Lieve vrienden,
Mijn moeder was vandaag heel verward en zwak...
Amper blij met het bezoek van drie van haar achterkleinkinderen.
Ze had wel iedereen herkend maar was in haar eigen wereldje aan
't zweven...
Toen mijn kleinzoon Daniel begon te fotograferen was ze nog
niet helemaal aanwezig.
Plots, terwijl we aan 't babbelen waren, begon ze te zingen met
haar mooie stem van vroeger en, met zoveel kracht, zonder één
woord te vergeten dat we allemaal stom verbaasd stonden te
kijken en er stil van werden...heel diep ontroerd !
Er kon wel een glimlachje af toen we begonnen te applaudisseren
maar zij verdwaalde heel vlug in haar gedachtengang...
Van natuur ben ik vrolijk en kon altijd tenvolle genieten van
verjaardagsfeestjes...maar vandaag was het voor mij een 'lijdensweg' !
Ik dacht toen mijn vader stierf, veertien jaar geleden, enkele
dagen voor zijn 82ste verjaardag, dat ik nooit geen plezier zou kunnen
beleven bij zo'n dag... ondertussen hebben wij nog veel feestjes gehad
waar ik me toch eventjes 'gelukkig' voelde.
Maar als ik mijn moeder dagelijks fysisch en psychisch zie lijden, zonder
haar te kunnen helpen, voel ik me zo ellendig ...
Ik wil niet klagen want er zijn nog zoveel ergere situaties en belevenissen
dan de mijne maar momenteel ben ik zo leeg, uitgeput, hopeloos...
Sorry dat ik jullie met mijn problemen lastig val maar ik moest het even
van me afschrijven. En waar kan het beter dan hier, bij mijn virtuele
vrienden ?
Lieve groetjes van ons beiden
Ps. Nog een geluk dat ik mijn Alter naast me heb !
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....







