Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

denkend aan lentedagen

nog licht het door de kale bomen
en een verlangen in de lucht
de aard’ is stil reeds aan het dromen
van lente, voor wat vorst beducht

nog mag een wind heel wild jongleren
in ochtend klinkt al vogelzang
zelfs kou kan vreugde niet meer deren
een beetje vriezen maakt niet bang

reeds denk ik aan de warme dagen
het kleurfestijn in midden mei
laat mij de winter verder dragen
voor dat ik 't weet is hij voorbij
**********
sunset 13-01-2014
**********

[sunset]

nog steeds vind ik de woorden niet

jouw ogen die steeds kleiner
zich versmallen tot een streep
maar groter schijnen dan planeten
die hier blijven willen (gevangen)
in het door hen reeds uitgetekende gezicht

je stem, zo fluisterend warm (jij merkt het niet)
en toch zo volumineus, leest 't hart
raakt 't golvend aan (kan je het proeven?)
't gevoel dat zonder woorden praat
en vonkend overspringt

met vingers die zo strelend graag
mijn rimpels volgen (als zijn 't pianotoetsen)
stuw jij mij naar de dag;
ik volg jouw blik door 't venster
en zie nog slechts 't heelal

wanneer je rood kleurt (om mijn letters, grepen)
denk ik aan zomerse frambozen
en al mijn woorden zijn ons huis
je draagt het dak op schouders
en in je borst een deur

(tot jou)
**********
sunset 14-01-2014
**********

[sunset]

uren duren te kort

zouthoge golven
zoenen de regenboog
kleur na kleur
de dag glijdt weg in de nacht

zee en de wind
verfrissen lijven
die in hitte ontwaken
nachturen duren te kort

in de ochtend verbrandt
elk denken aan
te vroege bloesems
rozen bloeien eeuwig

een heldere winterhemel
strooit met gulle hand
liefde over ons uit
**********
sunset 15-01-2014
**********

[sunset]

nog altijd zoek ik

uitkomend onder 't bladerdak van
reusachtige eiken, kersenbomen en
grote acacia’s en 't oude huis zien
op 't allerlaatste moment: zwartbruin
hout vormt het gebinte en glas als
gebogen oogleden; stappen door
't eigen verlangen over overwoekerde
inrit haastig schrijdend in een eerste
omarming van gisteren en droom

en kijk, in schaduwruimte mezelf als
een schuchtere knaap, ontvluchtend
droef woordloos gevraag;
het huis, met klimop berankt
als droomadres in mij gevangen
buigt als ogenblik in mijn wezen

geen antwoord gevende moeder
noch vader; slechts knikkend na elke zin
ga ik het pad verder af
zoek het verdreven lachen
waar stilte 't verval deelt:
elk scheefgezakt venster
elke gebroken tegel
in 't verschuiven van jeugd
naar leven dat verveelt

en het geluk met mij heult
**********
sunset 16-01-2014
**********

[sunset]

de nacht van kamp Vucht (16-01-1944)

op dergelijke dagen
wordt ik heel klein
door schaamte, angst

't verleden legt zich
op mijn huid de rillingen
lopen mij over mijn rug

die buigt onder de last
van schuld voor wat
nooit meer gebeuren mag

[wat te doen met deze erfenis
die nog in mensen woont
toen en zeker ook in het vandaag]

laat ons individueel
alle namen noemen
van elk persoonlijk leed

neem eindelijk de hand
die ons al eeuwig lang
de weg van liefde wijst

dergelijke dagen
maken mij klein
in deemoed, nederigheid
**********
sunset 17-01-2014
**********

[sunset]

de dag wordt moe

moe wordt de dag
en legt zich zwijgend
te ruste in mijn schoot

gedreven door de wind
jagen de wolken
wild door hemel

nacht sluipt om 't huis

vanuit mijn hart
stroomt warme liefde
sluimert in dit zijn

het duister smelt
**********
sunset 18-01-2014
**********

[sunset]

de natuur lijkt mij van slag

normaal bloeit ijs in deze tijd
heel weelderig op mijn vensterraam
- zo was het toch voorheen -
nu lopen uren snel vooruit
naar lente en herfst lijkt niet gegaan

zelfs mijn geraniums heb ik laten staan
zij brengen nog steeds vrolijk kleur
en in de schemer zie ‘k nog vliegen
hoor vrolijk ook de vogels fluiten
er staat geen winter voor de deur

in plaats van sneeuw valt er de regen
en de natuur lijkt mij van slag
wanneer de twijgen reeds gaan botten
en er al knopjes komen
verwondert ‘t zelfs de oude bomen

en overal een zacht gefluister
dat dit seizoen zich heeft vergist
het water laat rivieren sneller stromen
en dijken worden opgehoogd
een enkeling die winter mist
**********
sunset 19-01-2014
**********

