Hilarische feestdagen

Kwezeltje,

Misschien, was die windbui een teken van je geliefden om jou, op die manier, te zeggen, dat ze jou ook nog altijd graag zien.


Het is de pure waarheid, wat ik schrijf:
Deze namiddag rond 16u stond er een mug en een gewone ziekenwagen aan mijn deur. Het was voor mijn gebuur. 30 jaar geleden, hebben wij tergelijkertijd grond en huisje gekocht. Samen de kinderen weten opgroeien, naar school gaan, ze begeleid op hun huwelijk.

De dokter zei, "dit haalt hij niet meer". Het is nu 2.30u. Wanneer hij het niet meer haalt, ben ik nog de enige overlevende man in mijn geburen en ik ben er ook "maar" 56. De anderen, zijn ook al relatief jong gestorven. wij waren met vijf.

Onwillekeurig denk ik dan aan die zogenaamde "vergrijzing" van onze maatschappij. In mijn naaste gebuurte, zie ik er niet veel van. Indien hij er morgenvroeg nog is, ben ik nog geen zoveelste vriend verloren. Indien hij er niet meer is, dank ik, Romain, voor zovele jaren vriendschap.

Stil verdriet,zo goed verborgen.
Soms tastbaar,en dan weer niet..
STIL VERDRIET.

Allerheiligen en Allerzielen zijn dagen van stilte en heimwee, van pijn om het afscheid en hoop op een leven dat verder reikt dan de dood. Sterven is iets waarover we niet praten.
Wij zetten dat buiten het leven. En toch verloopt ook jouw leven soms heel anders dan je verwacht.
Je dromen komen maar zelden uit. Je komt in een donkere tunnel terecht waarin je geen daglicht meer ziet: er is een stukgemaakte vriendschap, herrie met een leraar, ontgoocheling in je ouders. En het ergste is: je voelt je helemaal alleen.
Met wie kun je praten? Bij wie kun je uithuilen? Niemand lijkt je te begrijpen. Je wordt bang, onzeker. Hoe kom je eruit?
Ons leven kent licht en schaduw, vreugde en verdriet , opstandigheid en tevredenheid. Soms is het donker van de schaduwen soms is het zo licht als de zon. Juist zoals nacht en dag horen tot ons leefpatroon, zo moeten we het donker evenzo aanvaarden als het licht ons verdriet evenzo ondergaan als onze vreugde. Je kunt de nacht niet overslaan om alleen maar in de dag te leven. Je moet wel proberen achter de wolken toch de zon zien, in de schaduwen het licht niet uit het oog te verliezen, in je verdriet toch dankbaar te zijn voor wat er was. Dan laten de schaduwen toch licht door. Dan kent je verdriet toch vreugde. Dan ervaar je in je opstandigheid toch vrede.
Als iemand die je heel dierbaar is sterft, sterf je zelf een beetje mee. Wat dat betekent, weet alleen iemand die het zelf heeft meegemaakt. Lotgenoten begrijpen elkaar zonder woorden, voelen feilloos aan wat de ander voelt aan pijn en verdriet en de diepe wond die achter blijft. Ze ontmoeten elkaar op het kerkhof. Daar wordt gepraat, geluisterd, daar wordt, vaak onbewust, getroost en opgebeurd. Mensen die het niet zelf aan den lijve hebben meegemaakt, die niet de pijn en de diepte ervan kennen uit eigen ervaring, die kunnen geweldige steunpunten zijn door hun meeleven, maar soms zijn ze ook pijnpunten, in hun goed bedoelde maar lege woorden, leeg in elk geval voor iemand met een hart vol verdriet. We leven helaas in een land, in een cultuur, waarin we geen raad weten met verdriet. Verdriet dat hoort niet, verdriet mag je leven niet verstoren, en verdriet tonen, je tranen laten gaan, dat hoort al helemaal niet, je moet je goed houden, tenminste voor de buitenwereld. Huilen mag je alleen in stille uurtjes, verborgen voor iedereen. Dan zeggen anderen: hij of zij maakt het goed, hij of zij is er al goed overheen. Ze moesten eens weten.
Maar ieder die wat nadenkt kan het weten: de dood slaat diepe wonden en die zijn niet zomaar te genezen, dat vraagt tijd, soms een heel lange tijd. Je moet verder als een gehandicapte, je moet leren leven met je handicap, en er is geen therapie voor, geen pijnstillers, geen rustgevende tabletten. Je moet het zelf doen, maar hopelijk wel samen met anderen, samen met mensen die jou bewust of onbewust ondersteunen, die niet om je verdriet heenlopen maar proberen het met je te delen. En gelukkig zijn er velen die dat op een geweldige manier doen. Maar het feit blijft, je moet het zelf doen, maar heel belangrijk is dat je zelf gelooft in de toekomst, in de zin van het leven ondanks de pijn van het gemis, ondanks de heimwee.
Als iemand die je dierbaar is sterft, sterf je zelf een beetje mee, verlies iets van jezelf, maar als je blijft geloven in het leven kun je jezelf weer terug vinden en zinvol verder gaan.

