Niet lang meer dan is het verdwenen. Het stukje eiland wat menig mens gelukkig maakte of een heerlijke verpozing bezorgde tijdens een vermoeiende fietstocht of wandeling. Ze willen het van de kaart doen verdwijnen omdat er teveel overstromingen geweest zijn die hun tol geëist hebben. Nog zeven huizen stonden er als je het nog huis kan noemen. De meeste boerderijen zijn al afgebroken, de rest zou binnen de vijf jaar volgen. Er zijn geen voorname bezienswaardigheden in het kleine museumdorp. Geen gigantische kastelen om te bewonderen en zeker geen volkse en bijbelse verhalen die hier plaatsvonden. Ook kan je er geen gotische gebouwen aanschouwen die wereldroem genieten. Het is een monument op zijn eigen maar zonder fresco’s die eeuwenoud tegen een plafond geschilderd zijn.
Dus wie nog even het historische land wil verkennen moet zich haasten want weldra bestaat het schilderachtige Herbricht niet meer. Een gedeelte van het land waar nu koolzaad opstaat, bestond vroeger uit een vuilbakkenkuil. Hele diepe kuilen waar de vuilkarren van de aangrenzende dorpen hun smurrie mochten dumpen. Deze vuilnisbelt ligt nu bedolven onder het akkerland waar de koeien naar hartelust kunnen grazen. Ook zie je nog de tekenen van de laatste overstromingen toen het water in een mum van tijd uit haar bedding trad. Het overspoelde letterlijk alles maar dan ook alles. Vuile troep liet het achter tegen de omheiningen en aan die aangespoelde plastiek en andere troep kan je zien hoe hoog het water heeft gestaan. Aan de diverse hoogtemeters langs de waterkant kan je het peil aflezen en het zou niemand verwonderen als het peil boven zijn hoofd uitkwam. Waar eens de stede van onze tante stond, ligt nu een kale groene wei. Alleen het zwart geblakerde schuitje dat ergens dwars geparkeerd ligt op de maaskasseien herinnert nog aan hun verblijf daar. Je kan er heerlijk rustig fietsen en de lus brengt je zo naar Uikhoven en Kotem. Wie graag wil pauzeren aan het fietscafé kan dat maar iets verderop kan je je blik wenden vanaf een bankje mijlen ver in de omtrek. Romantische zielen benutten gretig deze bankstee om elkander hun liefde te betonen. Het verdoken kapelletje dat nederig wacht op devote mensen, bied je even een kijk op de heilige familie die dag en nacht de wacht houdt over het kleine gehucht. Ook deze bidplaats zal er niet meer zijn, mensen zullen ergens anders hun geheime wensen moeten stellen. Geen smeekbede meer hier voor de ongemakken aan ons voorbij te laten gaan. Geen bloemenkransen zullen er meer prijken uit dank voor het leven dat terugkomt na een grote overstroming. Er zullen geen helikopters meer vliegen om de kalveren te redden van de verdrinkingsdood. Wat overblijft is nog een grote plas water die zich één zal maken met de Maas. De Maas met zijn vele meanders die de twee Limburgen met een houw doorklieft. Je zal het verschil niet meer merken als er hoge waterstand is.
Het lot ligt in de handen van de politiekers die een levende Grensmaas willen maken op Belgische grondgebied. Aan de overkant wordt het accent hoofdzakelijk op natuurontwikkeling.gelegd. Het lijkt allemaal een beetje op het lot van het polderdorp Doel, dat ook een aangekondigde kroniek van de dood kreeg. Bewoners van het gehuchtje zijn echter gewend aan de grillen van de natuur. Ze zijn niet meer verbaasd als het fenomeen zich weer voordoet iedere keer rond Nieuwjaar. Je zou bijna durven zeggen, ze beschouwen het als een vaste waarde want overstromingen maken door de afzetting van het slib, hun gronden ook vruchtbaar. Trouwens, de hardnekkige weigeraars om vrijwillig te vertrekken willen niet als boek of als een roman gelezen worden maar als rechthebbende bewoners om er te blijven.
