Nu speciaal voor tanteke haar verjaardag deel 2 van
RAPKE EN HET LIEF VAN MIA(2)
De landweg van en naar Stavele is nogal kronkelig en toendertijd werden de graskanten nog niet zo goed onderhouden als tegenwoordig.
Daardoor had ik Theo niet direct zien aankomen. Ook doordat hij wel rond maar slechts even groot was als ik.
Ik had direct in het snotje dat dat ventje van rijke komaf was. Hij reed zelfs op een nieuwe fiets !
Toen hij mij opmerkte stapte hij van zijn fietske. Thuis hadden wij niet veel te eten, en automatisch hebt ge dan een soort afkeer van ronde goeddoorvoede medemensen. En dat Theo goed doorvoed was, daar was geen enkele twijfel over. Eigenlijk was alles bolvormig aan hem, zelfs zijn schoenen puilden een beetje uit, als opgezwollen sponskes.
Hij loensde even naar mijn geweer, maar toen hij zag dat het kurk vasthing met een touwtje lachte hij me vriendelijk toe.
"Dag manneke" sprak hij, om zich heen kijkend.
Kijk, als mensen die amper zo groot zijn als ikzelf mij aanspreken met 'manneke' dan word ik boos.
Dat deerde hem echter niet en hij vervolgde : "Is dat hier het Eversambos ?". In de wijde omtrek was er maar één bos dus vond ik dat een domme vraag. Mensen die domme vragen stellen moet ik niet, dus zweeg ik in alle talen.
Blijkbaar besloot het dikkertje daaruit dat ik doofstom was, en toen ontspon er zich een gebarengesprek dat nog nooit eerder vertoond werd, toch niet in Stavele en omstreken.
Hij wees richting bos en maakte toen een grote cirkel met zijn twee armpkes, waarbij hij langzaam articulerend het woord 'Ever..sam..bos' met zijn mollige lippen vormde. Zelf maakte ik een kleinere cirkel om aan te duiden dat hij niet moest overdrijven.
Toen gebaarde hij naar zijn fiets, maakte pedalerende gebaren met zijn twee handen en wees tenslotte weer richting bos.
Nu is het waar dat ik als achtjarige reeds een sluwe vos was. Reeds van zodra ik de combinatie Theo - rijwiel gezien had, besloop mij de onweerstaanbare goesting om met dat gloednieuw vehikel een toertje te maken.
Met twee handen recht voor mij uit afwerende gebaren makende poogde ik hem duidelijk te maken dat fietsen door het zompige bos onmogelijk was. Hij begreep mij onmiddellijk en plaatste zijn voertuig heel voorzichtig tegen een boom.
Wat hij verder wenste te weten te komen was met gebarentaal niet duidelijk te maken, dus probeerde hij het toch nog even mondeling. "Zeg manneke, woont er hier in 't bos geen meiske dat Mia heet ?". Met het oog op een fietstochtje vergaf ik hem gaarne het 'manneke'. Dus antwoordde ik dat het inderdaad zo was van dat meiske.
Zo dicht bij zijn doel zijnde slikte hij de oorveeg die hij ongetwijfeld gepland had weer in en vroeg op de man af waar mijn tante woonde.
Over nonkel Theo zoals hij nu is wil ik me niet uitlaten, maar dat bolrond wezen met bakkebaarden en piekhaar, dat met pommade tegen zijn schedel plakte, wilde ik voor geen geld in de familie.
Zijn fiets echter, die wilde ik wel even lenen. Dus duidde ik hem een wegel aan die het ganse bos rondde, zonder gevaar bij ons huisje aan te belanden. Het moet gezegd dat het Eversambos toen toch veel groter was dan nu, en ik was er zeker van dat vriend Theo minstens een uurke of vijf op stap zou zijn om tenslotte terug te arriveren aan zijn startpunt. Ik beloofde in ruil voor 10 frank op zijn fiets te passen.
Gehaast om tante Mia te zien verdween hij fluitend te voet, en 10 frank armer langs het smalle pad.
