Dag iedereen die dit leest,
Verwonderd over zoveel welgemeende reacties wil ik iedereen uit het diepste puttteke van mijn hart bedanken. De eerste maanden ben je verloren, er is zoveel te doen wat papierwerk aangaat. In huis moest weer verhuisd worden, tijdens mijn man z'n ziekte sliepen we beneden dat was een stuk comfortabeler.
De papiermolen met de nodige telefoons is nu al een paar weken wat geluwd.
Op een stille avond heb ik me aan de PC gezet ik wou vertellen wat er eigenlijk exact met me gebeurd was, hoe ik zijn heengaan beleefd heb. Hieronder volgt de tekst. Voor mij is dit het laatste ik wil niet altijd met mijn miserie leuren. Alles is dan gezegd, nu is het tijd om een nieuwe start te nemen zonder vergeten maar stilaan hoop ik met meer ijver.
Alles lijkt nu vreemd stil, verweesd
onecht groot is nu de kamer en kaal.
Ook zij voelt zich hol en leeg.
Waar al die tijd zijn bed heeft gestaan,
hij zijn laatste uren heeft geleefd
is het nu ingetogen stil, grauw en dof.
Koud zweet en angst maken haar emoties los.
Een paar uren maar was het geleden,
geluidloos bewogen haar lippen teder,
in een waas van gefluisterde gebeden
kwam de zwarte wagen voorgereden.
Ze wou het niet zien, hield de ogen gesloten
wachtte versteend tot het voorbij zou zijn
zonder besef van tijd voelde ze de pijn,
verdriet dat diep in haar binnen kwam geslopen.
Langzaam drong het tot haar door,
wetend, niets zou ooit nog zijn als ervoor
het gevoel van ‘ wij twee ‘ was nu verleden.
Ze was nu alleen, verward, totaal verloren
haar onthoofd gezin, hun liefde en steun,
werden nu haar heden.
Bomi
07-11-2007.
Verwonderd over zoveel welgemeende reacties wil ik iedereen uit het diepste puttteke van mijn hart bedanken. De eerste maanden ben je verloren, er is zoveel te doen wat papierwerk aangaat. In huis moest weer verhuisd worden, tijdens mijn man z'n ziekte sliepen we beneden dat was een stuk comfortabeler.
De papiermolen met de nodige telefoons is nu al een paar weken wat geluwd.
Op een stille avond heb ik me aan de PC gezet ik wou vertellen wat er eigenlijk exact met me gebeurd was, hoe ik zijn heengaan beleefd heb. Hieronder volgt de tekst. Voor mij is dit het laatste ik wil niet altijd met mijn miserie leuren. Alles is dan gezegd, nu is het tijd om een nieuwe start te nemen zonder vergeten maar stilaan hoop ik met meer ijver.
Alles lijkt nu vreemd stil, verweesd
onecht groot is nu de kamer en kaal.
Ook zij voelt zich hol en leeg.
Waar al die tijd zijn bed heeft gestaan,
hij zijn laatste uren heeft geleefd
is het nu ingetogen stil, grauw en dof.
Koud zweet en angst maken haar emoties los.
Een paar uren maar was het geleden,
geluidloos bewogen haar lippen teder,
in een waas van gefluisterde gebeden
kwam de zwarte wagen voorgereden.
Ze wou het niet zien, hield de ogen gesloten
wachtte versteend tot het voorbij zou zijn
zonder besef van tijd voelde ze de pijn,
verdriet dat diep in haar binnen kwam geslopen.
Langzaam drong het tot haar door,
wetend, niets zou ooit nog zijn als ervoor
het gevoel van ‘ wij twee ‘ was nu verleden.
Ze was nu alleen, verward, totaal verloren
haar onthoofd gezin, hun liefde en steun,
werden nu haar heden.
Bomi
07-11-2007.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