Er zijn toch zovele mensen met een stil verdriet. Een verdriet, dat niemand ziet of voelt. Een lijden, waarvan iedereen dacht, dat het te dragen was. Dat het niet meer nodig was, om de beschermende band nog even nauw aan te spannen, zoals het vroeger nodig was.

Een stil verdriet. Gecamoufleerd achter een lach die niet doordrongen kon worden. Misschien weggestoken, juist, om er de anderen niet mee lastig te willen vallen. Tot dat, datzelfde verdriet téveel wordt. Dat men er mee stopt om het gewicht, dat steeds maar zwaarder wordt, mee te dragen. Dit is een ode aan iemand, die ik heel graag heb gezien. Ik wou, dat ik haar die glimlach kon teruggeven en de beschermende band, opnieuw nauwer kon aanspannen. Helaas!

Het is bijna zover, maandag 1 november, de dag die voor mij altijd de nakende feestdagen aankondigde en het einde van het jaar inluidde, vanaf dan betekent gaan winkelen een straf, lange rijen, overvolle winkelstraten en magazijnen, eerst voor sinterklaas, dan voor kerstmis en nieuwjaar. Daarna keert de rust weer. Om het extra in de verf te zetten voeren ze nu zelfs het winteruur in. Alhoewel, het is zelf een officiële feestdag, een maandag dit keer, maar toch niet gaan werken.

Tradities en rituelen zeggen ons niet zo veel, ik heb begrip voor mensen die ze wel nog in ere houden, familietradities, kerstavond met heel de bende, alle jaren op dezelfde dag naar dezelfde camping met dezelfde mensen, alle veertien dagen kaarten, alle jaren vuurwerk op 21 juli in Brussel ... Ik ben er zelfs niet echt tegen, het is gewoon niet aan ons besteed, behalve dan 1 november, dan speelden we wel mee.

Zovele jaren lang elke eerste november naar het kerkhof, voor een half uurtje, omwille van de doden, en elk jaar kwamen we daar zoveel levenden tegen dat er nauwelijks tijd over was om even te bezinnen. Niet dat we op andere ogenblikken niet meer over mijn ouders praatten met de kinderen, ze zijn er nog, aan de muur, in het album en soms komen ze zo maar onverwachts op bezoek, soms brengt een simpele opmerking in een discussie hen ineens terug en dan volgt er altijd wel één of ander verhaaltje over hoe zij waren en wat zij daarmee zouden gedaan hebben of over wat ik vroeger allemaal wel of niet mocht. Opletten want dat wordt dan allemaal nog gecontroleerd bij mijn broer en schoonzuster natuurlijk, dus hen niet teveel op de mouw spelden!

Vorig jaar zijn we voor de eerste keer niet geweest op 1 november, toen zijn we rond 17.00 uur in de namiddag in Oostende geland en omdat we er dan toch vlak bij zaten zijn we eerst nog naar de stad geweest. Het was een zaterdag, een rotdag, het regende, het goot en in de Kapellestraat was het zo druk dat je er langs geen kanten door geraakte, veel erger dan op de drukste zomerdag en alle restaurants zaten overvol. Het was rond halfzeven, het was koud, het goot, we hadden honger en we wilden eten, als je zoekt kun je toch nog altijd iets vinden, dat is geen ramp. Pas de volgende dag, zondag op allerzielen, zijn we dan naar het kerkhof geweest, de bloemen stonden er nog allemaal en we waren bijna alleen.

