Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

tienerdromen (uit: gisteren)

je laat de jongens komen, laat ze gaan
of ze ooit trouw zijn weet je eigenlijk niet
van kop tot aan je kleine teen ben je al vrouw
je kent het lachen maar ook 't stil verdriet

jij kort je haar daar waar het je te lang
en voor de rest ben je heel puur natuur
je neemt geen blad voor mond en bent niet bang
om regelmatig grenzen te verleggen

en van cadeaus, daar hou je van
maar niet te luxueus en zeker niet te groot
je droomt voor jou een heel gewone man
en hoopt dat ook zijn ogen zullen lachen

en als je geeuwt dat hij dan mee wil gapen
bij 't zoenen zacht zijn handen leggen rond je hoofd
wanneer je weent je heel stil in zijn armen nemen
en dat hij in de liefde nog gelooft
**********
sunset 01-10-2013
**********

[sunset]

een klein momentje herfst

'k leun tegen ruwe stam
van schuins gegroeide den
in 't stille ochtendzwijgen
van wat bloemenstruikjes

vermolmd staan de resten
van een bank in 't groen
het hout vervormd en
van resten lak doordrenkt

en op de leuning kijken
drieste vogels met
indringend zwarte oogjes
naar d' indringer die ik ben

één van de zwarte raven
verheft zich uiterst traag
brengt geur van bosviooltjes
weer omhoog in hemel

genietend sta ik daar
in 't stille ochtendzwijgen
leun 'k tegen stam van den
herfstdraden in mijn haar
**********
sunset 02-10-2013
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Bedankt om met ons een bijzonder mooi momentje herfst
te willen delen...

Je hebt het in de ochtend geschreven en ik, in de late avond
gelezen...

Warme groetjes van ons beiden

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Bedank voor je bezoekje en heel mooi reageren hier. Ik wens jou, jullie een heel fijne donderdag nog. Zelf ga ik vanaf morgen tot en met zondag uitwaaien in de Harz / D.
Lieve genegen en vriendschappelijke groet,
sunset

[sunset]

waar zelfs de inner-mens is anders

en in dit wisselen van seizoenen
kleurt zich de schemer van natuur
in laatste glans van 't herfstgetijde
ijlen de dagen snel voorbij

waar zelfs de inner-mens nu anders
zich aanpast aan het kalme leven
waarin de stilte mag verwijlen
waarmee wij naar het einde gaan

komt als een feestdag dan voleinding
in fluistertoon die zachtjes wacht
op lente rustend in de einder
en op de ochtend na de winternacht
**********
sunset 03-10-2013
**********

[sunset]

weekendje weg

als slakken bewegen zij zich
omgeven van huizen
aan ruggen gegroeid of gestolen
blijven zij met het blik verbonden

picknicktafeltjes naast nummerborden
met luid opengedraaide radio’s
en open autodeuren
eten zij op parkingplaatsen
onder schaduw van bomen

ver van de natuur
midden in een woestenij
van voertuigen
**********
sunset 04-10-2013
**********

[Alterego1]

[sunset]

.
.
.
Alterego1,
Dank jou, jullie wel voor deze mooie weekendwens. Ik was een weekendje in de Harz en mocht daar genieten van de herfst die nu in kleur (maar ook in nattigheid) aanwezig is. Nog een heel prettige maandag verder.
Vriendelijke groet en liefs, knuf
sunset

[sunset]

Halberstadt

de stad ligt traag
in d’ haven van wat dromen
schrijven de kinderen
't lachen op hun gelaat
en wind gaat langzaam verder
draait 't licht uit dat nog hangt
sinds zomer in de nu reeds droeve bomen

uit kerken zoemt een stil novembertreuren
stijgen en vallen daken onder 't mos
en 't geld schimmelt in kasten
van verwondering, ligt op de loer
gaat snel van deur naar deur
als 't fluisteren dat zacht
de nacht doorkruist

spoken wijken door de spleten
in vouwen van de muren
houdt dansend het verval zijn bruiloft
hier op deze pleinen leeft het verleden
nog steeds in 't oude gisteren
**********
sunset 07-10-2013
**********

[sunset]

ach moeder, lief mij toch

onaf blijft 't oude lege thuis
in 't schemerig licht van dag
met slechts een groot klavier

- muziek als doodskist
en op zijn rand een hoed
in grauw met rode bloemen -

't familiewapen is in hout
veel zwart en blauw
en hier en daar wat goud

ach moeder, lief mij toch
lief mij daar ergens
want ik voel mij klein
**********
sunset 08-10-2013
**********

[sunset]

weiden in avondlijke herfst

donker legt zich over wouden
waar avond over weiden ligt
giet zich de dauw en schemer uit

zij volgt haar moeder onbeholpen
in gratie die de merrie toont
en het verdwijnend licht, in spaties

zacht getekende contouren
van smalle lendenen
buigzame hals, het sierlijk hoofd

een vrede die in schemerlicht
geboren lijkt als wonder
van poëzie door ’t leven zelf gedicht
**********
sunset 09-10-2013 (Harz / D)
**********

[sunset]

opnieuw onderweg naar 01 november (1)

bloeiende chrysanten
kondigen reeds
november aan

ogen treuren de nacht
overleven of

als een vogel
door hemelen vliegen
en nergens een spoor vinden

aankomen
in eenzaamheid
**********
sunset 10-10-2013
**********

[sunset]

opnieuw onderweg naar 01 november (2)

terwijl het hart
alsmaar kleiner wordt
in het lezen van gisteren

[hoe zou vandaag er uitzien?]

drukken bange ogen
zich tegen
vensterruiten

tranen druppelen uit ogen

de jonge vrucht
vlucht de boom
en vliegt, vliegt

en vingers van je hand
reiken zoals steeds
naar het vervaagde leven
**********
sunset 10-10-2013
**********

[sunset]

opnieuw onderweg naar 01 november (3)

hoe snood het hopend denken
dat aardemond zich opent om te zoenen
als in dit park zelfs bomen vluchten
enkel de geest die dwaalt nog fluistert

en wij, die snel bergafwaarts lopen
blind door de tranen die steeds stromen
reiken in 't smeken handen naar omhoog
waar sterren schitteren in 't verblinden

en 't donderen tijdens bliksemschichten
is als de stem van de Almachtige
die in Haar liefde zich laat horen
al kan dit nooit de pijn verzachten

wij zijn al stervende geboren
**********
sunset 11-10-2013
**********

[sunset]

opnieuw onderweg naar 01 november (5)

jaren die belagen:

jouw wenkbrauwen
die bloemen worden
in 't gras groeiend
uit jouw darmen

een golvende lijn
van bevende lippen
omzoomt mijn mond

en zwijgt het amen
**********
sunset 12-10-2013
**********