Wel Fikske, ik herken je verhaal. Maar tradities zijn er om gebroken te worden. Toch in ons geval. Mijn ouders leven allebei nog. En vroeger was het een soort traditie dat de kerstboom en het stalletje pas gezet werden op 24 december om alles weer af te breken nadat we op 6 januari Driekoningen waren gaan zingen.
Maar spijtig genoeg kan dit nu niet meer. Zie je ze al komen bij ons moeder, zelfs al zouden we een traiteur laten komen. Een vlugge berekening leert me dat we, als alle kinderen zouden komen en op hun beurt nog eens hun kinderen en kleinkinderen zouden meebrengen, we een autobus zouden nodig hebben om naar een zaal te rijden. Al twijfel ik of we met een autobus zouden toekomen. Elf kinderen, tien schoonkinderen, 23 kleinkinderen en 6 achterkleinkinderen. Reken daar dan nog eens alle lieven bij. Nee bij mijn ouders thuis kan dat dus niet meer. Spijtig, want wat een sfeertje was me dat. Eerst moesten de allerkleinsten, voor ze gingen slapen een kerstliedje zingen dat ik moest begeleiden op een accordeon. Wel vijf keer moest ik ons vader zijn lijflied, "De herderkes lagen bij naaaaaaaaaaachte", begeleiden. Dan kregen ze een gebakje en mochten braaf gaan slapen. Nee, de geschenken dat was bij ons voorzien voor Nieuwjaar. Al lagen ze wel al onder de boom. Verdorie, hoe dikwijls hebben we er mee gerammeld, er aan geroken en geluisterd. En er waren er natuurlijk die ongezien de pakjes open en weer dicht kregen hoor.
De oudsten die mochten dan naar de nachtmis en moesten wachten op hun pateeken. Zelfs geen borrel kon er af. Maar daar had ik dan weer wat op gevonden want ik was één van de misdienaars van dienst.
Nu komen we nog wel eens samen rond Kerstmis, maar dan om het huwelijksjubilee van onze ouders te vieren op 27 december. Volgend jaar 60 jaar. En nu hebben we wel een zaal gehuurd met een traiteur. Alleen die autobus zullen we maar zo laten. En we zullen zeker geen wroeging hebben omdat er misschien iemand vindt dat we hier in overvloed leven. We zijn van oordeel dat onze ouders dit verdienen en we doen hier toch niemand mee te kort.
En vooraleer we dus ons stalleke gaan afbreken, wel als ik moest de kans krijgen om nog eens Driekoningen gaan te zingen zoals toen, direct. We verdeelden ons toen in twee groepen. Ik voorop met de jongsten, met die bewuste accordeon omgegespt. De tweeling hanteerde het slagwerk en een ander de zelfgemaakte ster. Een geducht wapen hoor. De drager ervan liet de ster draaien en joeg er andere zangers mee uit onze buurt.
De tweede groep ging onder leiding van de tweede oudste en had enkele blaasinstrumenten mee. Zo konden we goed controlleren of we niet te dicht in elkaars buurt kwamen, wat schadelijk was voor de opbrengst. Pure nostalgie natuurlijk, alhoewel, het zou misschien nog niet zo'n slecht idee zijn. En van de opbrengst kunnen we misschien volgend jaar toch een autobus met chauffeur laten komen. Maar nu kunnen we ons verdelen in nog meer groepen. Ik doe de regie en zal de opbrengst wel tellen. Dit alles is natuurlijk een hoop fantasie, denk ik toch, maar om in de Kerstsfeer te blijven, we zullen onze ouders op een feest tracteren dat ze nooit meer zullen vergeten.
Opa Brombeer.