Hoe kan dat nu zijn?
Tijdens onze heerlijke vakantie...
op onze huwelijksdag...
en een dag later tijdens onze terugreis ...
dit trieste nieuws!
Ik kan nu niet vertellen...
hoe heerlijk onze week was...
maar alleen de vraag stellen:
WAAROM?
Een vraag die zo dikwijls gesteld word.
Gevolgd door "HOE" ...hoe moet het nu verder?
Een geliefde, samen zouden ze in juni huwen.
Een zoontje...die zondag zijn communie deed.
Een tweeling...2 meisjes amper 3!
Hij was zo fier op hen...zijn alles.
Zij blijven achter...
met hun verdriet...
WAAROM?
Waarom Kurt?
Ik plaats jouw lievelingsgedicht
in mijn korfje...
ook jouw foto...
want je was zo'n vriendelijke en lieve man...
een medebewoner...één uit de duizend!
Zoveel mensen die jou zullen missen...
sterkte wensen, is nu veel te weinig...
WAAROM?
vind ik nu de juiste woorden niet?
Het is geen droom,
maar harde werkelijkheid!
Je koos een weg...
voor ons onbegrijpelijk.
En blijven achter met de vraag:
hadden we je niet kunnen overhalen,
een andere weg te kiezen?
Machteloos...
en triest...
moeten we nu afscheid nemen,
we hebben geen keuze!
Rust in vrede, lieve Kurt...
vergeten zullen wij je nooit!
23-07-1966 / 19-05-2006
Het is tijd,
ik moet nu gaan.
Ik zal geen afscheid nemen.
Kijk naar me uit in de regenbogen.
Hoog in de lucht.
Als de zon weer opkomt.
En de hele wereld nieuw is.
Kijk dan naar me en hou van me.
Zoals ik van jullie gehouden heb...
Een gedichtje van Saskia op de bedankingskaartjes:
Zoals na een mooie toneelvoorstelling
de emoties nog nazinderen in de zaalµEn de mensen nog even blijven zitten,
stilletjes proevend van de sfeer.
Zo is de liefde
Het gaat verder dan mooie momenten samen.
Het gaat over het intens beleven ervan
waardoor je kan blijven uitkijken en nagenieten
elke dag opnieuw...