Wie zou niet graag zo oud als de straat willen worden? Zo oud als een duizendjarige eik zal wel niemand willen worden maar toch iets in de omgeving van een flink uit de kluiten gewassen berk. Wanneer men nog student is, bekijkt men het leven uit de ogen van een argeloze tiener en wanneer men al gevorderd is in de tijd, zou men die losbandige tiener terug willen zijn. Nu heeft iedere leeftijd wel zijn eigen charme maar toch, iedereen wil de charme behouden van een kwieke veertiger. De eeuwige jeugd mogen bezitten in goede gezondheid, dat zou pas tof zijn. Je niet hoeven te ergeren over de nakende kwaaltjes die je deel worden. Onbekommerd je klein- en achterkleinkinderen zien opgroeien. Hoe moeten we dan proberen om 100 jaar te worden of deelt de natuur gewoon zijn grieven uit? Wie de kaap van 80 heeft bereikt, kan er prat op gaan dat hij op weg is naar de 100. Het magische getal 100 dat heel veel zegt over de mens zelf die het geworden is. Deze mensen hebben een enorme schat aan wijsheden vergaard en wie luistert er niet graag naar een Nestor? Mensen die al een flinke hap uit hun leven hebben, weten precies hoe het voelt wanneer een vijftigjarige klaagt over banale kwaaltjes. Of een zestiger die het niet meer zo ziet zitten. In de ogen van een jonge senior is de Nestor een oude man, zo oud zou hij zelf niet willen worden. Maar daarentegenover staat, dat een ietwat iemand op gevorderde leeftijd een zestiger maar een snotneus vindt die zich laat hangen. Nemen we maar een voorbeeld aan Camille, die werd op 92 jaar nog vader. Daar waar anderen al in de vijfde generatie zijn gezin heeft verder gezet, begon die opnieuw als jonge-oude papa. Terug de pamperperiode in, en hij noemde ieder die veel jonger was een broekventje.
Herinner je dat je 30 werd? Je wilde die dag niet horen vernoemen, je wilde het niet vieren. Dan behoorde je niet meer tot de jonge generatie die er maar op los liepen van de ene dancing naar de andere, fladderend van de ene bloem naar de andere. ’s Morgensvroeg bij die nieuwe voordeur werd je gekweld door het ouderdomsduiveltje. Nochtans de volgende dag ben je nog dezelfde als de dag ervoor.
Plots stond je voor de deur van 40 en je wilde absoluut niet opstaan die morgen. Het liefst van al zou je de dag uitslapen, ergens ver weg willen zijn. Dikke prietpraat als iemand zei, hoe jong je nog eruit zag voor je leeftijd. Hoeveel je nog kon beleven op de weg van je levenslijn. De matras werd gedraaid op je 50ste en je wilde terug gaan reizen, want je hebt onderweg op je lijn niet geleefd. Tieners in huis grootbrengen met alle zorgen die ze met zich meebrengen, het ging langzaam voorbij.
O jeetje, je pensioen kwam in zicht. Dit liet pas vermoeden dat je stilaan een grijsaard werd. Het aantal kaarsjes werden meer en meer hoe langer dat we erover nadachten. Je adem mocht er 60 uitblazen. Dit boekje werd nu al een hele roman. Druk beschreven bladen van het leven en je verlangde dat nog vele bladzijden lang zouden leeg blijven. We worden aangesproken door kleuters als opa en oma. Ze vullen het huis terug met kindervreugde en in ieder kleinkind zie je een deel van je eigen kinderen terug. Maar we zitten nog niet aan ons limiet. We blaken immers van gezondheid en we blijven kaarsjes uitblazen zolang al we adem hebben. De vraag is: mogen we wel zo oud worden van de pensioenkas? Daar trekken we ons niks van aan, we doen rustig verder tot de 70 eraan komt. Sporten doen we graag in groep of alleen als we maar bezig blijven denken we. Natuurlijk bestaat er geen levenselixer, anders zouden de apothekers en dokters al lang schatrijk zijn geworden. Gewoon doen lijkt me al gek genoeg. We hoeven ook niet de hele dag door achter onze geraniums te staan, dat slijtbeeld is lang achterhaald. Laat de jaren maar klimmen want iedere leeftijdsfase heeft zijn eigen charme maar men moet wel WILLEN ouder worden. Voornaamste bezigheden zijn kleinkinderen verzorgen geworden en verre of korte reizen maken en daar is niks mis mee. Taalcursussen doen hun werk en werpen hun vruchten af. Een mondje van de ene of andere taal meepraten doet deugd. Genoeg mogelijkheden om nog een teugje van het leven te genieten. Je bent binnenkort weer jarig maar je ziet geen reden tot een feestje. Je hoeft niet aan je nieuwe leeftijd herinnerd te worden. Geen nieuwe deur voor je want je denkt dat je blijkbaar een grens bent overgegaan. Beginnen de jaren nu echt te tellen? Begint het nu serieus te worden. Het leven. Mijn, jouw leven. Anders 80 worden, dat is prachtig!
Proficiat en hop naar de 90 zou ik zeggen.