Wordt vervolgd
RAPKE EN HET LIEF VAN MIA(2)
De landweg van en naar Stavele is nogal kronkelig en toendertijd werden de graskanten nog niet zo goed onderhouden als tegenwoordig.
Daardoor had ik Theo niet direct zien aankomen. Ook doordat hij wel rond maar slechts even groot was als ik.
Ik had direct in het snotje dat dat ventje van rijke komaf was. Hij reed zelfs op een nieuwe fiets !
Toen hij mij opmerkte stapte hij van zijn fietske. Thuis hadden wij niet veel te eten, en automatisch hebt ge dan een soort afkeer van ronde goeddoorvoede medemensen. En dat Theo goed doorvoed was, daar was geen enkele twijfel over. Eigenlijk was alles bolvormig aan hem, zelfs zijn schoenen puilden een beetje uit, als opgezwollen sponskes.
Hij loensde even naar mijn geweer, maar toen hij zag dat het kurk vasthing met een touwtje lachte hij me vriendelijk toe.
"Dag manneke" sprak hij, om zich heen kijkend.
Kijk, als mensen die amper zo groot zijn als ikzelf mij aanspreken met 'manneke' dan word ik boos.
Dat deerde hem echter niet en hij vervolgde : "Is dat hier het Eversambos ?". In de wijde omtrek was er maar één bos dus vond ik dat een domme vraag. Mensen die domme vragen stellen moet ik niet, dus zweeg ik in alle talen.
Blijkbaar besloot het dikkertje daaruit dat ik doofstom was, en toen ontspon er zich een gebarengesprek dat nog nooit eerder vertoond werd, toch niet in Stavele en omstreken.
Hij wees richting bos en maakte toen een grote cirkel met zijn twee armpkes, waarbij hij langzaam articulerend het woord 'Ever..sam..bos' met zijn mollige lippen vormde. Zelf maakte ik een kleinere cirkel om aan te duiden dat hij niet moest overdrijven.
Toen gebaarde hij naar zijn fiets, maakte pedalerende gebaren met zijn twee handen en wees tenslotte weer richting bos.
Nu is het waar dat ik als achtjarige reeds een sluwe vos was. Reeds van zodra ik de combinatie Theo - rijwiel gezien had, besloop mij de onweerstaanbare goesting om met dat gloednieuw vehikel een toertje te maken.
Met twee handen recht voor mij uit afwerende gebaren makende poogde ik hem duidelijk te maken dat fietsen door het zompige bos onmogelijk was. Hij begreep mij onmiddellijk en plaatste zijn voertuig heel voorzichtig tegen een boom.
Wat hij verder wenste te weten te komen was met gebarentaal niet duidelijk te maken, dus probeerde hij het toch nog even mondeling. "Zeg manneke, woont er hier in 't bos geen meiske dat Mia heet ?". Met het oog op een fietstochtje vergaf ik hem gaarne het 'manneke'. Dus antwoordde ik dat het inderdaad zo was van dat meiske.
Zo dicht bij zijn doel zijnde slikte hij de oorveeg die hij ongetwijfeld gepland had weer in en vroeg op de man af waar mijn tante woonde.
Over nonkel Theo zoals hij nu is wil ik me niet uitlaten, maar dat bolrond wezen met bakkebaarden en piekhaar, dat met pommade tegen zijn schedel plakte, wilde ik voor geen geld in de familie.
Zijn fiets echter, die wilde ik wel even lenen. Dus duidde ik hem een wegel aan die het ganse bos rondde, zonder gevaar bij ons huisje aan te belanden. Het moet gezegd dat het Eversambos toen toch veel groter was dan nu, en ik was er zeker van dat vriend Theo minstens een uurke of vijf op stap zou zijn om tenslotte terug te arriveren aan zijn startpunt. Ik beloofde in ruil voor 10 frank op zijn fiets te passen.
Gehaast om tante Mia te zien verdween hij fluitend te voet, en 10 frank armer langs het smalle pad.
Wordt vervolgd
De Japanners zeggen : Als er liefde is, zijn littekens van pokken even mooi als kuiltjes in de wang