Lang geleden duurde de eeuwigheid nog een eeuwigheid, zoals het hoorde, en toen ik nog jong was stond er al in de krant dat ze op het Schoonselhof (kerkhof in Antwerpen) de eeuwigheid hadden ingekort tot 20 jaar. Plaatsgebrek. Later zijn zowat alle gemeenten gevolgd, maar toen was dat nog groot nieuws, nu ja, diegenen die eeuwig in de hel moeten branden kunnen er maar goed mee zijn. Ook bij ons was het een concessie voor een graf van twintig jaar en die concessie was al een aantal jaren vervallen, voor beide graven trouwens, en elk jaar stond dat bordje er trouwens bij. We konden verlengen, voor dezelfde termijn, maar in overleg met iedereen hadden we beslist om het niet te doen.

Nu, een aantal jaren te laat, nu zijn ze er niet meer, de graven zijn weg, we wisten het al van in de zomer, maar nu staan we vlakbij 1 november en ze zijn weg. Misschien is dat wel omdat we vorig jaar toch niet geweest zijn op de juiste dag, maar het is een feit, morgen gaan we dan zoals alle vorige jaren naar de familie, ik zal moeten oppassen om dan niet te vragen wanneer we naar het kerkhof gaan.

Morgen met Allerheiligen is het onzen toer , om de familie van Lady te ontvangen , zijn met zeven ;vier meisjes en drie jongens (alle zeventigers).
Het is hier weer een gesleur geweest van jewelste in onze living , want wij verwachten met de aanverwanten meegeteld 39 leden.
Is maar broodjes en en lekkere taarten en lekkere koffie en en drankjes naar keus .
Moet morgen bij den bakker 12 taarten en negentig broodjes ophalen , en dan spreek ik nog niet van de rest
Mijn schoonzoon intellectueel kijkt weer met grote argwaan en ongeloof naar dit experiment , maar dan zijn wij toch weer zes jaar gerust voor het terug onze beurt is ( zijn wij op weg naar de tachtig en er over )
De jeugd van tegenwoordig begrijpt dit niet meer ,dit zot gebeuren , maar zo eens bijeenkomen heeft toch ook zijn charmes .
Wij zijn nog van den ouden stempel en om mijn schoonzoon te pesten , zeg ik dat wij doordoen tot den laatsten adem

Een bijna dood ervaring, het weerzien wacht aan de andere kant…

Deze titel trok mijn aandacht in het tv-programma blaadje, waaraan wij wekelijks 0,95 € spenderen.
Uit een recente enquête van LIMEN , de Vlaamse afdeling van International Association for Near Death Study
(waar halen ze het, zouden die geen manager nodig hebben?) blijkt dat bijna-overledenen behalve het bekende heldere licht, vaak ook vroegere gestorven familieleden zien. Ze worden door hen opgewacht, soms worden ze naar de aarde terug gestuurd, omdat er hen nog een taak wacht.
Verder lees ik dat sommige leden van LIMEN al eens iemand op straat zijn tegengekomen, die al enkele maanden overleden was…
Relaas van een bijna-dode: (voor de derde maal reeds)
Ik kreeg weer die licht ervaring, een ondoordringbaar waas waar ik niet doorheen kon. Het heldere licht werd wit (?) geel, oker, bruin en zwart (???) en zo kwam ik in een tunnel terecht!
Het lichaam bestaat niet alleen uit cellen, maar ook uit energie, levensenergie of noem het de ziel. Deze ziel verlaat het lichaam na de dood…

