Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

de herfst is in het land

heel langzaam kleurt het land zich bont
wil zich een laatste keer in schoonheid tonen
voor dat de donkere winter komt
dwarrelen de bladeren van de bomen

reeds vult mijn hart met weemoed zich
al kunnen nog wat zonnedagen komen
een wilde wind waait door het land
laat mij van gisteren – zomer dromen
**********
sunset 16-09-2013
**********

[sunset]

het is niet onze tijd

in ‘t donkerblauw kleurt avond het vergeten
in roes van grenzeloze tijd en zielsvergeeld
ligt het gesteente bezeten door het anker
al eeuwen roestend en het zwijgt

tot zelfs elk duistere vermoeden
van nacht zich stil als sluier legt,
vergloeit in daggeboorte en haar weeën
wandelen als dromen door ‘t getij
**********
sunset 17-09-2013
**********

[sunset]

het einde van een zomer

de zomer eindigt als later op de dag
het licht verduistert achter grijze wolken;
bomen in het park vangen de wind

hij komt uit 't westen, drijft de regen
voor zich uit en in de goten gutst het water
in banen die zich reppend haasten

hoe tijd vergaat wanneer in nacht
verhalen fluisterend waaien en tederheid
het schuchtere zwakke overwint

pas in de ochtend slaap ik in
ontwaak na wat seconden lijken
en zie hoe licht zich aan het grijze bind

't wordt alsmaar kouder, de nachten lengen
geen sterren fonkelen meer en heel alleen
gaat stil een bleke maan zijn weg
**********
sunset 18-09-2013
**********

[sunset]

in dankbare herinnering aan

in tuinen gelen de peren
en rondom ons ontbladert
God langzaam het bos

Tolstoi zegt dat de dood
het einde is; wij huiswaarts gaan
in één ons vreemde aarde

de dag des oordeels
blijft een idee-fixe
een koude schouder
ons getoond in duistere avonden

stilte slaat ons in ’t gezicht
en ik sta voor een afgrond van woorden
die ik daareven nog sprak
**********
sunset 19-09-2013
**********

[sunset]

zo langzaamaan de laatste loodjes

moe is mijn oog, herfstmoe;
als op een vergeten weg van jaren
is mijn gezicht 't doorploegde veld
waarin ik slaap

op kinderfeesten kleuren
ballonnen geel als bladeren
van bomen die in gaarden rusten
afgevallen lover dat hen aan bodem bindt


in weiden die nu stil
rondom mij aan mijn voeten liggen
wijl 'k wandel aan de oevers van een stroom
die zich steeds sneller rept naar zee
**********
sunset 20-09-2013
**********

[sunset]

herfst zwaait de zomer uit

als witte wolkenflarden
zweeft nevel door de hemel
en heel voorzichtig scheurt
een zon het wolkendek
uit schoorstenen op daken
stijgt eerste rook omhoog

in 't kanten spinnenweefsel
vangen zich zonnestralen
en 't druppelen uit sparren
verkondigen dat herfst
in volle glorie leeft

mijn voeten dwalen
door afgevallen lover
kilte dringt tot op de huid
toch maakt de tijd mij blij
en 't vrolijk kleurgetover
zwaait zacht de zomer uit
**********
sunset 23-09-2013
**********

[sunset]

een baken in de mist

vanop het balkon zien wij enkel
donkere takken die huizen dragen
met in oplichtende vensters
mensen die tegen het glas kleven

bladeren van bomen ruisen zacht
alsof adem hen tot leven brengt

glimlachend lichten je ogen op
strelen lippen zoenend dit moment
waar aarde niet meer is dan een schijf
die drijft op golven van een zee
**********
sunset 24-09-2013
**********

[Alterego1]

Sunset,

Je gedicht 'Wij lieven ons steeds weer' staat op 25 September
bij Poëzie van de dag en in het Prentenkabinet.

Vriendelijke groetjes van ons beiden,

Rankje en Alter

[sunset]

.
.
.
Alterego,
Dank je voor het plaatsen van mijn gedicht op Poëzie van de dag en in het Prentenkabinet. Ik blijf het nog steeds een eer vinden.
Nog een heel fijne herfstwoensdag en warme genegen groeten,
sunset

PS: Ik honger nog steeds naar wat meer tijd. Maar dat komt nog wel (hoop ik).

[sunset]

't opent ogen

het stille lezen
van afgevallen
kleurbladeren
opent de ogen

in de ochtend
als nacht is
uitgeslapen,
buiten het goud
van zon ligt
om op te rapen,
blijft het vragen:
welke takken
kussen eerste
zonnestralen?
**********
sunset 25-09-23
**********

[sunset]

schemertijd

waar 't jaar verandert in een schemertijd
pracht van natuur nog bloeit in glans
van het seizoen dat snel zich ijlt
ver voorbij het stille langzame verwijlen

leest geest van leven door diverse tijden
het immer levende zelfs waar dag
in rust en op onnavolgbare wijze
de winter mijdend
wacht tot de zon weer kust
**********
sunset 26-09-2013
**********

[sunset]

ware poëzie

het wandelen door 't leven nodigt uit
tot nadenken over het steeds weer
ontmoeten en afscheid nemen

in mijn eenzame momenten vertel ik jou
over het dichten, over mij (wat feitelijk
hetzelfde is) door eenvoudig te zwijgen

is stilte niet oneindig en is zij niet
het ultieme, het elkaar vinden
in al die stemmen die in haar leven?

dit, en niet een vers, is ware poëzie
**********
sunset 27-09-2013
**********

[sunset]

het maakt mij droef

stil staat de herfst
in ’t niet bewegen
kijken wij ons aan
zien dat wij lijken
op elkaar

ik sluit mijn ogen
en lach zacht

toch maakt het droef
de violette avond-
hemel die ik vertrouw;
de d van dood
als boze droom
die duizend keer
ons wakker schudt
**********
sunset 28-09-2013
**********

[sunset]

meer is het niet

niets gebeurt
in deze tijd:
lichamen
passe-partouts
van water en bot

stoffen die
een leven
voor zijn sterven
beschermen

in herfst
het verscheiden
een uitdovend licht
**********
sunset 29-09-2013
**********

[sunset]

van woorden en begrippen

en alles inbegrepen: niet slechts de maan
en verre sterren maar ook het vrije
door woordenschat reeds lang bedwongen
ontwakend strand herinnert zich
de zon die zinkt en zelfs het gisteren

dat ik gewonnen hebt verdwijnt in blikverlies
net als ’t benoemde vroeg verloren
- hoewel toch na aeonen 't vlees
zich vormt naar een lust en 't bloed en alle zeeën
het zout zijn van dit evenwicht

zo wandel ik de oevers langs
gedichten vormend met veel zin
leef ik mijn slapeloze nachten
zweef door 't oneindige van dromen
en zoek de wijdte op

van woorden en begrippen
**********
sunset 30-09-2013
**********