan die tegen de muur hangt, in afwachting van later, schuurt over de stenen. De lucht is grijs. Bij Daikin moet de verwarming ààn in plaats van uit.

Van Affligem gesproken..... Kwezel je schreef dat je geen kolderaars zag in hun Pajottenlands voortuintje. Maar misschien zagen zij jou wèl, of tenminste één ervan.

Meestal kijkt men daar niet meer op van zondagse pedaalridders, al dan niet met herkenbare trappistennisellebogen en andere uiterlijke bourgondische kenmerken maar ik vermoed dat de doortocht van slanke bronsgroeneikenhouten amazones menig pajotter zal opgevallen zijn. Hebben zij zich te duchtig de ogen uitgewreven en moeten ze nu, op oogartsenvoorschrift, enkele weken in een donkere kamer vertoeven, kwestie van aan een blijvende verblinding te ontsnappen?

Tiens, den ED. hier niet meer gezien sinds een tweetal weken. Ik insinueer niets hoor maar ik twijfel aan een toeval.

Tja Mira, als je den Ed zijn huis passeert, kan het al eens gebeuren dat je herkend wordt.

En als je dan nog parkeert in zijn buurt, ja dan is het hek van de dam en heeft hij nu zijn Affligemske suikernat uitgedronken.

Ik kom terug. Te veel werk nu. En ja, ik heb hier een schoon geval van een "fietseresken" zien passeren! Tiens! Was dat Kwezel? Amaai! zo een schoon stuk! En dan heb ik het niet over die fiets!!!