Er staat een kleine fiets
te roesten in mijn tuin
Een kinderfiets
waaraan herinneringen kleven
Het stuur is vastgeroest
en staat een beetje schuin
Van zijn eigenlijke functie
is de fiets allang ontheven
Eens heeft de kleine fiets
aan de haard gestaan
Sinterklaasdag,
ik hoor mijn kind nog krijten
Hij was zo blij
Ik was er van ontdaan
Moest zelfs een stille traan verbijten
Tijden staan niet stil
Kinderen worden groot
Hij was alras die kleine fiets ontgroeid
Maar zolang mijn levenskracht nog gloeit
rust het fietsje in mijn bloementuin
Al weet ik wel: erosie wordt zijn dood
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Sta me toe om je te zeggen
dat ik met jou in de diepste bres wil staan
Al is de stroming nog zo sterk
we zullen samen plaggen leggen
In de ijle leegte
gooien we kiezelstenen
En op mijn schouder draag ik zandzakjes aan
tot al je tranen zijn verdwenen
We stellen paal en perk
aan onverhoopte pijnen
En zullen beiden weer als vrije vogels
vliegen in het zwerk
Na kille regenvlagen
zal de zomerzon weer schijnen
en schemering verjagen
Sta me toe om je te zeggen
samen staan we sterk
Straks in de avondstond
is de diepe bres gedicht
Mijn hand zal die van jou omklemmen
Ik laat je niet verdrinken
maar wil je strohalm zijn
en je tot vreugde stemmen
Op je gezicht
laat ik een glimlach blinken
Laat ons samen zwemmen
in de maneschijn
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...