Misschien wordt het ooit een aartsparadijs voor vlottentochten en kano’s of surfers. In alle geval, de wandelingen die je er kan maken door dit reuze natuurpark zijn adembenemend en stralen een enorme rust over je uit. Dit mogen we ons beslist niet ontzeggen en wie niet genoeg kan krijgen van de rust kan nog altijd verder wandelen of fietsen naar het gezellige Uikhoven waar af en toe een overzetje kan gedaan worden naar ons buurland in de zomermaanden waar een Hollandse koffietafel gereed staat voor vermoeide benen.
Dus wie nog even het historische land wil verkennen moet zich haasten want weldra bestaat het schilderachtige Herbricht niet meer. Een gedeelte van het land waar nu koolzaad opstaat, bestond vroeger uit een vuilbakkenkuil. Hele diepe kuilen waar de vuilkarren van de aangrenzende dorpen hun smurrie mochten dumpen. Deze vuilnisbelt ligt nu bedolven onder het akkerland waar de koeien naar hartelust kunnen grazen. Ook zie je nog de tekenen van de laatste overstromingen toen het water in een mum van tijd uit haar bedding trad. Het overspoelde letterlijk alles maar dan ook alles. Vuile troep liet het achter tegen de omheiningen en aan die aangespoelde plastiek en andere troep kan je zien hoe hoog het water heeft gestaan. Aan de diverse hoogtemeters langs de waterkant kan je het peil aflezen en het zou niemand verwonderen als het peil boven zijn hoofd uitkwam. Waar eens de stede van onze tante stond, ligt nu een kale groene wei. Alleen het zwart geblakerde schuitje dat ergens dwars geparkeerd ligt op de maaskasseien herinnert nog aan hun verblijf daar. Je kan er heerlijk rustig fietsen en de lus brengt je zo naar Uikhoven en Kotem. Wie graag wil pauzeren aan het fietscafé kan dat maar iets verderop kan je je blik wenden vanaf een bankje mijlen ver in de omtrek. Romantische zielen benutten gretig deze bankstee om elkander hun liefde te betonen. Het verdoken kapelletje dat nederig wacht op devote mensen, bied je even een kijk op de heilige familie die dag en nacht de wacht houdt over het kleine gehucht. Ook deze bidplaats zal er niet meer zijn, mensen zullen ergens anders hun geheime wensen moeten stellen. Geen smeekbede meer hier voor de ongemakken aan ons voorbij te laten gaan. Geen bloemenkransen zullen er meer prijken uit dank voor het leven dat terugkomt na een grote overstroming. Er zullen geen helikopters meer vliegen om de kalveren te redden van de verdrinkingsdood. Wat overblijft is nog een grote plas water die zich één zal maken met de Maas. De Maas met zijn vele meanders die de twee Limburgen met een houw doorklieft. Je zal het verschil niet meer merken als er hoge waterstand is.
Het lot ligt in de handen van de politiekers die een levende Grensmaas willen maken op Belgische grondgebied. Aan de overkant wordt het accent hoofdzakelijk op natuurontwikkeling.gelegd. Het lijkt allemaal een beetje op het lot van het polderdorp Doel, dat ook een aangekondigde kroniek van de dood kreeg. Bewoners van het gehuchtje zijn echter gewend aan de grillen van de natuur. Ze zijn niet meer verbaasd als het fenomeen zich weer voordoet iedere keer rond Nieuwjaar. Je zou bijna durven zeggen, ze beschouwen het als een vaste waarde want overstromingen maken door de afzetting van het slib, hun gronden ook vruchtbaar. Trouwens, de hardnekkige weigeraars om vrijwillig te vertrekken willen niet als boek of als een roman gelezen worden maar als rechthebbende bewoners om er te blijven.
Misschien wordt het ooit een aartsparadijs voor vlottentochten en kano’s of surfers. In alle geval, de wandelingen die je er kan maken door dit reuze natuurpark zijn adembenemend en stralen een enorme rust over je uit. Dit mogen we ons beslist niet ontzeggen en wie niet genoeg kan krijgen van de rust kan nog altijd verder wandelen of fietsen naar het gezellige Uikhoven waar af en toe een overzetje kan gedaan worden naar ons buurland in de zomermaanden waar een Hollandse koffietafel gereed staat voor vermoeide benen.
