Heb jij soms,nu of in een vorig leven,
de "blauwziekte" gehad?
Blauw... is een belangrijk woord en thema in mijn poëzie.
1.
Mijn weblog heet 'Blauwe brieven'.
2.
Eén van m'n favoriete dichters Herman de Concinck
schreef met 'Koningsblauw'. De kleur van zijn inkt.
3.
Bernard Dewulf, een dichter-columnist in De Morgen
die ik adoreer
heeft pas een nieuwe bundel uit (een tweede na tien jaar).
Die heet 'Blauwziek'.
4.
Heb je al gemerkt in welke kleur ik telkens schrijf?
Begint het een beetje te dagen?
uvi
NITRATEN IN BIOLOGISCHE GROENTEN - 31/07/03
Nitraat en nitriet: schadelijke stoffen?
Nitraat op zich is weinig giftig. Een kleine fractie (ongeveer 5%) wordt tijdens de spijsvertering in het lichaam omgezet in nitriet. Nitriet kan op twee manieren schadelijk zijn. Het bindt zich met hemoglobine in het bloed.
Daardoor kan deze stof zijn rol als zuurstofvervoerder in het lichaam niet meer vervullen.
Er is kans op zuurstofgebrek, wat gepaard gaat met een blauwe verkleuring van de huid.
Vandaar de naam blauwziekte of blauwzucht.
Baby’s zijn hiervoor zeer gevoelig.
Je houdt het dus niet voor mogelijk, mààr ...
Ik ben geboren met de navelstreng rond mijn hoofd.
Bevalling duurde daardoor uren te lang
en ik kwam omwille van tekort aan zuurstof
"blauw" op de wereld.
Nav. 'grappige vraag' van Alterego,
ging ik bij Google zopas op consultatie
en vond het citaat hierboven.
Heb vader en moeder vaak horen vertellen dat ik ook geen zin had om op de blauwe planeet te komen, uvi. Ze zouden twee uur aan mij gewerkt hebben en dat'k zo blauw zag als een schalie. 'k Heb het dan toch maar gedaan. Mijn broers zeiden wel eens dat je 't er nog aan kunt zien. Misschien is rood daarom mijn favoriete kleur! Groetjes
Blauw, zo hemelsblauw, in gouden zonneschijn
Blauw, vakantieblauw, het kan niet mooier zijn
Blue, zo voel ik mij, verloren zonder jou
Blue, omdat ik nog zo van je hou
......../.........
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
In een boekje bladeren. Onder een schemerlamp. In de ochtend.
De wereld door je handen laten wentelen.
Het dorp dat je niet kent. Veraf of dichtbij.
Alleen in je hoofd al, loop je verloren.
En dan zwijgen we nog over dat universum van emoties.
Gedachten en gevoelens. En hoe ze in evenwicht houden.
Die fragiele grens. Van verlangen en vaststellen.
Hoe je droomt en hoe het is.
Langzaam wakker worden in jezelf.
Even voelen en proeven. Van de dag. Nog voor hij begint.
Een aperitief dat meestal nooit het dessert haalt.
Als de avond valt.
