Terwijl we het hierboven allen hebben over de koude en de sneeuw, met gedichtjes en mooie plaatjes van anderen en mijzelf gaan mijn gedachten uit naar de vele daklozen.
In Brussel waren er tot verleden week slaapplaatsen genoeg voor daklozen, en zelfs bedden op overschot, maar door de bittere koude van de laatste dagen is een tekort ontstaan. Hotel Mozart in hartje Brussel zet zijn deuren open en stelt zijn vrije bedden ter beschikking voor daklozen, een mooi initiatief, hopelijk volgen er nog hotels. Deze periode van het jaar staan immers veel kamers leeg!
We geven massaal de vogeltjes voedsel en drinken, zeer goed natuurlijk maar schrijnender is dat mensen geen dak boven hun hoofd hebben en kou lijden.
Is het hun eigen schuld? voor een deel kan dat misschien waar zijn, anderen geraken door allerlei omstandigheden buiten hun wil om op de dool en komen op straat terecht, sommigen verkiezen ook de straat, maar in deze barre koude vast geen pretje en in feite onmenselijk!
Welke oorzaken ook mogen leiden tot zo'n pover bestaan, toch zeer pijnlijk in onze welvaartmaatschappij!
Een kort waar gebeurd verhaal:
Het was winter in de negentiger jaren, er werd een clochard opgenomen als patient in het ziekenhuis waar ik vroeger werkte, pas na drie dagen wou hij het bad in. Door het sterk vermageren tijdens zijn ziekte, hij was terminaal, viel zijn bril van zijn neus.
Ik kreeg de opdracht met hem naar de optieker te stappen om zijn bril aan te passen. Ik hoopte geen bekenden te ontmoeten, ik schaamde mij voor zijn vuile jas, zijn snotneus enz (nu schaam ik mij omdat ik mij toen schaamde)
en dacht als iemand mij ziet denken ze vast dat ik met mijn pa op stap ben, ik had hem bij de arm.
Na het bezoek bij de optieker (die persé een nieuwe bril wou verkopen, en ik dus moest tussenkomen) had ik de grootste moeite om de patient terug naar het ziekenhuis te brengen, hij wou gewoon de straat op. Nochtans deze mens werd in het ziekenhuis zeer goed verzorgd, leed geen pijn meer door aangepaste medicatie, kreeg voldoende voeding, een warm bed, aandacht, enz... het opzet was, deze mens met liefde te omringen tijdens zijn laatste levensfase, hem wat menselijke warmte te bieden, maar toch verkoos hij liever de straat!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!