Nou Moe, daar kun je het voorlopig mee stellen. Al eerder heb ik eens meegegeven, dat het geen kwaad kan hierin te geloven. Het kan geen kwaad, en het weegt niets. Als het juist moest blijken te zijn, ben je goed af.
Als het kwatsch is, ben je nog niets verloren!
Het heeft me eens aan het denken gezet. Alle eerder gestorven familieleden wachten je op, bij jouw grote afreis!
Mooi toch, maar tot hoever gaat dat terug? De ouders, de grootouders, of nog veel verder?
Want die familie van veel verder ken ik al helemaal niet, en ik vrees zij mij ook niet. Die gaan mij alleszins niet warm verwelkomen, meer van "Amaai weeral ene…"
Of is er ergens een stop ingebouwd, want als we alsmaar verder terug blijven gaan komen we bij Adam en Eva.
Niet dat ik daar bezwaar tegen heb, heb die al lang eens van dichtbij willen zien!
Maar de overbevolking, hoeveel miljarden mensen hebben al geleefd op aarde sinds het ontstaan van de mens?
Hoewel, overbevolking is het juiste woord niet, vermits het alleen zielen zijn spreken we beter van over (be) zieling!
Wat dan dadelijk bij mij de vraag oproept, hebben die zielen dan het uiterlijk van een mens?
Dat moet haast wel, anders ga je ze toch niet dadelijk herkennen als je DAAR aankomt? En gezien het hierboven geschrevene (iemand op straat tegenkomen die al enkele maanden dood is) moeten we hier bevestigend op antwoorden.
Dit is een heel voornaam punt, dat herkennen. Zien ze er uit zoals op het ogenblik van hun overlijden?
Moet haast wel, ouder worden kan niet meer, terug jonger worden al evenmin.
Wat een serieus probleem oplevert voor mensen die op tamelijk gevorderde leeftijd het tijdelijke met het eeuwige wisselden, en hun ouders terugvinden, die echter op jonge leeftijd door een smartelijk ongeval om het leven gekomen zijn…Dan zijn zij ouder dan hun ouders, en dat tot in eeuwigheid!
Nee daar is iets dat niet helemaal klopt in die redenatie, maar er zal wel een senior zijn in het grote Seniorennet die daar meer over weet…

En voor Haloween is dat toch een passend bericht, of niet soms?

Het moet een hele feestdag geweest zijn voor die motards. Volgens de media waren het er 25000. Een mooi getal; 2 op 5 pk met drie wieltjes. De doelstelling en de beloften gedaan bij die manifestatie leek mij een typisch Belgisch feestje. Ze bouwden het op om méér veiligheid, betere banen en vangrails. Nou, nou... het feestje kon niet op. Ze moesten zo nodig nog een hoge ambtenaar zijn zeg laten doen; een uitspraak die bij hen die aan wal stonden niet in dovemansoren was terechtgekomen.
Ik was -vroeger- een van hen. Ik had een moto die op slechte weg zeer goed was, een die kuilen en kasseien niet uit de weg ging, er zowaar een feest van maakte. Maar ik kan geen sympathie meer opbrengen voor hen die betogen omdat ze te weinig race-mogelijkheden krijgen. Want van die huidige generatie motards zijn er slechts weinigen die de techniek van hun machientjes beheersen. Niet één die zich aan de wettelijke reglementering houdt als hen de mogelijkheid tot ontglippen aan sancties wordt geboden. Men koopt toch geen Suzuki of Yamaha om te slenteren aan 30 à 40 km per uur. En dan nog, geprofileerde banden; waar kun je die nog krijgen ? Slicks moeten ze hebben dezer dagen, en als het even kan geen roll-bar want die ontsiert hun speelgoedje. Hoewel ik een aardig aantal GoldWing-rijders ken die gezapig hun ding doen, worden net die klasse niet beschouwd als de échten. Waarom hebben ze er te Brussel geen feestje van gemaakt ? En waarom niet vandaag... echt zielig hoor die pruttelaars... Hij of zij die onderuit gaat bij 30 km uur heeft wellicht de bananschil niet uitgevonden...
TLL

Mijn goede vriend.

Mag je verdriet hebben om iemand die je zeer dierbaar is geweest? Ja natuurlijk mag dat.
Je moet uiting geven aan alles waar je verdriet om hebt. Als je geen uiting geeft aan je verdriet, krop je dat alleen maar op en dan komt het er later wel uit. Niet rouwen om een dierbaar iemand waar je enorm veel van gehouden hebt en die je nu mist, is eigenlijk niet verstandig. Je doet er jezelf en de afgestorvene tekort mee.
Velen denken dat er verschil zou zijn in verdriet maar verdriet is verdriet bij mijn weten. Bij iedereen voelt dat altijd en overal hetzelfde aan om wie het ook gaat, alleen men gaat er anders mee om.
Mensen die zich minderwaardig uitlaten over anderen hun verdriet, zijn mensen die niet wijzer zijn. Omgeef je liever met mensen die wél begrijpen dat jouw verlies uniek is, dat degene die men verloren heeft, voor jezelf uniek is geweest. Dat er nooit nog iemand zal zijn die hetzelfde betekend heeft voor je. Aan mensen die met je meevoelen, daar heb je meer steun aan dan aan anderen die je links laten liggen.
De pijn, het verdriet, het gemis en de leegte die gaan voorbij maar wanneer, dat is voor iedereen verschillend. Het gezegde dat de tijd allen wonden heelt is zeker van toepassing. Alles slijt, langzaam, maar vergeten doe je het niet. Dat hoeft ook trouwens niet, je mag iedere dag de naam vernoemen, er over praten met iemand, eigenlijk zou het moeten.
Te weten dat het uiteindelijk over gaat en dat je dan dagenlang of weken niet meer aan die persoon denkt, kan ook beangstigend zijn. Door aan die bepaalde persoon te denken, houd je de herinnering en de daarbij behorende emoties levend.
Als je dan denkt, waarschijnlijk toch te weinig om zo een geliefde persoon gegeven hebt, geloof me vrij, het is niet zo. Het betekent alleen dat je niet meer zo geabsorbeerd bent door je verdriet en dat er nu ook weer ruimte voor andere dingen is om aan te denken en je mee bezig te houden. Echter de mooie herinneringen blijven en laat dat je een troost zijn.
Het kan zijn dat je je ook schuldig gaat voelen en dat is een hele nare tijd en een andere emotie. Je gaat jezelf nog dingen verwijten, die je niet gedaan hebt of juist wel. Vooral omdat ze een naaste familielid is geweest, maar praat je geen schuldgevoelens aan, het noodlot heeft gewoon toegeslaan. Je weet Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. De mens wikt en God beschikt.
We zijn hier tenslotte om mekaar te helpen!!!!

Wat ik me dikwijls al afgevraagd heb is het volgende: ‘heiligen,’ wat of wie zijn dat eigenlijk? Is St- Maarten en St-Nicolaas een heilige of niet, of is het meer folkore, een traditie die de mensen zelf in ere houden? De plaats die zij in ons dagelijks leven innemen, lijkt over het algemeen niet zo groot. Vroeger speelden heiligen echter een belangrijke rol in het dagelijks leven van iedereen. Vorst en volk ontmoetten heiligen in de kerk, wereldlijke en kerkelijke machthebbers gebruikten heiligen als pionnen in hun politieke schaakspel. Waarom werd iemand heilig verklaard en hoe het mogelijk is dat beeld en functie van die heilige met de tijd veranderden.
De verering van Nicolaas schijnt noch geografisch, noch historisch gebonden te zijn. Toch blijken sommige daden en wonderen van de heilige in het Oosten minder relevant te zijn voor de westerse situatie: ze worden opzij geschoven of aangepast. Zijn veelzijdigheid en kracht komen de gewone mens te goede, maar kunnen ook de politieke oogmerken van een paus of vorst dienen. Voor kloosterlingen was hij van ondergeschikt belang, maar de in de 12de eeuw sterk toenemende groep clerici kiest Nicolaas als leidsman en beschermer. Dit komt onder meer tot uitdrukking in muzikale composities en in liturgische spelen, waarvan de samenhang met plaatselijke of contemporaine gebeurtenissen aantoonbaar is.
Bij ons in Limburg gaat de laatste jaren de St-Maartenstoet uit in Genk. De monnik Martinus van Tours, deelt gezeten op een paard, knapkoek met suiker uit. De schoolkinderen en de verenigingen verzorgen het spektakel met veel glans en luister en achteraf is er een groot vuurwerk met veel knallers op het marktplein die als de wind goed staat, tot thuis worden gehoord. Een mooi gezicht als je die regenboog van kleuren ziet die afsteken tegen de donkere nacht. Jammer, dit jaar keek je tegen een waaier van paraplu’s aan, de weergoden die woonden blijkbaar ergens anders een nuttig feest bij.
Hier kennen we die brave heilige als een nobel man die zijn mantel in tweeën deelde omdat er ergens ene rondliep die waarschijnlijk halfnaakt was. De hooglaaiende vuren zijn alom gekend en de uitgeholde bieten daar wordt tegenwoordig een wedstrijd mee gehouden, wie er de mooiste creatie van kan maken. En de winnaar krijgt … een weekendje Ardennen!
In de streek van Aalst, de Westhoek, heeft het voor de kinderen een betekenis van speelgoed en lekkernij. Hier worden deze dingen met Sinterklaas gegeven, helaas komt die goede heilige man ieder jaar vroeger en vroeger, zoals nog eens gezegd, hij vergist zich van datum. Maar tegenwoordig worden die lekkernijen vervangen door play-stations en gsms. De moderne tijden en de commercie, die spelen in op nieuwe trends, en wie niet volgt die hoort er gewoon niet meer bij.
Als ik ‘Martinus’ zeg, dan denk ik altijd weer aan mijn grootvader die ook ‘Martin’ heette. In mijn ogen was hij ook een goedheilig man want hij wandelde veel met ons door de bossen van Rekem en samen raapten we dan dennenknoppen om in de kachel te gooien. Misschien was dat wel de echte betekenis van dat alles. Heerlijke geurende bruine dennenknoppen in de kachel met daarbij dikke pannenkoeken met zelfgemaakte bosbessengelei.
In alle geval, een fijne Martinushappening voor iedereen.

