Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

de herfst weent met mij mee

duizendvoudig hameren zinnen
als golven pijn in steen
wissen elk blij gevoel

neervallende grijze regendruppels
vloeien van de rimpelige huid
trekken dit lijf naar de winter

en afgeplukt van het einde
waar poëzie uitgebloeid is
reflecteert 's ochtends het glas

op ruiten schrijf ik mijn woorden
in wasem waarvan niets blijft;
de dood omarmt elk leven

mijn dichtersvingers, afgestompt
jeuken om te schrijven
op maagdelijk wit papier

ik wil 't verdriet verdrijven
**********
sunset 13-10-2013
**********

[sunset]

opnieuw onderweg naar 01 november (7)

waar is de tijd dat ik, dicht bij mijn kind
geoogste stenen in de aarde laat verzinken
waar vogelzang klinkt als begrafenismuziek

[nú is toch altijd weer het verst]

jouw sterven is als 't stilstaan van een leven
alsof een waanzin 't harte eenzaam vult
met koude marmerwitte huid

[sneeuwwit is ook een gif]

zo leef ik nachtmerries lang mijn dagen
en zonlicht stilt mij niet waar ogen, dichtgevallen
een werkelijkheid nog altijd duister zien
**********
sunset 13-10-2013
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Trouw, volgen wij je naar de 1ste november, met ondertussen
een weekendje Harz dat jou zo mooi inspireerde...
Geen één van jouw gedichten laat mij (ons) onverschillig, maar
vandaag ben ik echt diep ontroerd door het tastbaar verdriet dat
ik in je woorden lees...

Donkere herfstwolken belichamen onze sombere gedachten, en
de regen onze bittere tranen...

Maar het leven gaat voort, we mogen onze treurige herinneringen
niet koesteren want hartepijn en nostalgie beletten ons daardoor
dan te genieten van het heden !

Warme groetjes van ons beiden en... Carpe Diem !

Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosranke,
Dank je voor je lezen en reageren hier. Laat ik voorop stellen dat ik het leven lief en zeker niet blijf hangen in treurige herinneringen, hen ook niet koester. Maar de latente aanwezigheid van een blijvend gemis uit zich, en meestal rond deze tijd, het ene jaar sterker dan het andere. Het erover schrijven is dan ook hier een soor healing en het weten van jullie lezende aanwezigheid is daarbij zeker een steun.
Nog een rustige liefst droge herfstmaand en warme groetende genegenheid, sunset

[sunset]

je hoort reeds nu het zingen

in 't bos ontsteekt de wind
het vuur in oude kronen en populieren
leggen schaduw op de velden
beekjes dragen 't afgevallen lover

de zonnebloemen hangen met
gebroken stelen en kaasjeskruid leunt
heel weemoedig tegen ’t schuttinghout
waar late rozen in hun angst nu schuilen

enkel chrysanten stralen kleuren
wiegen hun kopjes bij het fluisteren
en in de broosheid van natuur
hoor j' in verborgen slaap het zingen

na 't grijze komt toch weer het licht
**********
sunset 15-10-2013
**********

[sunset]

opnieuw onderweg naar 01 november (9)

[emmers vol tranen en een zee
gevouwen uit geruit papier]

de dood ligt als een vuist
rond jouw hart en ik zoek God
leef liefde tegen pijn zoals
mijn medemensen ademen

vanuit de hemel zijn dodenakkers vlak
de verse aardeheuvels tafels van satan
waarvan raven rijkelijk voedsel stelen
in de voorbije meer dan veertig jaren

ooit komt de laatste dag
**********
sunset 16-10-2013
**********

[sunset]

ik weet mij echt herboren

ik zoek nabijheid van vergeten dingen
- waarom ook niet; er let geen mens op mij
hoe ik de deurklink in mijn handen neem
en uit een plastic bakje witte druiven eet

ik heb het oude schrift ter hand genomen
de woorden staan er nog - doorstreept
verbeterd en ook uitgegomd de taal -
ruik ’t vruchtvlees dat in zoet, bedorven
en van mijn vesten zijn de ellebogen kaal

van hen die voor mij zijn gestorven
zweven de geesten altijd rondom mij
hun monden fluisteren in de schemer
maken het gisteren nog steeds niet blij

gelukkig zijn er voor mij tijden
dat 'k vlucht in 't woord dat in mij leeft
en weet ik mij daar als herboren
vanaf dat poëzie mij ooit geroepen heeft
**********
sunset 17-10-2013
**********

[sunset]

opnieuw op weg naar 01 november (11)

ik ween je naam
al wil ik 't liefst niet weten
hoe golven smart je kennen
het leven slechts
je kort in d' armen droeg

[hoe simpel is het zwemmen
in 't zoute water
waarin je snel verdrinkt

ik smeekte hemel
om adem jou te zenden]

als messen die
eeuwige wonden snijden
vergaat de tijd
en blijven tranen droog

en toch …

zó dikwijls voel ik nog ons beiden
**********
sunset 18-10-2013
**********

[sunset]

opnieuw onderweg naar 01 november (12)

loslaten
de ogen
hemelwaarts

nooit ver
in tijd
jouw einde

jij, ik
het boek
niet gelezen

en toch,
nimmer
weggelegd
**********
sunset 19-10-2013
**********

[sunset]

ik leef het woord

als stenen die
de mond bloeien
op lippen

en uit mijn zijn
groeit kleur
die niet te vatten is

in ‘t kiezelbed
geërodeerd
mijn woord

ingedaald
in aarde, hemel
weer ontmoeten
**********
sunset 20-10-2013
**********

[Bosrankje]

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Dank je wel voor je mooie herfstgroetjes van jullie; het maakt blij.
Nog een heel rustige zondagavond verder en lieve genegen groet,
sunset

[sunset]

opnieuw onderweg naar 01 november (13)

as strooi ik op mijn hoofd
en de guillotine doet haar best
lucht, geur en smart te scheiden

ik verstop mij in mijn lijf
wacht tot poëzie van ’t leven
ogen weer laten glanzen

rood vloeit het bloed
bij geboorte en dood eindigen
stromen tranen niet
**********
sunset 21-10-2013
**********

[sunset]

vroege ochtendwandeling

ik stap voorzichtig uit de wind en 't voelt
tien graden kouder op het strand
spiegelt de zee, lijkt wel een schilderij

aan waterrand liggen zeegras, wier
die ik grondig doorwoel
vind paarlemoeren schelpen op mijn pad

dat mij uiteindelijk brengt tot in de haven
boten deinen zachtjes in hun winterslaap
en 'k wandel blij terug met zon op mijn gelaat
**********
sunset 22-10-2013
**********

[sunset]

opnieuw onderweg naar 01 november (15)

mijn zoon,
in sluimerslaap
daar in jouw kist,
ontwaak en kom

[zwart is nog steeds
de eindeloze nacht]

zoem verder kind
vertel wat niemand weet
spreid en toon mij
je engelenvleugels

en laat mij eindelijk
horen hoe jij zingt
**********
sunset 23-10-2013
**********