[sunset]

't mooiste gedicht

en toen jouw lippen mij voor 't eerst beroerden
hield heel de wereld plots zijn adem in
de vogels zwegen en de bomen voelden
dit was de aanzet tot een nieuw begin

onze zielen dansten door de nachten
zagen hoe maan de aarde kust
lang hoefden lijven niet te wachten
voor dat de hartstocht werd geblust

jij reikt nog altijd mij jouw handen
laat mij jouw zijn voortdurend zien
in mij voel ik het liefdesvuur nog branden
alsmaar intenser bovendien

wij leven in elkanders harten
en voelen steeds weer elkaars licht
al brengt het leven soms ook smarten
jij bent voor mij ‘t mooiste gedicht
**********
sunset 20-01-2014
**********

[sunset]

de winter is nog lang niet klaar

al bloeit nu reeds de hazelaar
hangen in wind de eerste katjes
uitbundig aan de twijgen
en zingen merels al een lied
in 't ochtendlijke zwijgen,

zijn ergens ook wat vogelparen
de lente reeds in 't bloed
en veel te vroeg voor deze tijd van 't jaar
aan 't nestelen en het broeden,
de winter is nog lang niet klaar

zijn koude kruipt steels naderbij
verlegt zijn grens en sneeuw en ijs
kondigt zich uit het oosten aan;
de vorst is niet echt heengegaan
al liet het gisteren 't wel bevroeden
**********
sunset 21-01-2014
**********

[sunset]

'k proef nog voorbije nacht

traag in 't ontwaken voel ik jou
naast mij en wil je zacht aanraken
al lig ik stil, in 't laatste duister
schemert jouw gelaat en 't eerste
licht van nieuwe dag komt vrij

nog proef ik de voorbije nacht
als prikkeling op mijn huid
verlang de zoenen die jij geeft
het strelen van jouw handen
en ook jouw liefdeswoordjes

'k sta op en breng jou koffie
naar je bed waar jij je wentelt
in de warmte van mij; je lacht
en 'k zie wat melkschuim op
je lippen die ik verlekkerd lik

't verlangen is opnieuw gewekt
**********
sunset 22-01-2014
**********

[sunset]

nog is de winter niet geweken

voor de McDonald staat
een clown met kleurige ballonnen
en in de ingang van Piazza
speelt een Roemeen viool

er drijven mensenslangen
door de winkels en er omheen
rumoert het leven; in cafetaria’s
zijn er geen stoelen leeg

door straten overvol
schuifelt het potentieel
langs etalages en lente ligt
als frisse geur reeds in de lucht

de winter lijkt hier al geweken
bij 't passen van het zomergoed
vertelt de radio dat het sneeuwt
het oosten krijgt een winterkleed
**********
sunset 23-01-2014
**********

[sunset]

zacht danst de wind

huis na huis na huis
en mensen
binnen, buiten
ook achter

lege gezichten
met ogen
die niets zien;
kale bomen zwemmen

een ijle nevel
streelt de wangen
en gedachten drijven;
boven de grijze hemel

zacht danst de wind
door de schemer
van frisse lucht
zwijgt over de winter
**********
sunset 24-01-2013
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Hier in jouw stekje, kan ik me dagelijks
wentelen in pure poëzie.

Het is een soort ritueel geworden... en,
zodra ik een beetje tijd heb en mijn pc
open, ga ik naar Poëzie en Proza en kijk
wat je Muze je ingefluisterd heeft in de
nacht...

Nooit ben ik teleurgesteld geweest... elke keer
opnieuw geniet ik van je woorden !

Jouw Muze is een vrouw van vlees en bloed die
je inspiratie geeft om prachtige liefdesgedichten
te schrijven !

Ik (wij) wens jullie van harte nog vele gelukkige
jaren samen (en het is een klein beetje egoïstisch
want zo ben ik zeker dat je ons nog veel mooie
dichtparels zal schenken ! )

Lieve warme groetjes van ons beiden

Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Jouw uitgebreid en door mij graag gelezen reageren hier laat mij blozend achetr. Dank je en ook voor jouw, jullie trouw lezen hier.
Nog een heel fijne zaterdagavond en warme groetende genegenheid,
sunset

[sunset]

weer wordt een dag geboren

‘t toneel verdonkert leeg
en langzaam zacht
straalt licht van wat lantarens
die glimmen, schemeren
in de nacht

in ‘t eng begrensde
speelt een wind en vliegt
van twijg naar twijg
verliest zich in het duister

in vroege ochtend
gouddraden, rood
lossen de sluiers op
en dag pelt zich
uit laatste restje nacht
**********
sunset 25-01-2014
**********