Bosrankje's Laar

Als kind was je moeder er altijd
die je hielp en een kus je pijn bevrijd
ze hielp je het leven in
dat was het begin

de afstand was ver moeder en kind
maar je werd wel door haar bemind
je kon op haar leunen
ze zou alijd je steunen

naar mate dat je volwassen werd
heeft ze weleens voor je de weg gesperd
dat was in jou belang
je was toch voor haar eerste rang

dan begin zelf aan een gezin
was het nodig dan sprong ze er in
was je te einde raad,ging naar haar
en dan was ze daar

maar nu ben je haar gepasseerd
de rollen zijn nu omgekeerd
al is het dat van alles vergeet
als ze maar de liefde van jou voor haar niet vergeet

liefs en kracht
herman

Bosrankje het is mooi wat Morgenstern schrijft,
zijn gedicht is een echte troost!
En het trof me dat hij schreef : ook als je moeder alles vergeet
maar de liefde vergeet zij nooit ....

Ook al keert zij nu de rollen soms wel eens om Bosrankje
en wordt zij soms je kind,
toch is het diezelfde sterke , onvoorwaardelijke liefde die blijft!!!
En dat is het voornaamste!

Veel moed en sterkte in moeilijke tijden Bosrankje!
veel liefs
johana-maria

sinds lang, heb ik ineens inspiratie om iets te schrijven

ben niet meer zo productief de laatste tijden en als ik zie

wat jullie allemaal schrijven en soms dagelijks, dan voel ik

mij echt een beginneling hoor...... Enfin, ik zal verder schrij-

ven en wij zullen zien.......

Tot .........?

Veel liefs van bosra nkje

Neem gerust je tijd Bosrankje!

Zet geen druk op jezelf, gewoon rustig....
Het gebeurt dat men echt geen inspiratie heeft...
Vooral in moeilijke tijden , dan zit het soms zo vast , zo diep,
dat men het niet uiten kan!
Niet erg.
Maak rustig , als je tijd hebt , hier een wandeling op het forum,
en als het je lukt is een klein woordje van jou
voor ieder van ons een grote vreugde!!!
Veel liefs
johana-maria

Bosrankje,

speciaal voor jou dit boeketje.

Liefs van,

Alterego 1

Prachtig!!!

Dank je Bosrankje!

Alterego 1

Mooi zijn ze allen de moeders ter wereld,
dag in dag uit wakend over hun kind,
zij zijn het evenbeeld van de Madonna,
die zonder voorkeur ons allen bemind............

'k was aan het wandelen in Poëzieland en stopte af en toe naar
gelang van mijne fantasie, bij de ene of andere plaatsje om te
genieten van proza en gedichten en, zag hoe sommige schrijvers
heel productief waren
Toen dacht ik.... en wat heb ik tot nu toe al geschreven en geplaatst
in mijn Laar ?
Weinig heel weinig !
Ik heb nu het geluk bij een groep mensen te horen met dezelfde interessen als de mijne en het leven laat het mij niet toe om gedichten te schrijven door gebrek aan tijd !

Een beetje teleurgesteld door deze constatatie, ben ik dan even bij mijn Laar gestopt en begon te lezen vanaf de eerste dag. Dat betekende ook
dat ik vannacht weer heel weinig ging slapen !

Maar hoe meer ik aan 't lezen was, hoe meer besefte ik dat ik niet veel gedichten had geschreven maar wel meer proza.... vooral momenten
uit mijn leven die even belangrijk waren...
Ik heb ook heel veel bedankt! Iedereen die bij mij kwam, 'k was zo
gelukkig!

Want ik heb iets wonderlijks ontdekt ! Vriendschap, medeleven, aardigheid,aandacht en nog zo veel goede gevoelens van onbekenden die toch
iets met mij wilden delen, die mij moed probeerden te geven, die gewoon
reageerden op wat ik had te vertellen......

Dat was voor mij het belangrijkste ! Ik moest niets bewijzen, moest ook niet de beste zijn, mocht gewoon mezelf zijn met mijn verdriet, mijn angsten, mijn twijfels maar ook met vreugde, liefde, humor...:

Een ding is zeker : ik heb veel "vrienden" op poëzie !

Veel liefs van Bosrankje

Bosrankje

Als de liefde je stoorde
dan heb je hier geen woorden
dan maar plaatjes plakken
waar de liefde van af kan pakken

daar zet voor je een plaatje neer
en dans samen de salsa maar een keer
geniet jullie maar
de groeten van een ander paar

herman