Dit schreef ik ooit over Liske's toestand.
Als 't leven geen 'leven' meer is.......
Telkens ik naast je bed sta,
zoveel jaar nu al,er van bewust
dat je nooit meer beter zal worden,
besef ik pas dat lang heel lang
véél te lang kan zijn.
Eindeloos lang,zonder uitzicht of hoop
op enige beterschap in je lichaam,
verlamde ledematen,
gedoemd tot stille bedlegerigheid.
Gevangene van je eigen lichaam,
totaal afhankelijk van anderen,
vernederend en beangstigend
om dit lijdzaam te moeten ondergaan.
Voor altijd,heel je verdere leven.
Tijd heeft voor jou geen betekenis meer,
uren en dagen kruipen
in dat zelfde monotone ritme traag voorbij.
Onbewust ook van enig buitenleven.
Leven...,welke bepaling
houdt dat nog in voor jou?
Je 'leeft' niet meer,
wat valt er voor jou nog te 'beleven'.
Je bent nog in leven méér niet,
je kan je niet meer 'uitleven'.
Zolang er leven is,is er hoop,zegt men.
Maar die hoop is reeds lang
in het hopeloze vervlogen.
Omgeslagen in het jammerlijke besef
van de spijtige realiteit,
de werkelijkheid die ons
in alle nuchterheid gebiedt te aanvaarden
dat dit is voor altijd.
Alterego
Teruggetreden...
Gezond van lijf en leden,
kon je nog plannen smeden.
Maar nu is het heden,
een vervlogen verleden.
Die vaste zekerheden,
voor immer vergleden.
't Ziekbed ingegleden,
lichaam moegestreden.
Geestelijke moeilijkheden,
evenzovele narigheden.
Enkel de feitelijkheden,
mindere vaardigheden.
Maatschappelijk afgegleden,
zonder eigen wil of reden.
Dagen duren eeuwigheden,
zelden nog zielstevreden.
In twijfels teruggetreden,
tussen heden en verleden.
Alterego
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht