Terwijl het najaarsduister door de takken valt
mijmer ik, ik mis je zo, o zomer
Ik heb mijn dromen voor me uitgestald
ze worden met de jaren wel wat slomer
Iemand vraagt: wie kan dat nog aan
door die moderne slanke schouwen kruipen
op sinterklaasavond, bij het simpele licht der maan
Zwarte Piet moet zich steeds meer moed inzuipen
De kerststal wordt weer uit de schuur gehaald
waar een winterkoninkje zich schuil houdt voor de regen
Op de weg terug, wordt veelal tol betaald
jaren en herinneringen beginnen door te wegen
De ogen van mijn moeder, zachter dan fluweel
geven me moed in deze donkere nachten
Intens verdriet snoert me soms de keel
want ze leeft enkel nog in mijn gedachten
Ik weet nog hoe ze haar kleinkind aanschouwde
een blik die straalde als een ster, een gouden maan
aan haar hart heeft ze het urenlang gehouden
en nog een ster die flonkerde door haar traan
Als ik kon toveren, ik toverde haar weer
in het landschap van een boerenbuiten
in de herfst, met de zachtheid van weleer
een gulden zon, breekt eventjes mijn ruiten
De hond blaft: baasje, ik wil er even uit
wandelen en plassen, de hoofdzaak in mijn leven
al bijt de winteravond door mijn te tere huid
Hij heeft aan elke boom zijn naam geschreven
Dromen van een witte kerst doe ik niet echt
ik wil wel met gekromde takken een kransje weven
in de kerstnacht blijf ik liever recht
Ik zing een kerstlied nu,helemaal zelf geschreven
Het vale duifje dat in mijn kerstboom straalt
van porselein, staat symbool voor de vrede
eens was het wit, de tijd heeft het vervaald
een herinnering aan een gelukkig kerstverleden
Het regent weer, ’t zijn echte pijpenstelen
eens zal het sneeuwen, zegt weerman Frank
‘k zit lekker binnen, ’t kan me dus niet schelen
’n kusje met december en verder sterke drank
zo sluit ik het jaar en de gordijnen
mijn beste wensen, voor ieder die ze wil
aan jou schenk ik een zon die steeds blijft schijnen
Oud jaar, nieuw jaar, als vrouwen zwijgen is het zo stil !
mvg
Robbe
mijmer ik, ik mis je zo, o zomer
Ik heb mijn dromen voor me uitgestald
ze worden met de jaren wel wat slomer
Iemand vraagt: wie kan dat nog aan
door die moderne slanke schouwen kruipen
op sinterklaasavond, bij het simpele licht der maan
Zwarte Piet moet zich steeds meer moed inzuipen
De kerststal wordt weer uit de schuur gehaald
waar een winterkoninkje zich schuil houdt voor de regen
Op de weg terug, wordt veelal tol betaald
jaren en herinneringen beginnen door te wegen
De ogen van mijn moeder, zachter dan fluweel
geven me moed in deze donkere nachten
Intens verdriet snoert me soms de keel
want ze leeft enkel nog in mijn gedachten
Ik weet nog hoe ze haar kleinkind aanschouwde
een blik die straalde als een ster, een gouden maan
aan haar hart heeft ze het urenlang gehouden
en nog een ster die flonkerde door haar traan
Als ik kon toveren, ik toverde haar weer
in het landschap van een boerenbuiten
in de herfst, met de zachtheid van weleer
een gulden zon, breekt eventjes mijn ruiten
De hond blaft: baasje, ik wil er even uit
wandelen en plassen, de hoofdzaak in mijn leven
al bijt de winteravond door mijn te tere huid
Hij heeft aan elke boom zijn naam geschreven
Dromen van een witte kerst doe ik niet echt
ik wil wel met gekromde takken een kransje weven
in de kerstnacht blijf ik liever recht
Ik zing een kerstlied nu,helemaal zelf geschreven
Het vale duifje dat in mijn kerstboom straalt
van porselein, staat symbool voor de vrede
eens was het wit, de tijd heeft het vervaald
een herinnering aan een gelukkig kerstverleden
Het regent weer, ’t zijn echte pijpenstelen
eens zal het sneeuwen, zegt weerman Frank
‘k zit lekker binnen, ’t kan me dus niet schelen
’n kusje met december en verder sterke drank
zo sluit ik het jaar en de gordijnen
mijn beste wensen, voor ieder die ze wil
aan jou schenk ik een zon die steeds blijft schijnen
Oud jaar, nieuw jaar, als vrouwen zwijgen is het zo stil !
mvg
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...