Laat ons, met de komende feestdagen in het vooruitzicht, ook eens genieten wat het oor zo verlangt. Hetgeen gezien kan worden, tref je dezer dagen allom aan op de TV, op een Nintendo of een bioscoop-dvd. Klaas of die Lap met zijn pegasus-rendieren helpen meestal alleen de "zienden". De zichtlozen moeten zich tevreden stellen met "I'm dreaming of a White Christmas"... alsof ze dat dan ook kunnen zién ?

Ik ga mijn stem, nog eens, verheffen. En wel, uitgerekend in deze komende Kerststemming. Ik niet alleen, en daarom nodig ik jullie ook uit op het volgende... kost nix, maar een kleine bijdrage is altijd welkom:

" A capella - mannenkoor
DE GEZELLEN
o.l.v. Jos Reynders
presenteren u hun eerste
KERSTCONCERT
op woensdag 22 december 2004
aanvang : 19.30 uur
in de kerk O.L.Vrouw Arendonk - centrum "

Wil je zien, wie we zijn, kun je ook eens een kijkje nemen op "http://groups.msn.com/DeGezellen"

Ambiance verzekerd... al is het dan in een religieus gebouw (andersgelovigen zijn ook welkom)...

TLL

Verdriet. Mag je nog wel verdriet hebben in deze maatschappij. Hoeveel dagen krijg je om te rouwen. Als je werkt wordt het in dagen uitgedrukt. Daarna moet je terug klaar zijn om terug in de maatschappij te treden. Maar verdriet stopt niet op bevel.
Kunnen wij nog omgaan met iemand met verdriet. Je gaat algauw iemand vervelen met je verhalen hoor je meer dan eens. Die weten niet dat je telkens en telkens weer die realiteit voor jezelf moet verwoorden. Mensen weten ook niet goed hoe te reageren. Zeg ik een woordje van troost? Begin ik gauw over iets anders om mijn collega uit zijn verdriet proberen te halen. In deze snelle maatschappij hebben wij niet geleerd dat gewoon even mee stil blijven staan en luisteren een belangrijke hulp kan zijn.
Ik heb eens gelezen van iemand, dat het na een jaar beter met je gaat. Je het verdriet kunt beginnen loslaten. Alsof je, omdat je dan alle momenten van het jaar eens terug hebt beleefd maar dan in de nieuwe situatie, zonder je dierbare, die anders elk deel van dat jaar mee-beleefde, haar nu eindelijk kunt laten gaan. Ik vind dat dat ergens wel lijkt te kloppen. Natuurlijk het gemis blijft en zal nog regelmatig her-beleefd worden. Het is zo onwennig zonder een zus. Eén moeilijke dag is reeds voorbij, haar verjaardag. Geen kaart te verzenden dit jaar. Dat was even.... och,ja..neen, zij is er niet meer. Kerstmis, Nieuwjaar nu definitief zonder haar. Moeilijk

Mooie en realistische tekst , Tillie. Maar, het leven gaat verder, ook wanneer je iemand verliest die je nabij was.

Weet je wat? Nog iedere dag voel ik, lees ik en ervaar ik, hoeveel prachtige mensen hier op dat seniorennet zitten. Men kent elkaar niet. Men zal elkaar, waarschijnlijk nooit ontmoeten...en toch, zelfs al zijn wij niet altijd akkoord met elkaars geschriften en argumentaties, er is een band tussen al die senioren.

Misschien komt dat, omdat wij stilaan allemaal al een beetje "ervaringsdeskundigen" worden!

Ervaringsdeskundige. In dat geval, spijtig genoeg. Liever niet. Maar dat is niet realistisch natuurlijk.